«Επόησεν»

Ι Αφροδίτη Η Εύα έχει σκούρα μαλλιά και μάτια έναν μαύρο δράκο τατουάζ επάνω στην καρδιά, μέσα της νιώθει το διχασμό να θέλγει ή να αρέσει κάνοντας σχέσεις. Η Εύα μιλά με την χάρη που διακρίνει τη θεά της κι έχει τη γεύση του αίματος του γίγαντα στα χείλη της, αγαπά που δεν μπορεί να αγαπήσει. Σπρώχνοντας το ακόντιο μέσα στο σώμα του διαπραγματεύεται την ευτυχία, η Εύα είναι νέα και μπαίνει με βία στο παρελθόν. Στο παρόν τόσο πολύ όμως. ΙΙ Άρτεμις Είναι πρωί στο μουσείο. Στην κορυφή του βουνού του, η αχλή ξεδιπλώνεται στη βιαιότητα του λευκού και η θεά –δυνατή και απόλυτη– διατάζει τα ζώα να κυνηγήσουν. Τα σκοτεινά μάτια του Τίλμαν βλέπουν το πτυχωμένο σώμα της να μπαίνει στη σπηλιά (τένοντες, κόμη καίγονται) την ψάχνουν στον ανάγλυφο πίνακα το μάρμαρό της μυώδες κι εύκαμπτο, το γόνατό της τον αγγίζει, το σάνδαλό της τον αγγίζει και η επιβολή των λέξεών του αρχίζει να υπάρχει διαφορετικά. Ο Τίλμαν και η Άρτεμις γνωρίζουν αυτή την έλξη – την ομοιότητα που εκθέτουν στη ζωφόρο, στο φιλμ (διαισθάνομαι το έδαφος αυτού του εσωτερικού γεγονότος) ΙΙΙ Απόλλων Φέρνει την ακτινοβόλο αθωότητά του στο ευρύ μουσείο, τώρα στο Βερολίνο ένας νέος ονόματι Απόλλων συνομιλεί με κάθε αιχμάλωτη ψυχή περιλαμβάνοντας όλες τις λεπτομέρειες της μουσικής και του φωτός, τώρα στην Αθήνα ο Σεμπάστιαν μιλά σε κεντρική αίθουσα (ηδονικό το στόμα, δασύτριχο το στέρνο – το δικό του νήμα αθανασίας) Η κάμερα κεντράρει στον κρόταφο, στο αυτί, στο μάτι, του τεμαχίζει το ακόντιο, τον αντιστρέφει. Τώρα αναπνέει σαν το χτύπημα του Ικάριου φτερού, χωρίς λύρα, ρόδι, στέφανο ή πουλί. Χωρίς αίμα. ΙV Ποιητής Αθήναι, Πέργαμος – η Γιγαντομαχία τους στο Λονδίνο, στο Βερολίνο – όμως τι έχεις να μου πεις για εκείνη την εποχή των υποσχέσεων; Το νευρικό σύστημα θρυμματίζεται και το παιχνίδι εξουσίας συσσωρεύει περισσότερο μάρμαρο. Έντονο φως φιλτράρει απαλά τον μηχανισμό της όρασης, μια θνητή αντίδραση, δεν νομίζεις; Ένας κόσμος λέξεων είναι κι αυτός, μια διηπειρωτική σπουδή όπου το μάρμαρο είναι στίχοι και τα μουσεία ποιήματα. Η ζεστή ανάσα του υπολογιστή πιστεύει σε θαύματα, ίσως να σχηματίζει μια ταυτότητα τώρα, λίγο ματαιόδοξη, πιθανόν αποφασιστική κι αιωρούμενη σαν προτεταμένη λόγχη. Επόησεν: Εποίησε – σωζόμενη επιγραφή στη ζωφόρο του Ναού της Περγάμου.Eva Meckback, Tilman Strauss, Sebastian Schwarz: Γερμανοί ηθοποιοί που διάβασαν μπροστά στο φακό τα Ποιήματα της Περγάμου του Gerhard Falkner.

Σύνδεση