Ο μύθος του παράφρονος βασιλιά Γεωργίου

Οι εξεγερμένοι προπαγανδιστές της Αμερικανικής Επανάστασης τον κατήγγειλαν ως τύραννο και οι Αμερικανοί τον θυμούνται ως έναν αντιδραστικό ηλίθιο. Ποιος ήταν στην πραγματικότητα; Τρία μίλια νοτίως του κάστρου του Ουίνδσορ, στις δυτικές παρυφές του Λονδίνου, υψώνεται το έφιππο άγαλμα του Γεωργίου Γ΄, το οποίο κατασκευάστηκε από παλιά κανόνια δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του το 1820 και το βάρος του φθάνει τους 25 τόνους. Ντυμένος όπως ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος με τήβεννο, και φορώντας ένα δάφνινο στεφάνι, ιππεύει το πολεμικό του άτι, βασιλικός και υπερμεγέθης, τιμημένος αν όχι αξιοσέβαστος, για μια βασιλεία που διήρκεσε σχεδόν 60 χρόνια, από τη δημιουργία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στον Επταετή Πόλεμο (1756-1763) μέχρι την οριστική ήττα του Ναπολέοντα. Ένα παρόμοιο άγαλμα του Γεωργίου ως έφιππου Ρωμαίου αυτοκράτορα υψωνόταν κάποτε στη Νέα Υόρκη, στην κορυφή μιας μαρμάρινης στήλης στο πάρκο Μπόουλινγκ Γκριν, στο υψηλότερο σημείο του Μανχάταν. Αφού παραγγέλθηκε από ευγνώμονες Αμερικανούς αποίκους μετά την ανάκληση του μισητού Φόρου Χαρτοσήμου –διά του οποίου το Κοινοβούλιο σκόπευε να αντλήσει χρήματα από τους ελαφρά φορολογούμενους αποίκους– η σεβάσμια μορφή επέζησε για διάστημα μικρότερο των δέκα ετών. Τον Ιούλιο του 1776, ερεθισμένοι από τη δημόσια ανάγνωση της προσφάτως υιοθετηθείσας Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, οι άνδρες του Ηπειρωτικού Στρατού, από κοινού με άλλους βανδάλους, παραβίασαν τη σιδερένια περίφραξη γύρω από το άγαλμα, έδεσαν με σκοινιά τον Γεώργιο και τον γκρέμισαν στο έδαφος, «κάνοντάς τον ένα με το χώμα», όπως ανέφερε ένας αυτόπτης μάρτυρας. Ο όχλος αποκεφάλισε τον βασιλιά και του έκοψε τη μύτη. Οι σφαίρες από τα μουσκέτα τρύπησαν τον κορμό του και οι πλιατσοκολόγοι μάζεψαν τα φύλλα χρυσού που έφθαναν σε βάρος τις δέκα ουγγιές και κάλυπταν τον καβαλάρη και το άλογο. Το κομμένο κεφάλι, αφού αρχικά στερεώθηκε σε μια λόγχη έξω από μια ταβέρνα, ανακτήθηκε από έναν αξιωματικό του Βρετανικού Στρατού και στάλθηκε με ένα πλοίο στην Αγγλία προκειμένου να απεικονίσει τη «Διάθεση του Αγνώμονος Λαού». Οι επαναστάτες φόρτωσαν σε ένα κάρο τον ακέφαλο καβαλάρη και έστειλαν τα κομμάτια του στο Κονέκτικατ, όπου οι πατριώτισσες έλιωσαν το μολύβι, το έχυσαν σε καλούπια και, σύντομα, έστειλαν στον στρατό του Τζορτζ Ουάσιγκτον 42.088 σφαίρες. «Ελπίζουμε», γράφει στο ημερολόγιό του ένας Αμερικανός χειρουργός, «ότι οι αναθυμιάσεις του Μολύβδινου Γεωργίου θα προκαλέσουν … βαθιές εντυπώσεις στα Σώματα μερικών από τους υπηκόους του που ανήκουν στους Τόρις και τα Κόκκινα Χιτώνια».[1] Ο Γεώργιος ανήκε στους βασιλείς που προκαλούν ταυτόχρονα θαυμασμό και βασιλοκτόνο περιφρόνηση. Όπως η Βρετανική Μοναρχία στην εποχή της Αμερικανικής Επανάστασης, έτσι και αυτός, για δυόμιση αιώνες, συμβόλιζε την αφ’ υψηλού αδιαλλαξία και περιγραφόταν ως ένας αντιδραστικός ηλίθιος, ανίκανος να αντιληφθεί τον πυρετό της ελευθερίας που εμψύχωνε τους Αμερικανούς υπηκόους του. Στο Μπρόντγουεϊ εμφανίζεται στο μιούζικαλ Χάμιλτον σαν ένας λιμοκοντόρος, αποτρόπαιος κλόουν που τραγουδά στους αποξενωμένους επαναστάτες «Θα γυρίσετε πίσω», προσθέτοντας «θα σκοτώσω τους φίλους και την οικογένειά σας για να σας θυμίσω την αγάπη μου». Η αλήθεια είναι ότι η δημοσιοποίηση[2] από το Βρετανικό Στέμμα των εγγράφων του Γεωργίου Γ΄ κατά την περασμένη δεκαετία τον εμφανίζει ως μία πολύ πιο περίπλοκη, μορφωμένη, ακόμα και αξιοσέβαστη προσωπικότητα σε σχέση με την επικρατούσα καρικατούρα. Μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ανελέητος, ύπουλος και τόσο πεισματάρης ώστε να απειλεί με παραίτηση εάν η κυβέρνησή του δεν τηρούσε σκληρή γραμμή κατά της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας. Ο αγώνας κατά της Αμερικής, τον οποίο εκείνος θεωρούσε «τον σοβαρότερο στον οποίο ενεπλάκη ποτέ οποιαδήποτε χώρα», χάθηκε στο διάστημα της βασιλείας του, με εκτιμώμενο κόστος για το βασίλειό του 128 εκατομμύρια λίρες, συν τις δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικές απώλειες και τη μείωση των εδαφών της Αυτοκρατορίας, στην οποία υποτίθεται ότι ο ήλιος δεν έδυε ποτέ, κατά μισό εκατομμύριο τετραγωνικά μίλια. Λίγο μετά την ήττα των Βρετανών στο Γιορκτάουν της Βιρτζίνιας τον Οκτώβριο του 1781, η οποία επέφερε το τέλος του πολέμου, ο Γεώργιος ζήτησε «να μην μου αποδώσουν οι επόμενες γενιές την καταστροφή αυτής της άλλοτε σεβαστής Αυτοκρατορίας». Κι όμως, οι επόμενες γενιές τον κατηγόρησαν όντως για αυτό που ο βιογράφος του Άντριου Ρόμπερτς αποκάλεσε «κολοσσιαία καταστροφή, τη χειρότερη στην ιστορία της Βρετανίας μέχρι την απώλεια της Ινδίας το 1947». Καθώς η αιματοχυσία στην Αμερική εντάθηκε μετά το αρχικό τουφεκίδι στο Λέξινγκτον και το Κόνκορντ το 1775, ο Γεώργιος επέλεξε ως εξοχική του κατοικία το Ουίνδσορ, «ένα μέρος που αγαπώ περισσότερο στον κόσμο». Στον πύργο αυτό, του οποίου τα γερά τείχη έβλεπαν στον Τάμεση, μακριά από τους πολυλογάδες αυλικούς και τους ενοχλητικούς υπουργούς της κυβέρνησης, μπορούσε να παίζει τον ρόλο ενός άρχοντα της επαρχίας μαζί με την οικογένειά του που ολοένα μεγάλωνε. Μια στρατιωτική μπάντα παιάνιζε πολεμικούς σκοπούς κάθε απόγευμα που ο βασιλιάς βρισκόταν στο κτήμα, και το 1777 ο Γεώργιος προσωπικά σχεδίασε την αποκαλούμενη «στολή του Ουίνδσορ», ένα χιτώνιο σε σκούρο μπλε χρώμα με κόκκινες μανσέτες, το οποίο φορούσε ως κοστούμι πειθαρχίας και καθήκοντος. Στο Ουίνδσορ πέρασε τα τελευταία 14 χρόνια της ζωής του. Εκεί έχει ταφεί και εκεί τα έγγραφά του κατατέθηκαν στα Βασιλικά Αρχεία. Στα 10 χρόνια που πέρασαν από τότε που αυτά έγιναν ευρέως προσβάσιμα μέσω μιας πρωτοβουλίας την οποία ενέκρινε η θανούσα βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ ώστε να καταχωρηθεί σε κατάλογο και να ψηφιοποιηθεί αυτός ο θησαυρός, ιστορικοί και βιογράφοι σκαρφάλωσαν τα 102 πέτρινα σκαλιά και τις 21 ξύλινες σκάλες που οδηγούν στην σοφίτα του Στρογγυλού Πύργου, τον οποίο ξεκίνησε να κτίζει ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής τον 11ο αιώνα. Εκεί βρίσκονται τα έγγραφα, πολλές εκατοντάδες σελίδες μέσα σε πολυτελείς κόκκινες θήκες. Πολλά από αυτά είναι γραμμένα με την προσεκτική, στριφογυριστή γραφή του Γεωργίου· ο ίδιος ήταν γραμματέας του εαυτού του, συντάσσοντας το μεγαλύτερο μέρος της αλληλογραφίας του μέχρι τα βαθιά του γεράματα, όταν άρχισε πια να τυφλώνεται. Οποιοσδήποτε φυλλομετρήσει αυτές τις σελίδες, όχι μόνο έχει τη χειροπιαστή αίσθηση ότι εκείνος είναι παρών, αλλά και μια ζωηρή αίσθηση του ποιος ήταν και γιατί επέλεξε να διεξαγάγει πόλεμο κατά του ίδιου του λαού του για 8 χρόνια, διασχίζοντας 3.000 μίλια ανοιχτού ωκεανού την εποχή της ιστιοπλοΐας. Ο Γεώργιος ανήλθε στον θρόνο το 1760, σε ηλικία 22 ετών, όντας ο νεότερος βασιλιάς της Αγγλίας σε διάστημα μεγαλύτερο των δύο αιώνων. Σε αντίθεση με τους δύο Γεώργιους που προηγήθηκαν και ήταν γεννημένοι στη Γερμανία –το στέμμα προσφέρθηκε το 1714 στον οίκο του Αννόβερου, όταν η Βρετανία αναζητούσε απεγνωσμένα έναν Προτεστάντη μονάρχη– αυτός ο Γεώργιος ήταν πέρα για πέρα Άγγλος. «Γεννημένος και μορφωμένος στη χώρα αυτή», δήλωνε, «καυχιέμαι για τη Βρετανία». Ένας μοναχικός, αλλιώτικος πρίγκιπας, «σιωπηλός, σεμνός, που εύκολα κυριευόταν από αμηχανία», όπως καταγράφει ένας αυλικός, έγινε μεγαλώνοντας ένας ρωμαλέος, αξιόπιστος βασιλιάς με βασιλική συμπεριφορά, κόκκινα μάγουλα, ψηλό μέτωπο που αντισταθμιζόταν από ένα πηγούνι με λακκάκι, και αυτό που περιγραφόταν ως «εξαιρετικά λεπτά» δόντια. Ένας συγγραφέας αναφέρει ότι θεωρούσε θηλυπρέπεια να έχει ένα χαλί στο δωμάτιό του και συχνά έβγαινε με το άλογό του μια βόλτα το πρωί, όπως κι αν ήταν ο καιρός. Ο Γεώργιος ήταν συνήθως μετριοπαθής. Ένας από τους βιογράφους του τον περιγράφει ως καλοφαγά, που προτιμούσε αντί για κρασί μια κανάτα με νερό από κριθάρι. Πανούργος μάλλον παρά πανέξυπνος, δεν πιανόταν εύκολα κορόιδο, και διέθετε αυτό που μια δούκισσα έλεγε «ένα θαυμάσιο τρόπο να ξέρει τι θα συμβεί στο μέλλον». «Η ανελέητη ευλάβειά του», σύμφωνα με τη φράση ενός συγχρόνου του, τον έκανε να ανθίσταται στις πολιτικές παραχωρήσεις και να αποδίδει στους συγχρόνους του ηθικές ελλείψεις. Απεχθανόταν την αταξία και σιχαινόταν την ανυπακοή. «Η άποψή μου διαμορφώνεται βάσει αρχών και όχι γεγονότων», ομολογούσε, «γι’ αυτό και δεν επιδέχεται αλλαγών». Έβλεπε τον εαυτό του σαν Τζον Μπουλ,[3] αυτή την τόσο διαδεδομένη ενσάρκωση της Μεγάλης Βρετανίας, για την οποία θα παρέμενε ένα ηθικό πρότυπο· κι αυτό ήταν ένα καθήκον το οποίο δεν απέφερε καμία ικανοποίηση, δεδομένης της πεποίθησής του ότι ζούσε «στην αθλιέστερη εποχή που γνώρισε ποτέ ο κόσμος». Λίγες ήταν οι κατευθυντήριες αρχές που διαμόρφωσαν τη βασιλεία του. Ο μονάρχης οφείλει να αποφεύγει τον Καθολικισμό της Ρώμης και να προστατεύει το βρετανικό σύνταγμα, το οποίο κατοχυρώνεται από έγγραφα όπως η Magna Carta και ο Χάρτης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1689. Οι εξουσίες του ήταν κατά πολύ ευρύτερες από αυτές που κατέχει ένας σημερινός μονάρχης της Βρετανίας. Δεν μπορούσε όμως να κυβερνά χωρίς κάποια σαφή αιτία. Χρειαζόταν μάλλον τη συνεργασία των υπουργών του και των πλειοψηφιών στα δύο σώματα της Βουλής, κάποιους περιορισμούς που τους αποδεχόταν ως τη δέουσα συγκράτηση του δεσποτισμού. Ούτε μία φορά δεν άσκησε το δικαίωμά του για βέτο (αρνησικυρία) σε ένα κοινοβουλευτικό νομοσχέδιο, ακόμα και σε εκείνα στα οποία ήταν αντίθετος. Πίστευε ότι η ναυτική ισχύς και η αποικιακή πολιτική θα προωθούσαν το εμπόριο, τον θεμέλιο λίθο της εθνικής ευημερίας. «Εγώ γεννήθηκα για την ευτυχία ή την αθλιότητα ενός μεγάλου έθνους», δήλωνε, «κατά συνέπεια συχνά οφείλω να ενεργώ αντίθετα με τα πάθη μου». Ο βασιλιάς Γεώργιος Γ΄ από το εργαστήριο του Άλαν Ράμσεϊ, ελαιογραφία σε καμβά, βασισμένη σε έργο του 1761-1762. Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων του Λονδίνου. Η καλή βασιλεία σήμαινε επίσης ότι έπρεπε να αφήσει έναν διάδοχο, και για τον σκοπό αυτό αναζήτησε μια σύζυγο στο πρόσωπο της Καρλότας, μιας 17χρονης πριγκίπισσας από ένα μικρό Γερμανικό δουκάτο. Αγενώς ειπώθηκε ότι ο Γεώργιος έκανε ένα μορφασμό την πρώτη φορά που είδε την σεμνή νύφη· παντρεύτηκαν όμως έξι ώρες μετά τη συνάντησή τους και η ευτυχής ένωση αποδείχθηκε γόνιμη. Εκείνη γεννούσε τακτικά παιδιά, φθάνοντας τελικά τα 15, σε έντονη αντίθεση με τον Γάλλο αντίζηλο του Γεωργίου, τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄, ο οποίος ολοκλήρωσε τον γάμο του με την Αυστριακή αρχιδούκισσα Μαρία Αντουανέτα εφτά χρόνια μετά τον γάμο τους. Η Καρλότα –«η Βασίλισσα της καρδιάς μου», όπως την αποκαλούσε ο Γεώργιος– συμμερίστηκε τον θρησκευτικό του ζήλο καθώς και την αγάπη του στη μουσική του Χέντελ, τους χωριάτικους χορούς και το θέατρο. (Εκείνος από την πλευρά του ανέχθηκε τον ενθουσιασμό της για τα σκυλιά, τα κοσμήματα και τον ταμπάκο). Ως Πεφωτισμένος μονάρχης, προώθησε τις τέχνες και τις επιστήμες, χρηματοδοτώντας την ίδρυση της Βασιλικής Ακαδημίας το 1768 και χτίζοντας ένα παρατηρητήριο στο ανάκτορο του Ρίτσμοντ, όπου έκανε ο ίδιος μετρήσεις για τη διέλευση της Αφροδίτης μεταξύ Γης και Ηλίου, καθώς και για τον υπολογισμό του μεγέθους του ηλιακού συστήματος. Έπαιζε φλάουτο, πιάνο, τσέμπαλο και εκκλησιαστικό όργανο. Έγραψε μια πραγματεία σχετικά με τα Annals of Agriculture [Χρονικά της γεωργίας] με το ψευδώνυμο «Ραλφ Ρόμπινσον» και αντέγραψε μια συνταγή με δενδρολίβανο, απήγανο, ξίδι και καστανή ζάχαρη, «βρασμένα όλα μαζί μέσα στο ασήμι». Πάντα τον συνάρπαζε ο τρόπος με τον οποίο είναι κατασκευασμένα τα πράγματα, από τα κουμπιά και τις καρφίτσες μέχρι τα κανάλια και τα πολεμικά πλοία, με αποτέλεσμα ο Γεώργιος να μαζέψει 2.000 ρολόγια, χρονόμετρα, βαρόμετρα και άλλες συσκευές, μερικές από τις οποίες τις έκανε φύλλο και φτερό. Σε όλη του τη ζωή συγκέντρωσε γύρω στις 65.000 βιβλία, τα οποία θα αποτελούσαν τον πυρήνα της Βρετανικής Βιβλιοθήκης. Σήμερα, η αποκαλούμενη King’s Library (Βιβλιοθήκη του Βασιλιά), στεγάζεται σε έναν εξαώροφο γυάλινο πύργο που ξεκινά από τον προθάλαμο της Βρετανικής Βιβλιοθήκης. Τα ράφια υπονοούν το εύρος των ενδιαφερόντων του Γεωργίου: Μια έκδοση του 1476 με τις Ιστορίες του Καντέρμπουρι του Τσώσερ, η οποία φημίζεται ότι ήταν το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στην Αγγλία, καθώς και μια ντουζίνα εκδόσεις του Δον Κιχώτη σε διάφορες γλώσσες, μια πραγματεία του 1759 του Τόμας Μπαρνς με τίτλο A New Method of Propagating Fruit-Trees, and Flowering-Shrubs [Μια νέα μέθοδος πολλαπλασιασμού των οπωροφόρων δέντρων και των ανθοφόρων θάμνων] καθώς και 200 εκδοχές της Βίβλου, μεταξύ των οποίων και ένα αντίτυπο του Γουτεμβέργιου, χρονολογούμενο από το 1455. «Ήταν ο τύπος του συλλέκτη της εποχής του Διαφωτισμού, γι’ αυτό και συνέλεγε τα πάντα», μου είπε η Κάρεν Λίμπερ-Χερτς, διευθύντρια των Συλλογών Έντυπης Κληρονομιάς. «Στην πραγματικότητα προσπαθούσε να συμμαζέψει το βασίλειό του». Η προσπάθεια αυτή επεκτεινόταν στο βασίλειό του στη Βόρειο Αμερική, καθώς επιχειρούσε να κατανοήσει τις ταραχές στις αποικίες. Η συλλογή περιλαμβάνει το An Account of the European Settlements in America [Ένας Απολογισμός των Ευρωπαϊκών Οικισμών στην Αμερική], του Έντμουντ Μπερκ, την The History of the British Dominions in North America [Ιστορία των Βρετανικών Κτήσεων στη Βόρειο Αμερική], η οποία ξεκινούσε με την πρώτη τους ανακάλυψη από τον Σεμπάστιαν Κάμποτ το 1497 για να καταλήξει στο τέλος του Επταετούς Πολέμου το 1763· και 14.461 φυλλάδια, μεταξύ των οποίων και μια έκδοση του 1776 της Common Sense [Κοινής Λογικής], στην οποία ο μαχητικός Τόμας Πέιν, ο οποίος προσφάτως μετανάστευσε από την Αγγλία στη Φιλαδέλφεια, κατήγγειλε τον Γεώργιο ως «το Βασιλικό Κτήνος της Μεγάλης Βρετανίας». Αν και συνήθως ήταν περίεργος, ο Γεώργιος παρέμεινε ένας σπιτόγατος, που ποτέ δεν επισκέφθηκε τις κτήσεις του στη Σκωτία, την Ιρλανδία, την Ουαλία, ή ακόμα και τη Βόρεια Αγγλία, πολύ δε λιγότερο την Ευρώπη ή την Αμερική. Ωστόσο, ο απέραντος κόσμος έδειχνε να απλώνεται στα πόδια του. Νωρίς στη διάρκεια της βασιλείας του, σπαταλά τα όσα κέρδισε από τη Γαλλία και την Ισπανία κατά τον Επταετή Πόλεμο, συμπεριλαμβανομένου του Καναδά, της Φλόριντα, ορισμένων νησιών των Δυτικών Ινδιών με μεγάλη παραγωγή ζάχαρης, και μια τεράστια περιοχή ανάμεσα στα Απαλάχια Όρη και τον ποταμό Μισισιπή. «Έλιωσαν οι καμπάνες μας να σημαίνουν τις νίκες μας», ανέφερε ένας ευτυχισμένος Βρετανός. Το Λονδίνο έγινε το κέντρο του Δυτικού κόσμου, και η Βρετανία κατείχε τώρα το ισχυρότερο ναυτικό στην ιστορία και έναν εμπορικό στόλο με 8.000 σκάφη. Η δημιουργία αυτής της πρώτης Βρετανικής Αυτοκρατορίας έφερε τα δικά της προβλήματα. Επιβαρυμένο με τα πολεμικά χρέη, το Υπουργείο Οικονομικών ξόδευε τα μισά από τα ετήσια φορολογικά έσοδα σε αποπληρωμές των τόκων. Ο Βασιλιάς και οι υπουργοί του έκριναν σωστό να συμβάλλουν και οι άποικοι στην αποπληρωμή του χρέους. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Υπουργείου Οικονομικών, ένας τυπικός Αμερικανός δεν πλήρωνε παραπάνω από 6 πένες για τους φόρους του Στέμματος – το μισό από τον μέσο όρο του ποσού που πλήρωναν οι Άγγλοι, έστω κι αν οι Αμερικανοί επωφελούνταν από την εκρίζωση των Γαλλικών και Ισπανικών απειλών και από την προστασία που πρόσφερε το Βρετανικό Ναυτικό στο Βορειοαμερικανικό εμπόριο. Κι όμως, οι Αμερικανοί αντιδρούσαν σε κάθε απόπειρα του Κοινοβουλίου να τους αποσπάσει περισσότερους φόρους χωρίς την έγκριση των δικών τους επαρχιακών συνελεύσεων. Για γενιές ολόκληρες, η Βρετανική πολιτική της «επωφελούς παραμέλησης» είχε αφήσει τους αποίκους να εθίζονται σε μια αυτάρκη αυτονομία. Οι άποικοι μέμφονταν επίσης τις απαγορεύσεις κατασκευής καπέλων, μάλλινων ενδυμάτων και άλλων εμπορευμάτων με τα οποία θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τους βιομηχάνους της μητέρας πατρίδας. Η ανάπτυξη συνταγμάτων του Βρετανικού Στρατού στην Αμερική προκειμένου να εμποδίσουν τους αποίκους να καταπατήσουν τα εδάφη των ιθαγενών στα δυτικά, έθλιβε ανθρώπους όπως ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και ο Τζορτζ Ουάσιγκτον, οι οποίοι έβλεπαν ευκαιρίες και πλούτο πέρα από τον ορίζοντα. Σχεδόν αδιόρατα, μια διαμάχη για τους φόρους και το υιικό καθήκον μετατρεπόταν σε αγώνα για την εθνική κυριαρχία. Ενώ ακυρώθηκαν παλαιότεροι φορολογικοί νόμοι, μεταξύ των οποίων ο φόρος του Χαρτοσήμου, το Κοινοβούλιο με τη σύμφωνη γνώμη του Βασιλιά, επιβεβαίωσε το οικονομικό του κύρος διατηρώντας έναν μικρό φόρο που απέμενε στο τσάι. Βουρκωμένοι οι επαναστάτες, για τους οποίους ελέχθη ότι «ήταν ντυμένοι όπως οι Ινδιάνοι», ανταπάντησαν πετώντας 45 τόνους βρετανικό τσάι μέσα στο λιμάνι της Βοστώνης τον Δεκέμβριο του 1773. Σκλήρυνε τότε η καρδιά του Βασιλιά. Αποκλείοντας τις εκκλήσεις για μετριοπάθεια, κατήγγειλε «ένα επικίνδυνο πνεύμα αντίστασης» μεταξύ των παραπλανημένων υπηκόων του στην Αμερική, τους οποίους παρομοίασε «με ανάγωγα παιδιά». Αυτή η αντίσταση στο κύρος του Στέμματος, με την θειώδη οσμή του Ρεπουμπλικανισμού, απειλούσε όχι μόνο να υπονομεύσει το κύρος του Κοινοβουλίου αλλά και να φέρει ηθική αταξία και την κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ηγεμονίας στον Νέο Κόσμο. «Από τα πλήγματα θα πρέπει να κριθεί», έγραψε για τους αποίκους ο Γεώργιος τον Νοέμβριο του 1774, «αν αυτοί θα παραμείνουν υπήκοοι τούτης της χώρας ή αν θα ανεξαρτητοποιηθούν». Ο ίδιος προέκρινε «τα πιο καταπιεστικά μέτρα». Τα πλήγματα άρχισαν να καταφέρονται, πρώτα στο Λέξινγκτον και στο Κόνκορντ τον Απρίλιο του 1775, έπειτα στο Μπάνκερ Χιλ τον Ιούνιο. Τον Αύγουστο, ο Γεώργιος διακήρυξε ότι οι άποικοι –οι οποίοι «είχαν παραπλανηθεί από επικίνδυνα και κακόβουλα άτομα»– «βρίσκονταν σε απροκάλυπτη και ομολογημένη Εξέγερση». Όποιος ενθάρρυνε την Επανάσταση θεωρούνταν προδότης. Στον πρωθυπουργό του, λόρδο Φρέντερικ Νορθ, έγραψε τον Οκτώβριο του 1775: «Οποιοδήποτε μέσον διά του οποίου θα συνθλίψουμε την Αμερική πρέπει να τύχει της εγκρίσεώς μου». Κάποιοι Βρετανοί αντιτάχθηκαν στην τελική ανάπτυξη στην Αμερική σχεδόν των 2/3 του Βρετανικού Στρατού και μεγάλου μέρους του Βασιλικού Ναυτικού. Ο Ουίλιαμ Πιτ, κόμης του Τσάταμ, ο οποίος ενορχήστρωσε τη νίκη της Βρετανίας κατά τον Επταετή Πόλεμο, ήταν έξαλλος. «Δεν μπορείτε να κατακτήσετε την Αμερική», είπε στη Βουλή των Λόρδων. «Αν εγώ ήμουν Αμερικανός, όπως είμαι Άγγλος, εφόσον μια ξένη δύναμη εισέβαλλε στη χώρα μου, ποτέ δεν θα κατέθετα τα όπλα μου, ποτέ, ποτέ, ποτέ!». Το Κοινοβούλιο όμως από χρόνο σε χρόνο υποστήριζε τη σκληρή γραμμή του βασιλιά. Μερικές στρατηγικές παρανοήσεις πάντως είχαν διαποτίσει την πολεμική τακτική των Βρετανών. Η υπόθεση ότι η στρατιωτική δύναμη πυρός θα απέτρεπε τις άλλες 12 αποικίες να ακολουθήσουν τη Μασαχουσέτη στην ένοπλη εξέγερση αποδείχθηκε εσφαλμένη. Η αιματοχυσία στο Λέξινγκτον και άλλα πεδία των μαχών εμψύχωσε τους εξεγερμένους από την Τζόρτζια μέχρι το Νιου Χαμσάιρ. Ο Βασιλιάς και οι υπουργοί του, ενθαρρυμένοι από γηραιούς Βρετανούς στρατηγούς και ιδιοτελείς νομιμόφρονες κρατικούς υπαλλήλους, επέμεναν ότι η πλειοψηφία των 2 εκατομμυρίων λευκών αμερικανών παρέμενε τουλάχιστον σιωπηρά πιστή στο Στέμμα. Ακόμα κι αυτό όμως ήταν μια αυταπάτη. Οι σύγχρονοι λόγιοι υποθέτουν ότι οι Νομιμόφρονες αποτελούσαν ίσως το 20% του πληθυσμού των αποικιών, και δεν θα ήταν ποτέ αρκετοί για να ελέγξουν τους μοχλούς της εξουσίας –το Δεύτερο Ηπειρωτικό Συμβούλιο και τις κυβερνήσεις των Πολιτειών– ή να αποδειχθούν κρίσιμοι στη μάχη, παρά τις χιλιάδες των ένοπλων Νομιμοφρόνων που μετέτρεψαν την Επανάσταση σε εμφύλιο πόλεμο. Ακόμα πιο εσφαλμένη ίσως να ήταν η πεποίθηση την οποία ασπάστηκε ως ομολογία πίστεως ο Βασιλιάς σε όλη τη διάρκεια του πολέμου, ότι δηλαδή η αποτυχία του Λονδίνου να επιβεβαιώσει εκ νέου το κύρος του, θα διέλυε τελικά την Αυτοκρατορία, ενθαρρύνοντας εξεγέρσεις στην Ιρλανδία, τον Καναδά, την Καραϊβική και την Ινδία. Τα ντόμινο θα ανατρέπονταν. Η παραχώρηση ανεξαρτησίας στην Αμερική θα βύθιζε τη Βρετανία «σε μία κατάσταση κατωτερότητας», όπως έγραψε ο Γεώργιος στον λόρδο Νορθ, «και σε ένα πολύ χαμηλό επίπεδο μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. Ελπίζω να μη ζήσω να δω αυτή τη μέρα». Σε αντίθεση με τους περισσότερους Άγγλους μονάρχες που προηγήθηκαν, ο Γεώργιος δεν διέθετε στρατιωτική πείρα, παρότι για πολύ καιρό θεωρούσε ότι ο στρατός «ήταν ο τομέας του», όπως ανάφερε ένας σύμβουλός του. Ρίχτηκε στις λεπτομέρειες της εκστρατείας: την επιλογή των διοικητών πεδίου, τη χρήση μυστικών κωδίκων, την απόφαση για το αν ανθρακωρύχοι ικανοί να ταξιδέψουν θα μετατρέπονταν σε ικανούς πολεμιστές. Καθώς οι μάχες εντείνονταν στην Αμερική, εκείνος επιθεωρούσε όχι μόνο την κυβερνητική αλληλογραφία από και προς τους στρατηγούς του, αλλά και τις αναφορές της αντικατασκοπίας, τις οδηγίες προς τους ταμίες, και τις αποστολές των επιτρόπων. Έκανε συσκέψεις για την αποστολή αλατιού και κεριών μέσω του Ατλαντικού και αν μια αμφίβια αποστολή θα χτυπούσε τη Βόρεια Καρολίνα. Ζύγιζε ποιες χήρες και ορφανά Βρετανών στρατιωτών που σκοτώθηκαν στη Βοστώνη θα έπαιρναν συντάξεις, και αν οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι έπρεπε να μεταφερθούν στην Ινδία, επειδή στις εκεί βρετανικές κτήσεις υπήρχε έλλειψη λευκών αποίκων. Επισκεπτόταν τα στρατεύματά του στα στρατόπεδα και συνέτασσε λεπτομερείς λίστες: για τη «Ναυπήγηση και Επισκευή Πλοίων», για την «Αποθηκευμένη Δρύινη Ξυλεία» στα διάφορα ναυπηγεία, για τους διοικητές των μονάδων του ιππικού, για τα βασιλικά πλοία που βρίσκονταν στον εφεδρικό στόλο, συμπεριλαμβανομένου και του αριθμού των όπλων που μετέφερε το καθένα. Η εκτεταμένη βιβλιοθήκη του Γεωργίου με τα στρατιωτικά κείμενα και τα βιβλία για την Αμερική περιείχε το Establishments of His Majesty’s Land Forces and Garrisons [Εγκαταστάσεις και Φρούρια των Χερσαίων Δυνάμεων της Μεγαλειότητάς του], που ήταν ένας τόμος δεμένος με κόκκινο μαροκινό δέρμα, με κάθε βρετανικό σύνταγμα να καταγράφεται εκεί με λεπτές γραμμές μαύρης μελάνης, με τις καθημερινές αμοιβές των αξιωματικών, και άλλα στατιστικά στοιχεία. Ένα Κατάλογο του Βασιλικού Ναυτικού της Μεγαλειότητάς σας [Α List of Your Majesty’s Royal Navy], επίσης σε κόκκινο μαροκινό δέρμα, που πληροφορούσε τον Βασιλιά σε περισσότερες από 100 σελίδες ότι διοικούσε 125 πλοία –από τα οποία το καθένα μετέφερε 60 κανόνια ή και περισσότερα– συν 270 φρεγάτες και μικρότερα σκάφη, μέχρι μονοκάταρτα ιστιοπλοϊκά, ακάτους και φορτηγίδες. Τα πλοία αυτά επανδρώνονταν από 45.000 ναύτες. Εκτός από μια πρώτη έκδοση του Paradise Lost (Ο απολεσθείς Παράδεισος) και τους δύο τόμους μιας πραγματείας του 1775 με τίτλο American Husbandry [Αμερικανική γεωργοκτηνοτροφία], ο βασιλιάς συγκέντρωνε δεκάδες χιλιάδες χάρτες, που θα του επέτρεπαν να μελετά το βασίλειό του από την πολυθρόνα του. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν λεπτομερείς χάρτες μαχών από διάφορες συγκρούσεις Βρετανών με Αμερικανούς επαναστάτες, στη Βοστώνη, το Μπραντιγουάιν, την Τζερμαντάουν, το Τσάρλεστον και, τελικά, το Γιορκτάουν. Ένας ιδιαιτέρως δηκτικός χάρτης που σχολιάστηκε το 1783, εμφανίζει «τα όρια της νέας δημοκρατίας των Ηνωμένων Πολιτειών». Η Βιβλιοθήκη του Βασιλιά, έγραψε κάποιος λόγιος, παρείχε «ένα καταφύγιο, ακόμα και μια παρηγοριά για ένα μονάρχη με διάθεση να αποτραβηχτεί, καθώς η πολύχρονη ζωή του στιγματίστηκε από πικρή πολιτική εχθρότητα». Ο Γεώργιος ανέλαβε την πρωτοβουλία να μισθώσει βοηθητικά στρατεύματα στη Γερμανία, τα οποία επέμενε ότι μπορούσε να τα έχει σε πολύ φθηνότερη τιμή και πολύ ταχύτερα απ’ ό,τι αν τα αναζητούσε στην πατρίδα του. Αναζητώντας τέτοιους μισθοφόρους για να υποστηρίξει τις βρετανικές λεγεώνες, υπαγόρευε τα σημεία της συμφωνίας για τις αμοιβές, τις συμφωνίες μεταφοράς από την Ευρώπη στην Αμερική και τα πολεμοφόδια που έπρεπε να τους παρασχεθούν. Στον Βρετανό συνταγματάρχη που διαπραγματευόταν με τους Γερμανούς πριγκιπίσκους δόθηκε η εντολή: «Πάρε όσο περισσότερους άνδρες μπορείς, επειδή ο Βασιλιάς αγωνιά ιδιαιτέρως». Τελικά κάπου 3.000 “Hessians” –όπως λέγονταν όλα τα γερμανικά στρατεύματα, ασχέτως της ιδιαίτερης καταγωγής τους– πολέμησαν τους εξεγερμένους. Όλα ή τίποτα. Σάτιρα για τον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Ο πρωθυπουργός Λόρδος Νορθ καλπάζει με το άλογό του προς έναν μεγάλο γκρεμό. Ο Γεώργιος Γ΄ και ένας άλλος τον ακολουθούν. Η Βρετανία απεικονίζεται σαν γριά γυναίκα που αγκαλιάζει ένας άνδρας, ο οποίος παίζει ζάρια. Αριστερά, ένας άγγελος με μια άγκυρα δεμένη στο λαιμό. © Royal Collection Enterprises Limited Αρχικά, εκείνοι οι επαναστάτες απέφυγαν να κατηγορήσουν τον Βασιλιά για συνέργεια στη διεξαγωγή του πολέμου, προτιμώντας την φαντασίωση ότι μόνο κάποιοι σκληροπυρηνικοί υπουργοί και άλλοι πολεμοχαρείς Βρετανοί υπέπεσαν σε σφάλμα. Αυτή η διακριτικότητα έληξε με τη δημοσίευση της καυστικής Common Sense (Κοινής Λογικής) του Πέιν, η οποία καταδίκαζε τον Γεώργιο και αποκήρυσσε γενικώς τη μοναρχία. Αρκετά σύντομα, το πορτραίτο του κάηκε στις αποικίες, τα βασιλικά εμβλήματα εξαφανίστηκαν από τα αμερικανικά κτίρια και τους οδοδείκτες, και ο ίδιος βρέθηκε να περνά από εικονικές δίκες, εκτελέσεις και κηδείες, και η αμφισβήτηση αυτή τον έθιγε προσωπικά. Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας περιλάμβανε ένα κατάλογο με αυτά που ο Σάμιουελ Άνταμς αποκαλούσε «Ο κατάλογος των Εγκλημάτων του Γεωργίου», ένα υπερβολικό κατηγορητήριο που τον εγκαλούσε για τυραννία, αχρειότητα και κακοπιστία. Το επίχρυσο άγαλμά του στο Μπόουλινγκ Γκρην της Νέας Υόρκης το σώριασαν στη γη. Ήταν πολλά σ’ αυτόν τον πόλεμο τα πράγματα που έκαναν τον Γεώργιο να σαστίζει, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι η βασιλεία του είχε εμπλακεί σε έναν άθλιο καβγά στον πιο απόμερο βαλτότοπο της Αυτοκρατορίας. Η συντριβή της ανταρσίας αποδείχθηκε πολύ πιο ενοχλητική απ’ ό,τι ήλπιζαν ο Βασιλιάς και οι άνθρωποί του. Ο Πέιν τονίζει αυτό το σημείο σε μία ανοιχτή επιστολή προς τους Βρετανούς που δημοσιεύθηκε το 1777. «Σε όλους τους πολέμους στους οποίους αναμιχθήκατε στο παρελθόν, είχατε μόνον όπλα να αντιμετωπίσετε. Σ’ αυτή την περίπτωση, έχετε να πολεμήσετε με ένα στρατό και μία χώρα». Οι Βρετανοί αξιωματικοί υιοθέτησαν επιδέξια τις ευρωπαϊκές τακτικές της μάχης στην αμερικανική επικράτεια τονίζοντας την κινητικότητα, επεκτείνοντας τις γραμμές της μάχης, και χρησιμοποιώντας στολές που ταίριαζαν καλύτερα στις μάχες μέσα σε δάση. Όμως οι προστριβές δεν άφηναν άθικτη την υπόθεση του Βασιλιά. Οι γηραιότεροι διοικητές μισούνταν μεταξύ τους και με τους πολιτικούς προϊσταμένους τους πίσω στην πατρίδα. Η τσιγκουνιά εμπόδισε την έγκαιρη επέκταση του Βασιλικού Ναυτικού και την πλήρη κινητοποίηση του στρατού νωρίς στον πόλεμο. Ένα ακατάλληλο βρετανικό σύστημα ανεφοδιασμού διασπούσε την ευθύνη της μεταφοράς των στρατευμάτων και των εφοδίων στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μεταξύ της Επιτροπής του Πυροβολικού, της Επιτροπής του Ναυτικού, της τροφοδοσίας και του Υπουργείου Οικονομικών, αναλόγως του αν το φορτίο που θα φορτωνόταν στο πλοίο ήταν ένα όπλο, ένας άνθρωπος, ένα άλογο, τροφή, εξοπλισμός του στρατοπέδου, ή οποιαδήποτε άλλη ανάγκη του πολέμου! Ο Βασιλιάς και οι άνθρωποί του συνέχισαν να παρεξηγούν το αμερικανικό ταμπεραμέντο, τόσο στην ευρεία οραματική δέσμευση σε ένα δημοκρατικό μέλλον όσο και στην αναβράζουσα δυσαρέσκεια που πυροδοτούσε την εξέγερση, ιδίως μετά την πυρπόληση άνω των έξι αμερικανικών πόλεων. Μετά την επιτυχημένη έκπληξη της επίθεσης στην γερμανική φρουρά στο Τρέντον τη νύχτα των Χριστουγέννων του 1776, ο λόρδος Τζορτζ Ζερμαίν, ο οποίος διηύθυνε τον πόλεμο από το Λονδίνο ως υπουργός Αμερικανικών αποικιών, δήλωσε σε όλους τους απεσταλμένους του ότι ήλπιζε πώς «η απρόσμενη επιτυχία των Εξεγερμένων δεν θα τους χαροποιήσει τόσο ώστε να τους εμποδίσει να δουν την πραγματική φρίκη της κατάστασής τους». Μερικούς μήνες αργότερα, τα τελευταία υπολείμματα ενός Αγγλο-γερμανικού στρατού 8.000 ανδρών, που εισέβαλαν στη Νέα Υόρκη από τον Καναδά, παραδόθηκαν στη Σαρατόγκα, πάνω στον ποταμό Χάντσον· κι αυτό ήταν «ένα άκρως μοιραίο γεγονός», κατά την κρίση του πρωθυπουργού Νορθ. Αδάμαστος ο Βασιλιάς χαρακτήρισε τη συμφορά «σοβαρότατη, όχι όμως χωρίς γιατρειά». Σύντομα οι Γάλλοι θα κήρυσσαν τον πόλεμο στη Βρετανία, για να τους ακολουθήσουν οι Ισπανοί και τελικά οι Ολλανδοί. Η Βρετανία παρέμενε χωρίς κανένα φίλο, όπως βρέθηκε το βασίλειο από το 1763, έχοντας μόνο τη μικρή Πορτογαλία ως υποτιθέμενη σύμμαχο. Το Κοινοβούλιο αναζητούσε έναν τρόπο να απαρνηθεί την εξουσία του να φορολογεί τους Αμερικανούς και να διορίσει μια ειρηνευτική επιτροπή που θα είχε την εξουσία να προσφέρει άλλες παραχωρήσεις. Εκείνο όμως που παρέμενε αδιαπραγμάτευτο ήταν η εγγύηση πλήρους ανεξαρτησίας στους επαναστάτες. Ο Γεώργιος αρνιόταν «να εμπλακεί σε ό,τι θεωρούσε καταστροφή της Αυτοκρατορίας». Ο λόρδος Νορθ, εξαθλιωμένος και ξεπερασμένος ως πρωθυπουργός της εποχής του πολέμου, παρακάλεσε 12 φορές να παραιτηθεί, αλλά ο Βασιλιάς δίσταζε να αποδεσμεύσει τον πιο έμπιστο αυλικό του. «Επιστράτευσε το μυαλό σου», πίεζε τον Νορθ. Στον κόμη Σάντουιτς δήλωσε: «Αν οι άλλοι δεν δραστηριοποιούνται, θα πρέπει να τους οδηγήσω εγώ». Και τους οδήγησε. Πάντα δυνατός απέναντι στον κίνδυνο, ο Γεώργιος συσπείρωσε το έθνος όταν ένας τεράστιος γαλλο-ισπανικός αποβατικός στόλος εμφανίστηκε στα νότια παράλια της Αγγλίας τον Αύγουστο του 1779. Αρκετά σύντομα η Αρμάδα απέπλευσε, χτυπημένη από τη ναυτία, την έλλειψη ναυτοσύνης και τη σύγχυση, χωρίς ούτε ένας εχθρός στρατιώτης να πατήσει το πόδι του στη γη της Αγγλίας ή να ανταλλάξουν ομοβροντίες οι αντίπαλοι στόλοι. Κι όμως, η νίκη παρέμενε άπιαστη. Ακόμα κι ένας βρετανικός στρατιωτικός θρίαμβος δεν θα κατάφερνε να αποφέρει μια βιώσιμη πολιτική λύση, δεδομένης της έχθρας που δημιουργήθηκε μετά από τόσα χρόνια σκοτωμών και την τεράστια ανάπτυξη των Αμερικανικών αποικιών, οι οποίες διπλασίαζαν τον πληθυσμό τους κάθε 25 χρόνια· μια εκρηκτική ανάπτυξη που δεν εμφανίστηκε στην καταγεγραμμένη ευρωπαϊκή ιστορία και ήταν τετραπλάσια από την ανάπτυξη της Αγγλίας. Με την παράδοση ενός ακόμα βρετανικού στρατεύματος στο Γιορκτάουν, τον Οκτώβριο του 1781, ο πόλεμος έληξε, έστω κι αν θα χρειάζονταν άλλα δυο χρόνια προκειμένου οι αντιμαχόμενοι να διαπραγματευτούν τις συνθήκες ειρήνης. Η Βουλή των Κοινοτήτων απηύθυνε στον Βασιλιά μια εκπληκτική επίπληξη κρίνοντας ότι «η επιρροή του Στέμματος αυξήθηκε, αυξάνεται και θα πρέπει να μειωθεί». Ο Γεώργιος ονειρευόταν να εγκαταλείψει τον θρόνο και, τον Μάρτιο του 1783, συνέταξε μια δήλωση παραίτησης, «μια αυτάρεσκη και χαρακτηριστικά γεμάτη αυτολύπηση ιδιωτική διαμαρτυρία, γραμμένη για να τον κάνει να νιώσει καλύτερα», έγραψε ο βιογράφος του, Ρόμπερτς. Ο Γεώργιος άφησε στην άκρη αυτόν τον λόγο που δεν εκφωνήθηκε, για να τον βρουν ανάμεσα στα χαρτιά του. Καθώς ο Βασιλιάς δέχθηκε αργότερα την επίσκεψη του Τζoν Άνταμς, του πρώτου υπουργού που τον επισκέφθηκε στο ανάκτορο του Αγίου Ιακώβου εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής που πρόσφατα ανεξαρτητοποιήθηκαν, δήλωσε: «ήμουν o τελευταίος που συναίνεσε στην Απόσχιση». Αυτή η επιμονή προσδιόριζε την παρακαταθήκη του για τους επόμενους αιώνες. Ανίκανος να αναγνωρίσει το ευρύ χάσμα που αναπτύχθηκε μεταξύ της Βρετανίας και των αποικιών της, αδυνατούσε να κατανοήσει την βαθιά λαχτάρα των Αμερικανών για αυτονομία ή τα παράπονα που συσσωρεύονταν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ίσως μόνο μεγάλη σοφία και το ταλέντο για συμβιβασμούς θα μπορούσαν να έχουν εμποδίσει τη βίαιη ρήξη του 1775· ο Γεώργιος όμως δεν διέθετε καμία από αυτές τις αρετές. Έζησε άλλα σαράντα χρόνια μετά την Αμερικανική Επανάσταση, ένα διάστημα γεμάτο δόξα –συμπεριλαμβανομένης της συντριβής του Ναπολέοντα στο Βατερλώ– αλλά και εξευτελιστική αθλιότητα. Ως νεαρός βασιλιάς, ο Γεώργιος προσεβλήθη για ένα μικρό διάστημα από μια μυστηριώδη ασθένεια, η οποία κάποτε θεωρούνταν πως είναι η πορφυρία, μια σπάνια αιματολογική διαταραχή η οποία μπορεί να καταστρέψει το νευρικό σύστημα. Τον Οκτώβριο του 1788, στα πενήντα του χρόνια, η ασθένεια επανήλθε με ένταση, ίσως, όπως το σκέφθηκε ένας γιατρός, επειδή διάβασε τον Βασιλιά Ληρ. Σε διάστημα μερικών μηνών, ο Γεώργιος έγινε εκκεντρικός, παραληρηματικός και «τόσο ανεξέλεγκτος» ώστε, όπως έγραψε ένας υπασπιστής του, «χρειάστηκε να καταφύγουν στον ζουρλομανδύα: Τα πόδια του δέθηκαν και γύρω από το στήθος τού πέρασαν λουριά ώστε να σιγουρευτούν ότι ήταν ακινητοποιημένος». Μια φάλαγγα από γιατρούς χρησιμοποίησε επίσης τόσο αμφιλεγόμενες θεραπείες, όπως βδέλλες που τις τοποθετούσαν στους κροτάφους του και στις φλύκταινες που είχε στο κεφάλι και στα πόδια. Οι κρίσεις έληξαν απότομα, αλλά επανήλθαν με διπλάσια μανία για αρκετούς μήνες το 1804, ώστε να χρησιμοποιηθεί ξανά για τη θεραπεία του ο ζουρλομανδύας. Η «τρέλα», όπως καταγράφηκε η συμπεριφορά του σε ένα θεατρικό έργο και μία ταινία, τώρα πιστεύεται ότι ήταν «μανία, μια σοβαρή εκδοχή αυτού που σήμερα καταγράφεται ως διπολική διαταραχή», σύμφωνα με τη δήλωση του σερ Σάιμον Γουέσλυ, πρώην προέδρου του Βασιλικού Κολλεγίου των Ψυχιάτρων. Πυροδοτημένη ίσως από τον θάνατο του μικρότερου παιδιού τού Γεωργίου, της πριγκίπισσας Αμέλιας το 1810, η μανιακή διαταραχή επανήλθε και αυτή τη φορά διήρκεσε ως το τέλος της ζωής του. Με τον Βασιλιά ανίκανο πλέον για οτιδήποτε, ο μεγαλύτερος γιος του, ο πρίγκιπας της Ουαλίας Γεώργιος, ενεργούσε αντ’ αυτού βάσει της Πράξης της Αντιβασιλείας του 1811. Ο Γεώργιος σύντομα κατέληξε σε μια αξιοθρήνητη άνοια και δεν αναγνώριζε πια την οικογένειά του. Η βασίλισσα Καρλότα τον είδε για λίγο στο Ουίνδσορ για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1812, και μετά δεν τον επισκέφθηκε ποτέ ξανά. Τυφλός και εν μέρει κουφός, άφησε μια μακριά άσπρη γενειάδα και έπαιζε τσέμπαλο, έστω και αν δεν ήταν σε θέση να ακούσει τις νότες. Πέθανε από πνευμονία το 1820, στα 81 του χρόνια, αφού βρέθηκε για 59 χρόνια στον θρόνο, χωρίς όμως να γνωρίσει ποτέ την εγγονή του, την κόρη του τέταρτου γιου του, του πρίγκιπα Εδουάρδου. Εκείνο το κορίτσι που ονομάστηκε Βικτώρια, πήρε το 1837 το στέμμα, βασίλευσε για περισσότερα από 60 χρόνια και ήταν αυτή που ηγήθηκε της δεύτερης Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Όσο για το άγαλμα του έφιππου Γεωργίου στο Μπόουλινγκ Γκρην: αγνοείται η τύχη της κεφαλής, η οποία εξαφανίστηκε λίγο μετά τη φόρτωσή της σε πλοίο για την Αγγλία. Ό,τι απομένει από τον καβαλάρη και το άλογο, είναι λίγα κομμάτια, της ουράς του αλόγου συμπεριλαμβανομένης, που εκτίθενται σε μουσεία της Νέας Υόρκης και της Φιλαδέλφειας, συν λίγες σφαίρες μουσκέτου που ξεθάφτηκαν και έχουν την ίδια χημική σύνθεση με το αρχικό μολύβδινο άγαλμα. © Rick Atkinson / The Atlantic — Μετάφραση: Σταυρούλα Αργυροπούλου [1] Χαρακτηρισμός (Red Coats) των στρατιωτών του Βρετανικού Στρατού, λόγω του χρώματος της στολής τους. [2] https://tinyurl.com/y93tw98b [3] John Bull. Εύσωμος πεισματάρης Άγγλος, προσωποποίηση της Βρετανίας. Το αντίστοιχο του Αμερικανού Θείου Σαμ (Uncle Sam).

Ο μύθος του παράφρονος βασιλιά Γεωργίου

Σύνδεση