Μια αυθεντική ρωσική καρδιά

Οι πόλεμοι διεξάγονται με σφαίρες και πυραύλους, αλλά και για να προωθήσουν φιλοσοφίες και τρόπους ζωής. Η Ρωσία το καταλαβαίνει αυτό – και η Δύση πρέπει επίσης να το καταλάβει. Από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το «τέλος της Ιστορίας»[1] τη δεκαετία του 1990, οι συζητήσεις στη Δύση σχετικά με τις διεθνείς σχέσεις είχαν την τάση να απομακρύνονται από την ιδεολογία. Πέρασαν πια οι μέρες του Ψυχρού Πολέμου, όπου οι μάχες για την εξουσία μπορούσαν να διατυπωθούν ως μια αντιπαράθεση μεταξύ δημοκρατικού καπιταλισμού και κομμουνισμού. Αντίθετα, φαίνεται πως οι υπεύθυνοι πολιτικής στρατηγικής και οι διανοούμενοι προτιμούν να επικεντρώνονται σε υλικά προβλήματα ή σε αόριστες «φιλελεύθερες αξίες», ανεξάρτητα από θεμελιώδη ζητήματα πολιτικής φιλοσοφίας. Το πρόβλημα είναι ότι τα αντίπαλα καθεστώτα στην Κίνα, το Ιράν και τη Ρωσία εξακολουθούν να θεωρούν τον ανταγωνισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μια υπαρξιακή σύγκρουση μεταξύ διαφορετικών τρόπων ζωής. Οι στρατηγικές αποφάσεις αυτών των καθεστώτων επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από φιλοσοφικά ζητήματα, και καλό θα ήταν να κατανοούσαν οι Δυτικοί υπεύθυνοι στρατηγικής αυτή τη φιλοσοφική διάσταση του ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια σύγκρουση με άγριο ιδεολογικό χαρακτήρα. Κατανοώντας αυτή τη διάσταση του πολέμου, οι Δυτικοί μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα τα ιδεολογικά διακυβεύματα της εισβολής του Βλαντίμιρ Πούτιν και τα πιθανά αποτελέσματα. Για πολλούς Ρώσους, αυτός ο πόλεμος είναι υπαρξιακός. Πιστεύουν ότι η νίκη στην Ουκρανία είναι απαραίτητη για την επιβίωση της Ρωσίας ως πολιτισμού. Πιστεύουν ότι προωθούν μια νέα, οικουμενική πολιτική θεωρία, από την οποία εξαρτάται η σωτηρία της ανθρωπότητας. Καθώς οι δυτικοί πολιτικοί εξετάζουν τι πρέπει να γίνει για την κατάσταση στην Ουκρανία, θα πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην αποδόμηση της νέας ρωσικής ιδεολογίας. Αν επιτραπεί η επιτυχία της στην Ουκρανία, θα αποσταθεροποιηθεί ένα διεθνές σύστημα που προωθούσε τη δικαιοσύνη και την ευημερία επί δεκαετίες. Για να κατανοήσουν αυτή την ιδεολογία, οι δυτικοί υπεύθυνοι στρατηγικής θα πρέπει να στραφούν σε έναν από τους πιο εύγλωττους και επικίνδυνους υποστηρικτές της: τον Αλεξάντρ Ντούγκιν. Το βράδυ της 20ής Αυγούστου 2022, η Ρωσίδα δημοσιογράφος Ντάρια Ντούγκινα σκοτώθηκε σε μια έκρηξη. Αρκετούς μήνες αργότερα, η εφημερίδα New York Times έγραψε[2] ότι μερίδα της αμερικανικής κοινότητας πληροφοριών πιστεύει ότι ο θάνατος της Ντούγκινα ήταν μια πολιτική δολοφονία, που εγκρίθηκε από την ουκρανική κυβέρνηση. Αν και η ίδια ήταν φανερή υποστηρίκτρια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, οι περισσότερες εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο πραγματικός στόχος της επίθεσης ήταν ο πατέρας της Ντούγκινα, ο ριζοσπάστης φιλόσοφος Αλεξάντρ Ντούγκιν. Πολλοί δυτικοί παρατηρητές εξέφρασαν την έκπληξή τους, σοκαρίστηκαν ακόμη, από το γεγονός ότι η ουκρανική κυβέρνηση είχε ως στόχο έναν φιλόσοφο εν μέσω ενός πολέμου για την επιβίωση του έθνους τους – το θεώρησαν πιθανή κλιμάκωση ή κάτι που ξεπερνά τα φυσιολογικά όρια του πολέμου. Παραβλέποντας την παρολίγο θανατηφόρα επίθεση εναντίον του Σαλμάν Ρουσντί, πολλοί στη Δύση εξακολουθούν να μην κατανοούν τον κίνδυνο που μπορεί να αποτελεί ένας διανοούμενος για την ασφάλεια. Η εκτίμηση φαίνεται να είναι ότι αυτά που γράφει ο Ντούγκιν δεν έχουν καμία σχέση με την κατάσταση. Ασχέτως από το αν η ουκρανική κυβέρνηση ενέκρινε ή όχι την επίθεση εναντίον του, οι Ουκρανοί δικαίως φοβούνται τον Ντούγκιν. Καταρχάς, τα γραπτά του και οι εμφανίσεις του στα μέσα ενημέρωσης τονώνουν τη λαϊκή υποστήριξη για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο Ντούγκιν εργάστηκε ως αρχισυντάκτης του ακροδεξιού τηλεοπτικού σταθμού Tsargrad TV για κάποιο διάστημα μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2014, και έχει απήχηση σε ένα κοινό δεκάδων χιλιάδων ατόμων μέσω της εφαρμογής ανταλλαγής μηνυμάτων Telegram. Επιπλέον, οι αποφάσεις του Κρεμλίνου, ειδικά όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία, μοιάζουν όλο και περισσότερο με τους ιδεολογικούς στόχους του Ντούγκιν. Δεν είναι υπερβολή να αποκαλέσουμε τον Ντούγκιν προφητικό πολιτικό θεωρητικό – είναι ο άνθρωπος που αντιλαμβάνεται εις βάθος τη φιλοσοφική σημασία της γεωπολιτικής θέσης της Ρωσίας και την πρόκληση που αποτελεί για αυτήν η Ουκρανία. Το Κρεμλίνο αναγνώρισε τη σημασία της επίθεσης εναντίον του Ντούγκιν και της κόρης του. Λίγο μετά το θάνατο της Ντούγκινα, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν της απένειμε μεταθανάτια το Παράσημο της Ανδρείας. Στην ομιλία του, την περιέγραψε ως «αληθινή πατριώτισσα» και «έξυπνο, ταλαντούχο άτομο με αυθεντική ρωσική καρδιά». Ο Πούτιν και ο επικοινωνιακός μηχανισμός του Κρεμλίνου προσπάθησαν να συνδέσουν στενά τον πόλεμο στην Ουκρανία με το είδος της αντιδραστικής ιδεολογίας που ο Ντούγκιν και οι συνεργάτες του προωθούν εδώ και δεκαετίες. Με την αποθέωση της κόρης του, το Κρεμλίνο επισφράγισε την έγκρισή του στον Ντούγκιν και την ιδεολογία του. Το ιδεολογικό όραμα που προωθεί ο Ντούγκιν, και το οποίο υιοθετεί όλο και περισσότερο ο Πούτιν, είναι αυτοκτονικό. Παρέχει διαστρεβλωμένες δικαιολογίες για την πολιτική της πυρηνικής ακροβασίας και ενθαρρύνει άλλες μη δυτικές χώρες να αμφισβητήσουν την παγκόσμια τάξη που η Αμερική φρόντισε να δημιουργήσει στον απόηχο της επέλασης της βίας και της τυραννίας του εικοστού αιώνα. Η ιδεολογική θέση του Ντούγκιν είναι περίπλοκη, αλλά η κατανόησή της μπορεί να διαφωτίσει το μέλλον της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Ο Ντούγκιν γεννήθηκε στη Μόσχα το 1962, στην ακμή της δύναμης της Σοβιετικής Ένωσης. Ως νέος, βυθίστηκε στο έργο ακροδεξιών στοχαστών όπως ο Ρενέ Γκενόν[3] και ο Ιούλιος Έβολα[4] και τα φασιστικά αφηγήματα για την παρακμή του πολιτισμού τού έγιναν εμμονή. Οι κοσμολογικές θεωρίες της ιδεολογικής σύγκρουσης είλκυαν τον Ντούγκιν επί μακρόν – ειδικά αυτή ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ρωσία. Θεωρούσε τον Ψυχρό Πόλεμο ως μια εσχατολογική μάχη ανάμεσα σε δύο θεμελιωδώς αντίθετους τρόπους ζωής. Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ντούγκιν δεν ήταν μεταξύ εκείνων που γιόρταζαν το τέλος ενός διαβολικού και τυραννικού καθεστώτος. Πίστευε ότι η κατάρρευση του κομμουνισμού αποτελούσε «αυτοκτονία» και «γεωπολιτική καταστροφή», επειδή καθιστούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες αδιαμφισβήτητες ως κοσμολογική αυτοκρατορία. Η μονοπολικότητα θα επέτρεπε στον παρακμάζοντα φιλελευθερισμό να αναδιατάξει την παγκόσμια κοινωνία σύμφωνα με τις δικές του αρχές, κάτι που ο Ντούγκιν θεωρούσε υπαρξιακή, ακόμη και «ρατσιστική» απειλή για τον ρωσικό πολιτισμό. Ο Ντούγκιν βυθίστηκε στο έργο του Ρενέ Γκενόν (1886-1951), από το οποίο επηρεάστηκε και ο Έβολα. Ο Γκενόν ασπάστηκε το Ισλάμ και μετονομάστηκε σε σεΐχη Αμπντούλ-Ουάχιντ Γιάχια. Αντί να αποδεχθεί το «τέλος της Ιστορίας», ο Ντούγκιν έβαλε τα δυνατά του για να αμφισβητήσει τις δυτικές ιδέες που διείσδυαν στη ρωσική κοινωνία. Τη δεκαετία του 1990, συμμετείχε ως ακτιβιστής σε ένα κόμμα Εθνομπολσεβίκων, επιχειρώντας να συνδυάσει στοιχεία του φασιστικού και του κομμουνιστικού συστήματος, με την ελπίδα ότι η συνύπαρξη αυτών των ιδεολογιών θα μπορούσε να αναζωογονήσει τη Ρωσία ως απειλή για τη Δύση. Μετά από κάποιο διάστημα, ωστόσο, ο Ντούγκιν εγκατέλειψε σε μεγάλο βαθμό το πεδίο της πρακτικής πολιτικής για χάρη της πολιτικής θεωρίας. Η πληρέστερη αποτύπωση της ιδεολογίας του Ντούγκιν παρουσιάζεται στο κείμενό του Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία (2009). Η θεωρία του είναι ένα είδος στρεβλού χεγκελιανισμού. Στο μυαλό του Ντούγκιν, η ιστορία καθορίζεται από τη διαλεκτική απώθηση και έλξη των ιδεολογιών. Ο εικοστός αιώνας κυριαρχήθηκε από τρεις: τον φιλελευθερισμό, τον κομμουνισμό και τον φασισμό. Ο εικοστός πρώτος ελπίζει ότι θα κυριαρχηθεί από μια Ρωσία οπλισμένη με μια «Τέταρτη Πολιτική Θεωρία», η οποία μπορεί να ξεπεράσει τις απαρχαιωμένες ιδέες του παρελθόντος. Ο φιλελευθερισμός, για τον Ντούγκιν, είναι προϊόν των στενών συνθηκών της Ευρώπης του 18ου αιώνα. Είναι η «κληρονομιά του Διαφωτισμού». Δεν δίνει βάση σε επιχειρήματα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της αξίας της περιορισμένης κυβέρνησης ή ακόμα και των δημοκρατικών αντιλήψεων για την αρετή. Όλα αυτά τα πράγματα μπορεί να κάνουν τις φιλελεύθερες κοινωνίες ισχυρές, αλλά ο Ντούγκιν πιστεύει ότι δεν μπορούν ποτέ να είναι πραγματικά οικουμενικές αρχές. Ο φιλελευθερισμός είναι η ουσία της νεωτερικότητας στη Δύση, αλλά δεν μπορεί ποτέ να ταιριάζει με την Ρωσία. Ο κομμουνισμός, λέει ο Ντούγκιν, είναι η πρώτη πολιτική θεωρία που αναπτύχθηκε για να αμφισβητήσει τον φιλελευθερισμό. Κατά τη γνώμη του, ο Μαρξ και οι οπαδοί του περιέγραψαν με ακρίβεια τα μειονεκτήματα του φιλελεύθερου καπιταλισμού – ο μαρξισμός είναι ένα χρήσιμο αναλυτικό εργαλείο, πιστεύει ο Ντούγκιν. Ωστόσο, ο ιστορικός υλισμός του και η φαινομενικά αστείρευτη πίστη του σε αφηρημένες ιστορικές διαδικασίες τον κατέστησαν ευάλωτο στην παραγωγική ικανότητα των καπιταλιστικών αντιπάλων του. Ο μαρξισμός μπορεί να έκανε τη Ρωσία μεγάλη, αλλά δεν κατάφερε να κρατήσει την πατρίδα του Ντούγκιν στην κορυφή για μεγάλο διάστημα. Ο φασισμός είναι η τρίτη πολιτική θεωρία του Ντούγκιν. Κατά κάποιον τρόπο, φαίνεται να πιστεύει ότι ήταν η πιο σύντομη αλλά και η πιο λαμπρή. Ο Ντούγκιν ισχυρίζεται ότι οι δύο πρώτες πολιτικές θεωρίες συνασπίστηκαν εναντίον της τρίτης και διέπραξαν ένα είδος ιδεολογικής «δολοφονίας» κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό επέτρεψε στον φιλελευθερισμό και τον κομμουνισμό να μονομαχήσουν για το μέλλον της ανθρωπότητας. Αν και ο φιλελευθερισμός κέρδισε στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο Ντούγκιν εξακολουθεί να είναι δυσαρεστημένος με την εκδοχή της πολιτικής κοινωνίας που αυτός παράγει. Θεωρεί τις βασικές θέσεις του φιλελευθερισμού υπερβολικά υλιστικές και άψυχες. Αυτό που είναι απαραίτητο, λοιπόν, είναι μια Τέταρτη Πολιτική Θεωρία, η οποία θα συνθέτει τις διδαχές της φιλελεύθερης, της κομμουνιστικής και της φασιστικής ιδεολογίας σε μια ισχυρότερη εναλλακτική λύση. Ο Ντούγκιν βρίσκει κάτι αξιοθαύμαστο σε καθεμία από τις τρεις πολιτικές θεωρίες. Από τον κομμουνισμό δανείζεται τη ρητορική της αποξένωσης. Για τον Μαρξ, ο καπιταλισμός αποξενώνει τους εργάτες από την εργασία τους, αλλά για τον Ντούγκιν ο καπιταλισμός αποξενώνει τους ανθρώπους από την παράδοσή τους. Από τον φασισμό, και ειδικά από το έργο του ναζιστή φιλοσόφου Μάρτιν Χάιντεγκερ, δανείζεται μια βιταλιστική αποθέωση της ανθρώπινης βούλησης και μια αυταρχική προσέγγιση της διακυβέρνησης. Από τον φιλελευθερισμό δανείζεται ορισμένες κοινωνικές «τεχνολογίες», όπως την οικονομία της αγοράς, οι οποίες προωθούν την αποδοτικότητα και την ευημερία. Η θέση που υιοθετεί είναι αυτή της ριζοσπαστικής ιδιαιτερότητας. Οι τρεις προηγούμενες πολιτικές θεωρίες υποτίθεται ότι ήταν αναλύσεις οικουμενικών αληθειών, σωστές για τους ανθρώπους σε όλους τους χρόνους και σε όλους τους τόπους. Ο Ντούγκιν πιστεύει ότι η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία είναι σε θέση να υιοθετήσει πτυχές προηγούμενων πολιτικών συστημάτων, επειδή είναι εξαιρετικά σχετικιστική. Η παγκόσμια πολυπολικότητα είναι ευνοϊκή, επειδή σημαίνει ότι καμία αξιωματική αλήθεια δεν μπορεί να επιβληθεί καθολικά. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία, λοιπόν, έχει στόχο να ενσωματώσει τα καλύτερα στοιχεία των τριών σύγχρονων συστημάτων που προηγήθηκαν, αλλά είναι επίσης μια προσπάθεια να οδηγήσει την πολιτική σκέψη σε νέα πεδία, πέρα από τις προηγούμενες ιδεολογικές φόρμουλες. Ο Ντούγκιν παρουσιάζει το έργο της ανακάλυψης και της διατύπωσης της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας ως ένα είδος ιδεολογικής ή διανοητικής περιπέτειας: Υπάρχει μόνο μία διέξοδος –να απορρίψουμε τις κλασικές πολιτικές θεωρίες, τόσο των νικητών όσο και των ηττημένων, να στύψουμε τη φαντασία μας, να αδράξουμε την πραγματικότητα ενός νέου κόσμου, να αποκρυπτογραφήσουμε σωστά τις προκλήσεις της μεταμοντέρνας εποχής και να δημιουργήσουμε κάτι νέο– κάτι πέρα από τις πολιτικές μάχες του 19ου και του 20ού αιώνα. Μια τέτοια προσέγγιση αποτελεί πρόσκληση για την ανάπτυξη της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας – πέρα από τον κομμουνισμό, τον φασισμό και τον φιλελευθερισμό. Τι είδους περιπλανώμενος ιππότης θα αναλάβει αυτή την αποστολή με τον Ντούγκιν ως οδηγό; Προς το μέσο του βιβλίου, ο Ντούγκιν υποστηρίζει ότι η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία απαιτεί μια «συντηρητική επανάσταση» για να γεννηθεί πραγματικά, με ηγέτη έναν πολιτικό που μπορεί να μετατρέψει τη θεωρία σε πράξη. Ένας τέτοιος «συντηρητικός επαναστάτης» που αναφέρει ο Ντούγκιν είναι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. Η αντιδυτική του προσωπικότητα είναι ένα σημάδι ότι «η προ-μοντέρνα (παράδοση), δηλαδή η πίστη σε αυτές τις αξίες που συγκεντρώθηκαν σε ένα σωρό και ρίχτηκαν στην χωματερή στην αρχή της νεωτερικότητας, μπορεί ακόμη να αναγεννηθεί». Αυτή η εξύμνηση του Μπιν Λάντεν είναι ίσως η πιο παράξενη στιγμή στο βιβλίο Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία. Μπορεί ο Οσάμα Μπιν Λάντεν –ειδικά με την προθυμία του να χρησιμοποιεί βομβιστές αυτοκτονίας– να είναι ο δημιουργικός τυχοδιώκτης που χρειάζεται η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία για να ευδοκιμήσει; Φαίνεται σαν ο Ντούγκιν να ελπίζει σχεδόν ότι η Πουτινική Ρωσία θα υιοθετήσει την ιδεολογική αλαζονεία, την εσχατολογική αυτοπεποίθηση και την αντιδυτική σφοδρότητα της Αλ Κάιντα. Ο Ντούγκιν δείχνει να θαυμάζει την τρομοκρατία ως ένα ιδιαίτερο μοντέλο αντίστασης ενάντια στις αμερικανικές αξιώσεις για οικουμενική αλήθεια. Ως κριτικός των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Ντούγκιν τρέφει επίσης έναν παράξενο θαυμασμό για τους αμερικανούς νεοσυντηρητικούς. Ο Ντούγκιν πιστεύει ότι η αντίληψή τους για έναν «αμερικανικό αιώνα» δείχνει ότι εκτιμούν –«πιο ξεκάθαρα από οποιονδήποτε άλλο»– τη σημασία της νίκης του φιλελευθερισμού έναντι των άλλων πολιτικών θεωριών. Ορισμένες εσωτερικές δυνάμεις, όπως οι παλαιοσυντηρητικοί τύπου Πατ Μπιουκάναν ή ορισμένα αριστερά στοιχεία, μπορεί να αμφισβητούν τους ισχυρισμούς των νεοσυντηρητικών σχετικά με τις ιδιαίτερες ευθύνες της Αμερικής. Ωστόσο ο Ντούγκιν λέει ότι αυτές οι εσωτερικές διαμάχες έχουν μικρή σημασία στο πλαίσιο της ευρύτερης ιδεολογικής προσέγγισης που εντοπίζει· οι νεοσυντηρητικοί ορθώς «θεωρούν τις ΗΠΑ όχι μόνο ως εθνική κυβέρνηση, αλλά και ως την πρωτοπορία της φιλελεύθερης ιδεολογίας». Αντίστοιχα, ο Ντούγκιν θα ήθελε να δει τις εσωτερικές διαμάχες να υποχωρούν στη χώρα του, ώστε η Ρωσία να μπορέσει να αποτελέσει την πρωτοπορία της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας. Έχει κανείς την αίσθηση ότι ο Ντούγκιν πιστεύει πως οι αμερικανοί νεοσυντηρητικοί εγκαινίασαν τον αμερικανικό αιώνα και χρησιμοποίησαν τη δύναμη των ΗΠΑ για να προωθήσουν την Πρώτη Πολιτική Θεωρία, τον φιλελευθερισμό. Ως αντίδραση, θα ήθελε ο Βλαντίμιρ Πούτιν και οι υποστηρικτές του να εγκαινιάσουν έναν ρωσικό αιώνα και να χρησιμοποιήσουν τη ρωσική δύναμη για να προωθήσουν μια Τέταρτη Πολιτική Θεωρία. Μεταξύ του 2007 και της εισβολής στην Ουκρανία το 2014, ο Ντούγκιν επέκρινε ανοιχτά τον Πούτιν για το ότι ήταν υπερβολικά φιλελεύθερος και ανοιχτός προς τη Δύση. Αυτό ήταν το κεντρικό θέμα του βιβλίου του Πούτιν εναντίον Πούτιν που εκδόθηκε το 2012. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τη φύση της κριτικής του Ντούγκιν, ώστε να δούμε πώς ο Πούτιν πλησίασε πολύ περισσότερο την επιθυμητή ατζέντα του Ντούγκιν κατά την περίοδο μετά το 2014. Πολλές από τις διαμαρτυρίες του Ντούγκιν για τις πολιτικές του Πούτιν πριν από την εισβολή προέρχονται από τον υλισμό που του αποδίδει. «Δεν υπάρχει στρατηγική [στο Κρεμλίνο] επειδή δεν υπάρχει ιδεολογία και κοινή πολιτική φιλοσοφία», σημείωσε ο Ντούγκιν. «Η πολιτική ελίτ ζει την κάθε στιγμή σύμφωνα με τα συμφέροντα της φατρίας της». Για να διαμορφώσουν αυτή τη νέα ιδεολογία, ο Ντούγκιν πιστεύει ότι οι Ρώσοι ηγέτες πρέπει να διατυπώσουν μια «εθνική ιδέα» γύρω από την οποία θα περιστρέφονται όλες οι πολιτικές. Ο Ντούγκιν ορίζει την «εθνική ιδέα» ως «μια ηθική που ενσωματώνεται σε ένα σύνθημα» και παραθέτει παραδείγματα όπως «ακεραιότητα αντί κατακερματισμός, μια μοναδική ιστορική εξέλιξη της χώρας και ένα μοναδικό σύστημα ηθικών αξιών». Ο Ντούγκιν ήταν σαφής, ωστόσο, ότι οποιαδήποτε τέτοια «εθνική ιδέα» θα πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από ένα διαφημιστικό κόλπο. Πρέπει να έχει τη δύναμη μιας πραγματικής ιδεολογίας. Στηλίτευσε το γεγονός ότι «στη Ρωσία, ένα τόσο ευαίσθητο θέμα όπως η ιδεολογία ανατίθεται σε επικοινωνιολόγους, μαριονετίστες και μάνατζερ». Ο λόγος για αυτό είναι ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν υποτιμά τη σημασία της έννοιας της «ιδέας». Κατά την περίοδο που προηγήθηκε της εισβολής στην Ουκρανία το 2014, ο Ντούγκιν ήταν ιδιαίτερα ανήσυχος για το γεγονός ότι ο Πούτιν δεν υποστήριζε επαρκώς την προπαγάνδα του με πράξεις. Πάρα ταύτα, ήδη στο βιβλίο του Πούτιν εναντίον Πούτιν ο Ντούγκιν διαπίστωνε ότι υπήρχαν λόγοι να πιστεύει ότι ο Πούτιν κινούταν προς την κατεύθυνση της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας. Εκτίμησε ιδιαίτερα τις προσπάθειες του Πούτιν να ενώσει τις πρώην σοβιετικές χώρες σε μια νέα Ευρασιατική κοινότητα που θα ανταγωνιζόταν την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Η Ευρασιατική ιδεολογία που αναπτύσσουμε δεν είναι ακόμη ένα ολοκληρωμένο σύνολο ιδεών», έγραψε, «είναι μια ιδέα σε εξέλιξη». Και ο πιο σημαντικός τρόπος για να διατηρηθεί η πρόοδος ήταν να πνευματοποιήσει τις οικονομικές αρχές πίσω από τις γεωπολιτικές κινήσεις του Πούτιν. «Αυτή τη στιγμή ο Πούτιν ασχολείται με την υλική Ευρασία, την υλική Τελωνειακή Ένωση, την υλική ολοκλήρωση και την υλική αναγέννηση της Ρωσίας», είπε ο Ντούγκιν. «Μια φυσική Ρωσία αναγεννάται. Ή, μάλλον, η Ρωσία δεν “αναγεννάται” αλλά επιστρέφει στη φυσική της κατάσταση». Το επόμενο φυσικό βήμα είναι να επιτραπεί η αναγέννηση μιας πνευματικής Ρωσίας, η οποία θα αναλάβει την ηγεσία της παγκόσμιας αντίστασης στην αμερικανική αυτοκρατορία. Η ειδική σε θέματα εξωτερικής πολιτικής Άντζελα Στεντ είναι μια από τους Δυτικούς που κατανοεί πώς αυτή η ιδεολογική «παγκόσμια αποστολή» έχει διαμορφώσει τη στρατηγική σκέψη του Πούτιν. Σύμφωνα με την ίδια, ο Πούτιν έχει αναπτύξει ένα «δομημένο και σύνθετο» σύνολο ιδεών τις οποίες μπορεί να χρησιμοποιήσει ως όπλα εναντίον της Δύσης. Υπό το καθεστώς του, το Κρεμλίνο έχει επιδιώξει να τοποθετηθεί στην κορυφή μιας «συντηρητικής διεθνούς», με τη Ρωσία να παρουσιάζεται «ως το προπύργιο των δυνάμεων που αντιτίθενται στην επανάσταση, το χάος και τις φιλελεύθερες ιδέες». Ο ίδιος ο Ντούγκιν παρουσίασε ένα τέτοιο σχέδιο στην αρχή τού Πούτιν εναντίον Πούτιν: Η Ρωσία του Πούτιν συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο την παγκόσμια αποστολή της – να αντισταθμίσει την μονομερή κυριαρχία του «πλούσιου Βορρά» και να οικοδομήσει μια δίκαιη παγκόσμια τάξη που θα ευνοεί τα συμφέροντα και τις επιθυμίες όλων των χωρών και πολιτισμών. Η σύγχρονη Ρωσία δεν διαθέτει επαρκές στρατηγικό δυναμικό για να εξισορροπήσει μονομερώς τον Δυτικό πόλο, όπως έκανε κατά τη Σοβιετική εποχή. Ωστόσο, διαθέτει αρκετή ενέργεια, παραμένοντας μία από τις πιο ανεπτυγμένες χώρες, για να εκφράσει τη φωνή όλων όσων έχουν ταπεινωθεί και έχουν θιχτεί. Συνδέοντας στενότερα τα συμφέροντα των μη δυτικών δυνάμεων, ο Ντούγκιν ελπίζει ότι η Ρωσία θα μπορέσει να προκαλέσει την κατάρρευση της μονοπολικής παγκόσμιας τάξης. Κατά την άποψή του, ο Πούτιν μπορεί να μην έχει κατανοήσει πλήρως τη σημασία των πολιτικών του για την υποδαύλιση μιας αποκαλυπτικών διαστάσεων σύγκρουσης πολιτισμών– αλλά έχει ήδη λάβει αρκετά μέτρα, που κάνουν τον Ντούγκιν να ελπίζει ότι ο Πούτιν θα κάνει ένα σχεδόν αναπόφευκτο βήμα προς την ενσωμάτωση της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας. Η Φιόνα Χιλ και ο Κλίφορντ Γκάντι έχουν υποστηρίξει ότι ο Ντούγκιν και η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία του δεν είναι παρά «επιχειρησιακά εργαλεία στον πληροφοριακό και ψυχολογικό τομέα του νέου πολέμου που διεξάγει ο Πούτιν στην Ουκρανία» και «πολιτικά όπλα στην υπηρεσία του κράτους». Πιστεύουν ότι το Κρεμλίνο «δυνάμωσε σκοπίμως τον ήχο» για τον Ντούγκιν, αυξάνοντας την ένταση της προβολής του στη Δύση και μεταξύ των πατριωτών Ρώσων, μόνο για να «την χαμηλώσει ξανά όταν χρειάστηκε, και τελείωσε η δική τους συμβολή στην επιχείρηση». Όταν η τελευταία έκδοση του βιβλίου τους, Mr. Putin: Operative in the Kremlin [Κύριος Πούτιν: Πράκτορας στο Κρεμλίνο], κυκλοφόρησε το 2015, αυτή ήταν σίγουρα μια έγκυρη θέση. Ωστόσο, στα χρόνια που ακολούθησαν, μπορεί κανείς να διαπιστώσει μια σημαντική αύξηση της χρήσης της ρητορικής του Ντούγκιν στις δημόσιες ομιλίες του Βλαντίμιρ Πούτιν. Η κατανόηση των ομοιοτήτων μεταξύ της ιδεολογίας του Ντούγκιν και της ρητορικής του Πούτιν είναι απαραίτητη για την κατανόηση του επόμενου σταδίου του πολέμου στην Ουκρανία. Η πρώτη σημαντική αντιδυτική δήλωση του Πούτιν ήταν η ομιλία του το 2007 στη Διάσκεψη του Μονάχου για την ασφάλεια. Εκεί, εμφανίστηκε ως υποστηρικτής της πολυπολικότητας. «Ένα κράτος, και, φυσικά, πρώτα και κύρια οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχει υπερβεί τα εθνικά του σύνορα με κάθε τρόπο», δήλωσε. «Αυτό είναι ορατό στις οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές και εκπαιδευτικές πολιτικές που επιβάλλει σε άλλα έθνη. Λοιπόν, σε ποιον αρέσει αυτό; Ποιος είναι ευχαριστημένος με αυτό;». Στο Μόναχο ο Πούτιν ανακοίνωσε ότι θεωρεί την παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ απειλή για την κυριαρχία και τον ίδιο τον πολιτισμό. «Η Ρωσία είναι μια χώρα με ιστορία που εκτείνεται σε περισσότερα από χίλια χρόνια και έχει σχεδόν πάντα χρησιμοποιήσει το προνόμιο να ασκεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική», κατέληξε. «Δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή την παράδοση σήμερα». Πολλά από τα θέματα της ομιλίας μοιάζουν με τις ιδέες του Ντούγκιν για την πολυπολικότητα και τη σύγκρουση μεταξύ ιδεολογιών, ειδικά στον βαθμό που ο Πούτιν ασκούσε κριτική στη Δύση[5]. Ωστόσο, τίποτα από όσα είπε ο Πούτιν στο Μόναχο δεν έφτασε στα υψηλά επίπεδα μιας Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας ή μιας Νέας Ρωσικής Ιδεολογίας. Αυτό δεν θα συνέβαινε παρά μόνο πολύ μετά την πρώτη εισβολή στην Ουκρανία, καθώς ο Πούτιν ετοιμαζόταν να εισβάλει για δεύτερη φορά. Επτά μήνες πριν από την έναρξη της εισβολής των ρωσικών στρατευμάτων, ο Πούτιν δημοσίευσε ένα δοκίμιο με τίτλο «Σχετικά με την ιστορική ενότητα των Ρώσων και των Ουκρανών». Σε αυτό, περιγράφει μια ευρεία αιτιολόγηση για την θεώρηση της Ουκρανίας απλώς ως συστατικού μέρους ενός «Ρωσικού Κόσμου» –και ως πρόσχημα για πόλεμο. Ο Πούτιν ξεκινά το δοκίμιο με μια μακρά και κάπως παράξενη καταδίκη της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας του 16ου αιώνα και της Ένωσης της Βρέστης του 1596. Μέσω αυτής της συνθήκης, ισχυρίζεται ο Πούτιν, «ξεκίνησε η διαδικασία της Πολωνοποίησης και του Εκλατινισμού, εκδιώκοντας την Ορθοδοξία» από τις περιοχές που έγιναν Ουκρανία. Για τον Πούτιν, όλα μπορούν να διαιρεθούν σε μια διχοτομία ανάμεσα στους Δυτικόφρονες και τους Σλαβόφιλους. Και όπως οι τσάροι έπρεπε να υπερασπιστούν με προσοχή την Ανατολική Ορθοδοξία από εκείνους που προτιμούσαν πιο δυτικές μορφές Χριστιανισμού, ο Πούτιν αισθάνεται ότι πρέπει να εμποδίσει την Ουκρανία να υιοθετήσει μια μη ρωσική πολιτική θεωρία. Η πιο ξεκάθαρη επιρροή της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας του Ντούγκιν στο δοκίμιο του Πούτιν είναι η αντίληψή του για την Ουκρανία ως «αντι-Ρωσία»: Βήμα βήμα, η Ουκρανία παρασύρθηκε σε ένα επικίνδυνο γεωπολιτικό παιχνίδι με στόχο να μετατραπεί σε φράγμα ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία, σε εφαλτήριο κατά της Ρωσίας. Αναπόφευκτα, έφτασε η στιγμή που η αντίληψη ότι «η Ουκρανία δεν είναι Ρωσία» δεν ήταν πλέον επιλογή. Χρειαζόταν η έννοια της «αντι-ρωσικής δύναμης», την οποία δεν θα δεχθούμε ποτέ. Επιλέγοντας το δικό τους πεπρωμένο και αποφασίζοντας να γίνουν σαν τη Δύση, οι Ουκρανοί, σύμφωνα με τον Πούτιν, απορρίπτουν την πολιτισμική τους κληρονομιά και τον «Ρωσικό Κόσμο». Ο Ντούγκιν θα έλεγε ότι οι Ουκρανοί επέλεξαν να ταχθούν υπέρ της Πρώτης Πολιτικής Θεωρίας, του φιλελευθερισμού, ενάντια στην Τέταρτη Πολιτική Θεωρία και την Ευρασία. Σε ομιλία που εκφώνησε την ημέρα που τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ουκρανία ο Πούτιν ακουγόταν ακόμα πιο πολύ σαν τον Ντούγκιν από ό,τι στο δοκίμιό του έξι μήνες νωρίτερα. Αναφερόμενος στις προσπάθειες της Δύσης να υποστηρίξει την αυτοδιάθεση στην Ουκρανία, δήλωσε: Επιδίωξαν να καταστρέψουν τις παραδοσιακές μας αξίες και να μας επιβάλουν τις ψευδείς αξίες τους, που θα μας διαβρώσουν, θα διαβρώσουν εκ των έσω τον λαό μας, τις συμπεριφορές που επιβάλλουν με επιθετικό τρόπο στις χώρες τους, συμπεριφορές που οδηγούν κατευθείαν στην παρακμή και τον εκφυλισμό, επειδή είναι αντίθετες με την ανθρώπινη φύση. Αυτό δεν θα συμβεί. Αυτό κανείς ποτέ δεν έχει καταφέρει να το κάνει, ούτε πρόκειται να το καταφέρουν τώρα. Όταν ο Πούτιν χρειάστηκε να δικαιολογήσει τον πόλεμο, η πρώτη ρητορική που επιστράτευσε θα μπορούσε να είναι αποσπάσματα από την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία. Ακόμα και αν δεν διαβάζει πραγματικά τον Ντούγκιν ή δεν επηρεάζεται από αυτόν, οι δημόσιες δηλώσεις και η ρητορική του συγκλίνουν με τις απόψεις και τις προτεραιότητες του Ντούγκιν εδώ και χρόνια. Στο βιβλίο του Russian Nuclear Orthodoxy [Ο πυρήνας της Ρωσικής Ορθοδοξίας], ο Ντμίτρι Αντάμσκι περιγράφει την ιδεολογική εξέλιξη του Πούτιν ως μια προσπάθεια «να διατηρήσει τους πυρήνες του μεγαλείου από την [τσαρική και σοβιετική] αυτοκρατορία και να τους προωθήσει περαιτέρω». Σύμφωνα με την ανάλυση του Αντάμσκι, ο Πούτιν «χρειαζόταν μια εθνική ιδέα που θα παρείχε τις ιδεολογικές-πνευματικές σταθερές για να κρατήσει ενωμένη τη χώρα. Ένα μίγμα ορθοδοξίας, εθνικισμού και απολυταρχίας έγινε ένα τέτοιο ενοποιητικό αφήγημα». Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία του Ντούγκιν προανήγγειλε το μίγμα στο οποίο κατέληξε ο Πούτιν – και, στον βαθμό που προχωρά ακόμη πιο μακριά από ό,τι ο Πούτιν, μπορεί να αποτελέσει οδηγό για μελλοντικές εξελίξεις που ενδέχεται να συμβούν. Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε πραγματικά έναν λαό είναι να κατανοήσουμε τη λογοτεχνία του. Προς τον σκοπό αυτό, ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Ρωσίας –ο Λέων Τολστόι– αποκαλύπτει κάτι σημαντικό για τη σχέση μεταξύ της ιδεολογίας του Ντούγκιν και της πολιτικής του Πούτιν. Το ιδρυτικό Συνέδριο της «Διεθνούς Ένωσης Κυρίαρχων Εθνών» διοργάνωσαν ο Ρώσος ολιγάρχης Κονσταντίν Μαλοφέγιεφ και ο Αλεξάντρ Ντούγκιν στην έδρα του κοινοβουλίου στην Αγία Πετρούπολη στις 12 Σεπτεμβρίου 2025, με τη συμμετοχή νεοφασιστικών και νεοναζιστικών οργανώσεων, μεταξύ των οποίων και εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής. Παρέμβαση έκανε διαδικτυακά και ο Αλέν ντε Μπενουά. Telegram / X. Η τελευταία νουβέλα του Τολστόι, Χατζή Μουράτ, είναι μια ιστορία για τη σύγκρουση μεταξύ των Τσετσένων Μουσουλμάνων και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τη δεκαετία του 1850, πριν από τον Κριμαϊκό Πόλεμο. Απεικονίζει τον πόλεμο ως μια τρομερή σύγκρουση δύο μεγάλων θρησκειών – του σουνιτικού Ισλάμ και της Ανατολικής Ορθοδοξίας. Αλλά δεν είναι όλοι ένθερμοι πιστοί όσοι εμπλέκονται στις εχθροπραξίες. Στο κέντρο του Χατζή Μουράτ υπάρχει ένα κεφάλαιο το οποίο παρουσιάζεται από την οπτική του Τσάρου Νικολάου Α΄. Ο Τσάρος είναι ευρέως γνωστός για την αντιδραστική πολιτική του, ειδικά για την καταστολή της εξέγερσης των Δεκεμβριστών το 1825. Πίστευε ότι υπερασπιζόταν το καθεστώς της Ρωσίας ως «Τρίτη Ρώμη», ένα προπύργιο απέναντι στην άνομη επανάσταση στη Δύση και τη βαρβαρότητα στην Ανατολή. Ωστόσο, ο Τολστόι παρουσιάζει επίσης την απόλυτη παρακμή του Νικολάου Α΄. Υπέρβαρος, σκληρός και λάγνος, ο Τσάρος δεν είναι καλός χριστιανός βασιλιάς. Δεν μπορεί καν να αποδώσει «καμία σημασία στα λόγια που εκστομίζει» όταν προσεύχεται. Για τον Νικόλαο του Τολστόι, η Ορθοδοξία είχε γίνει μια δικαιολογία για προσωπικό μεγαλείο. «Ναι, τι θα πάθαινε τώρα η Ρωσία αν δεν ήμουν εγώ;» λέει ο Τολστόι ότι σκέφτηκε ο Νικόλαος. Αλλού, ο Τσάρος συγκρίνει νοερά τον εαυτό του με τον Ναπολέοντα. Ενσωματώνοντας τη μεγάλη αρχή του καθεστώτος, ο Νικόλαος Α΄ προσδίδει στη ζωή του μεγαλύτερο νόημα και στην ακόρεστη επιθυμία του για εξουσία μια παγκόσμια ιστορική σημασία. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία του Ντούγκιν παίζει τον ίδιο ρόλο στο μυαλό του Πούτιν με αυτόν που έπαιξε ο αγώνας της Ορθοδοξίας ενάντια στην Επανάσταση και το Ισλάμ στο μυαλό του Τσάρου. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτός ο επικίνδυνος συνδυασμός προσωπικής φιλοδοξίας και πολιτικής ιδεολογίας ωθεί τους αυταρχικούς ηγέτες να επιδιώξουν φονικές ιμπεριαλιστικές περιπέτειες στην Τσετσενία και την Ουκρανία. Ανεξάρτητα από τις προσωπικές πεποιθήσεις των δύο Ρώσων ηγετών, ο Τολστόι δείχνει ότι οι ιδεολογικές δικαιολογίες αποκτούν δική τους ζωή και κινητήρια δύναμη – οι δικαιολογίες γίνονται αναγκαιότητες. Από την οπτική ενός Πούτιν ή ενός Ντούγκιν, η εισβολή στην Ουκρανία δεν είναι παρά μια ιδεολογική αναγκαιότητα. Δεδομένου αυτού του κλίματος ιδεολογικής αναγκαιότητας, η Ρωσία θα συνεχίσει τον πόλεμο έως ότου είτε εξαλειφθεί η «αντιρωσική» τάση στην Ουκρανία είτε απορριφθεί πλήρως η Νέα Ρωσική Ιδεολογία. Οι ιδεολογικές δυνάμεις πίσω από τον πόλεμο της Ρωσίας δεν θα επιτρέψουν καμία άλλη εναλλακτική λύση. Το ερώτημα είναι: κατανοούν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στη Δύση τα φιλοσοφικά διακυβεύματα; Οι συντάκτες της Έκθεσης της Επιτροπής για την 11η Σεπτεμβρίου έγραψαν για την «πολιτισμική ασυμμετρία» που ενέπνευσε αυτές τις τρομοκρατικές επιθέσεις. Για τους Αμερικανούς, «το Αφγανιστάν φαινόταν πολύ μακρινό». Αλλά για την Αλ Κάιντα, η Αμερική φαινόταν πολύ κοντά. Στη Μέση Ανατολή, «η Αμερική ξεχώριζε ως αντικείμενο θαυμασμού, φθόνου και κατάκρισης». Οι απλοί άνθρωποι στην περιοχή έρχονταν τακτικά αντιμέτωποι με τις επιπτώσεις της αμερικανικής ισχύος, ενώ οι απλοί Αμερικανοί σπάνια σκέφτονταν το Αφγανιστάν, τη Σαουδική Αραβία ή οποιοδήποτε άλλο μέρος της περιοχής. Εν μέρει, αυτή η «πολιτισμική ασυμμετρία» εξηγεί γιατί τόσο πολλοί Αμερικανοί σοκαρίστηκαν από τις επιθέσεις. «Κατά μία έννοια», αναφέρει η Έκθεση, οι τρομοκράτες «ήταν πιο παγκοσμιοποιημένοι από εμάς». Η Αμερική έχει βρεθεί σε παρόμοια θέση όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο Ντούγκιν, ο Πούτιν και άλλοι υποστηρικτές της Νέας Ρωσικής Ιδεολογίας θεωρούν τη σύγκρουση ως μια υπαρξιακή επίθεση στην καρδιά της Δύσης. Η Δύση, ωστόσο, έχει σε μεγάλο βαθμό αποτύχει να λάβει υπόψη τις ιδεολογικές επιπτώσεις της εισβολής. Κατά μία έννοια, οι Ρώσοι είναι πολύ πιο ιδεολογικοποιημένοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενόψει του πολέμου, οι δυτικοί ηγέτες πρέπει να καταβάλλουν περισσότερες προσπάθειες για να αποσαφηνίσουν τον υπαρξιακό χαρακτήρα της σύγκρουσης με τη Ρωσία. Πρέπει να εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τους την τυραννική απειλή που ενέχει μια ρωσική νίκη στην Ουκρανία. Πρέπει να αποδείξουν στους ουδέτερους εταίρους –ιδίως στην Ινδία και στις αφρικανικές χώρες– ότι αυτό το είδος ιδεολογικού ρεβανσισμού αποτελεί απειλή και για την δική τους ευημερία και ασφάλεια. Περισσότερο ακόμη και από την αντιμετώπιση μιας απειλής, η Δύση πρέπει να αγωνιστεί για μια υπόσχεση. Μέσα από αιώνες αγώνων, η Δύση κατέληξε σε μια σειρά από καθολικές πολιτικές αλήθειες. Οι πρόγονοί μας μάς κληροδότησαν μια σαφή αντίληψη για το πώς είναι μια δίκαιη κοινωνία. Αρχές όπως η περιορισμένη κυβέρνηση, το κράτος δικαίου και η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αξίζουν να διαφυλαχθούν ενάντια στις προσπάθειες εκείνων που θέλουν να αναδιαμορφώσουν το διεθνές σύστημα. Σημαντικοί πολιτικοί της Δύσης αντιμετώπισαν παρόμοιες κρίσεις στο παρελθόν με πολύ μεγαλύτερη φιλοσοφική σαφήνεια. Ο Αβραάμ Λίνκολν χαρακτήρισε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως «την τελευταία ελπίδα της γης». Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ αναφέρθηκε στον αγώνα κατά των ναζί ως μια μάχη για τον πολιτισμό τον ίδιο. Ο Ρόναλντ Ρέιγκαν υιοθέτησε μια αντικομμουνιστική ρητορική περί ελευθερίας για να παρακινήσει τη Δύση να κερδίσει τον Ψυχρό Πόλεμο, αντί να περιοριστεί απλώς στην ανάσχεση της Σοβιετικής Ένωσης. Η επαναδιατύπωση των μεγάλων φιλοσοφικών διακυβευμάτων της γεωπολιτικής σύγκρουσης είναι απαραίτητη για την εξασφάλιση υποστήριξης των επενδύσεων σε θέματα ασφάλειας που πρέπει να πραγματοποιήσει η Δύση. Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η υποστήριξη της Δύσης για την πολεμική προσπάθεια μειώνεται. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, το ποσοστό του πληθυσμού που είναι διατεθειμένο να πληρώσει το κόστος της υποστήριξης έχει μειωθεί σημαντικά. Ταυτόχρονα, όμως, η Ουκρανία χρειάζεται μεγαλύτερες και μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις από τις χώρες του ΝΑΤΟ για να επιτύχει πραγματικά τη νίκη. Η αποστολή μαχητικών αεροσκαφών, πυραύλων και άλλων όπλων που θα βοηθήσουν τον ουκρανικό στρατό να διώξει τους ρώσους εισβολείς από τη χώρα τους είναι απαραίτητη για την ασφάλεια της Δύσης – αλλά οι δυτικοί ηγέτες πρέπει να εργαστούν περισσότερο για να υποστηρίξουν αυτό το είδος βοήθειας σε δημόσιες ομιλίες και εμφανίσεις στα μέσα ενημέρωσης, εξηγώντας με σαφήνεια την απειλή που αποτελεί η Νέα Ρωσική Ιδεολογία για τις ελεύθερες κυβερνήσεις. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούν να πείσουν τους ψηφοφόρους τους να υποστηρίξουν το είδος των πολιτικών που θα εξασφαλίσουν τη νίκη είναι να καθορίσουν τα φιλοσοφικά διακυβεύματα αυτής της σύγκρουσης. Σε αυτόν τον πόλεμο, η στρατιωτική βοήθεια δεν αρκεί. Οι πόλεμοι διεξάγονται με σφαίρες και πυραύλους – αλλά και για να προωθήσουν φιλοσοφίες και τρόπους ζωής. Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν και ο Βλαντίμιρ Πούτιν το καταλαβαίνουν αυτό. Μένει να δούμε αν το καταλαβαίνουν και οι ομόλογοί τους στη Δύση. © 2025 Michael Lucchese / Engelsberg Ideas — Μετάφραση: Μιμή Βασιλάκη Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Engelsberg Ideas, στις 3 Αυγούστου 2023. Ο «υπερφασίστας» και θεωρητικός που επηρέαζε τον Χίμλερ, Ιούλιος Έβολα (1898-1974). [1] https://tinyurl.com/ys8xrh6h [2] https://tinyurl.com/4kxas2mx [3] René Guénon (1886-1951): θεμελιωτής της «παραδοσιοκρατίας», ενός ριζοσπαστικού ρεύματος που απέρριπτε συνολικά τη νεωτερικότητα, τον ορθολογισμό και τη δημοκρατία. Αν και το έργο του συχνά παρουσιάζεται ως μεταφυσικό, οι θέσεις του διαμορφώνονταν από έναν βαθύ αντισημιτισμό, καθώς ταύτιζε τον εβραϊκό υλισμό με την παρακμή του δυτικού πολιτισμού. Το 1930 ασπάστηκε το Ισλάμ και μετανάστευσε στο Κάιρο όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. [4] Julius Evola (1898-1974): εκφραστής του «παραδοσιακού» ριζοσπαστισμού και ένας από τους πιο επιδραστικούς στοχαστές της άκρας δεξιάς στον 20ό αιώνα. Αν και ο ίδιος αυτοπροσδιοριζόταν ως «υπερφασίστας», η ιδεολογία του και η δράση του συνδέθηκαν με τον Εθνικοσοσιαλισμό. Ανέπτυξε την έννοια του «φυλετισμού του πνεύματος» η οποία επηρέασε τον Χίμλερ, και κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρέδιδε διαλέξεις σε αξιωματικούς των SS στο Βερολίνο. [5] Βλ. Αλί Ανσαρί, «Πώς η Ρωσία και το Ιράν ενώθηκαν στην αντιπάθεια προς τη Δύση», The Athens Review of Books, τεύχος 174, Ιούλιος-Αύγουστος 2025. https://tinyurl.com/mtvh63ny

Μια αυθεντική ρωσική καρδιά

Σύνδεση