Στιγμιότυπα μὲ νεκρὲς ποιήτριες

compagni sempre alle mie eterne pene Εἶναι βέβαιο πὼς χαμογέλασε ὅταν τὴν πήρανε γιὰ ἀνάκριση οἱ ἱεροεξεταστές. Γνώριζε τὶς μηχανορραφίες τοῦ Vannitelli, γνώριζε τὶς μικροκλοπές του καὶ τὰ ταπεινά του κίνητρα. Τοὺς ἄνδρες τοὺς γνώριζε καλά, τοὺς ἔβλεπε ὅπως ἄλλος κανείς, ἀνυπεράσπιστους, γυμνοὺς νὰ τοὺς πνίγει ὁ πόθος καὶ μόνο ἡ τέχνη της νὰ μπορεῖ νὰ τοὺς ἀπελευθερώσει, καὶ τὴν τέχνη της τὴν κατεῖχε καλά, ἡ πιὸ διάσημη cortigiana onesta, γνώριζε τὸν φόβο, τὸν πόνο, τὴν ἡδονή, γνώριζε τὴν τέχνη τοῦ λόγου καὶ τῆς γλώσσας, καὶ Ὀβίδιο καὶ Βοκάκιο καὶ Κάτουλλο καὶ Δάντη. Καὶ μόνον ἡ ἀρρώστια τὴν κατέβαλε, μόνον ἡ ἀρρώστια τὴ νίκησε, ἄντρας κανείς. [Veronica Franco, Elevazione e conversione] πάρε βαρκάρη τὰ κουπιὰ καὶ πήγαινέ με κάπου στεριὰ νὰ μὴ θωρῶ Μὲ τὸ ἴδιο αὐστηρὸ ὕφος τῆς προτομῆς της ἐμφανίζεται τὰ βράδια. Στοιχειώνει τὶς σκονισμένες βιβλιοθῆκες, παραμονεύει ἐκεῖ ὅπου ἀπεγνωσμένοι μεταπτυχιακοὶ ψάχνουν στὰ ἀζήτητα θέμα πρωτότυπο γιὰ διατριβή. Κι ὅμως, οὔτε κἂν αὐτοὶ δὲν θὰ ἔνοιωθαν τὴν παγερὴ ἀνάσα της στοὺς ὤμους τους ἂν δὲν τὴν ἐχλεύαζε τόσο ἄδικα ὁ αὐτόχειρας. Ἄδοξη θὰ ἔμενε, χωρὶς σταδιοδρομία, τὰ ποιήματά της θὰ εἶχαν ὁλωσδιόλου ξεχαστεῖ, καὶ τὸ φάντασμά της, ἂν ἔβγαινε κι αὐτὸ ποτὲ ἀπὸ τὸν τάφο, δὲν θὰ εἶχε ποῦ νὰ πάει, δὲν θὰ εἶχε τί νὰ κάνει. Τί τύχη μεγάλη ἀποδείχθηκε γιὰ τὴν ὑστεροφημία της ἐκείνη ἡ κατάφωρη ἀδικία! [Κλεαρέτη Δίπλα-Μαλάμου, Βαρκαρόλα] I firmly stand that ground Koitus is paramount Πληροφορoῦμαι ἀπὸ τὴ Wikipedia πὼς ὁ Duchamp δὲν ὑπῆρξε ποτέ, πὼς ἐπρόκειτο ἁπλῶς γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀρσενικὰ alter ego τῆς βαρώνης, καὶ ἑπομένως μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἐνδιαφέρουσες ἀπάτες στὴν ἱστορία τῆς τέχνης. Καὶ πράγματι, οἱ ἐνδελεχεῖς ἔρευνές μου στὸ google δείχνουν πὼς ἂν ἐξετάσει κανεὶς προσεκτικὰ τὶς φωτογραφίες τοῦ Duchamp ποὺ τράβηξε ὁ Man Ray, εἶναι ὕποπτα προφανὴς ἡ ὁμοιότητα μὲ τὴν παράταιρη κυρία von Freytag-Loringhoven, ἀλλὰ μόνον ἐκ τῶν ὑστέρων τὴν παρατηροῦμε, ἀφοῦ δηλαδὴ μᾶς ἐπισημάνουν πὼς πρόκειται γιὰ τὸ ἴδιο, ἰδιαίτερο πρόσωπο τῆς Ἔλσας, τότε μόνον ἀναγνωρίζουμε αὐτὸ ποὺ τόσες δεκαετίες δὲν μπορούσαμε νὰ δοῦμε, διότι πάντα πιστεύαμε πὼς ἡ πρωτοπορία εἶναι μπροστά μας κι ὄχι πὼς ἔχει τόσο ὕπουλα ἀποσιωπηθεῖ. [Elsa von Freytag-Loringhoven, AH Me!] Po każdej wojnie ktoś musi posprzątać Παντοῦ συντρίμμια καὶ σκόνη, τίποτε δὲν ἔχει μείνει στὴ θέση του μετὰ τὴν ἔκρηξη· καὶ τίποτε δὲν θὰ ξαναβρεῖ τὴ θέση ποὺ εἶχε πρίν. Παρ᾽ ὅλα αὐτά, κάποιος πρέπει νὰ τακτοποιήσει, κάποιος πρέπει νὰ δώσει στὸν χῶρο τὴν ὄψη ἑνὸς σπιτιοῦ ποὺ κατοικήθηκε ἀπὸ ἀνθρώπους, κάτι πρέπει νὰ θυμίζει στὸ γατὶ ποὺ ἀπέμεινε μόνο ἐδῶ μέσα πὼς ὑπῆρξαν κάποτε ὡραῖες μέρες. Ἔρχεται λοιπὸν κάθε βράδυ ἀπὸ τὸν τάφο της ἡ Wisława, σκουπίζει, καθαρίζει, τακτοποιεῖ, ἀφήνει λίγες κροκέτες στὸ μπώλ. Καὶ τὸ πρωὶ ξανὰ βομβαρδισμοί, γιατὶ κάθε συνέχεια προϋποθέτει τὴν ἀπώλεια. [Wisława Szymborska, Koniec i początek] φρέσκο ξύλο λαχτάρα τοῦ σάρακα Ἡ Καίτη ἦταν ὀλιγόλογη καὶ ὀλιγογράφος, ὡραία καὶ ἀγέρωχη, σκληρὴ ὀμορφιά, δύσκολη, οἱ στίχοι της ἀντίθετα ἦσαν τρυφεροί, μὲ μιὰ ἡδύτητα σπάνια, καίτοι λίαν μελαγχολικοί, χτισμένοι ὅλοι γύρω ἀπὸ τὸ ἴδιο, ἀνεξίτηλο κενό, καίτοι τὸ πρόβλημα δὲν ἦταν ποτὲ πὼς τὸ κιβώτιο ἦταν κενό, τὸ πρόβλημα ἦταν πὼς ὁ κατηγορούμενος δὲν ἤξερε πῶς καὶ πότε ἄδειασε, οὔτε ἂν εἶχε ποτὲ κάτι μέσα· ἂν ἦσαν μάταιοι ὅλοι αὐτοὶ οἱ θάνατοι κι ἂν ἀκόμη εἶχαν κάποιο νόημα οἱ σχοινοτενεῖς του ἀπολογίες [Καίτη Δρόσου, Οἱ τοῖχοι τέσσερις] μὲ τ᾽ ὄνομά σου αἱμόφυρτο μὲς στὴ φωνή μου Τὴν εἶδα πρῶτα στὴ σκηνή, ἀέρινη, σχεδὸν ξωτικό, φαινόταν σὰν νὰ ἵπταται τὸ σῶμα της, ψηλό, λιπόσαρκο, κι ὕστερα, ὅπως ἀπαιτοῦσε ὁ ρόλος, χτυπιόταν καὶ βακχευόταν καὶ οὔρλιαζε καὶ ἀνατρίχιαζε, κι ἀπόρησα πῶς ἔκρυβε τόση ἔνταση τὸ ἀσθενικό της σῶμα. Πολλὰ χρόνια μετά, διάβασα τὰ ποιήματά της, καὶ καθὼς ἤμουν ἀκόμη μανιώδης καπνιστής, τὰ κατάλαβα ὅλα. [Ἀγγελικὴ Ἐλευθερίου, Ὠδίνες] ἐὰν αὐτὸς ὁ ταξιτζὴς μοῦ κάνει πρόταση γάμου θὰ δεχτῶ Ξέρεις, εἶναι ἀλήθεια ὅσα λένε, μοῦ εἶπε, πράγματι δὲν ἤμουν καλά, δὲν εἶναι κακόβουλα κουτσομπολιά, ἄλλωστε ψιθυριστὰ τὸ λένε οἱ παληοί μου φίλοι, ἐμπιστευτικά, δὲν μὲ πειράζει, τί νὰ μὲ πειράξει ἄλλωστε ἐδῶ ποὺ βρίσκομαι, ἔνθα ἀπέδρα στεναγμός, τὸ μόνο μου παράπονο εἶναι πὼς ποτὲ δὲν πῆγα ἐκείνη τὴν ἄσκοπη αὐτοκινητάδα στὴ λεωφόρο Συγγροῦ, ὅταν ἀκόμη ἦταν δρόμος ταχὺς ἀλλὰ ἐξοχικός, μὲ δέντρα καὶ μὲ ἄρωμα θάλασσας. Κι ἔτσι ὅσους ἐράνους καὶ ἂν κάνουν οἱ παληοὶ μου φίλοι γιὰ νὰ ἐκδοθοῦν τὰ κατάλοιπα, δὲν θὰ τὰ καταφέρουν, καθὼς κατάλοιπα δὲν ὑπάρχουν, τὸ ἄρωμα τῆς θάλασσας χάθηκε πολὺ πρὶν γυρίσει ὁ νοῦς μου, πολὺ πρὶν χαθῶ ἐγώ. [Στέλλα Ἀλεξοπούλου, Λεωφόρος Συγγροῦ]

Στιγμιότυπα μὲ νεκρὲς ποιήτριες

Σύνδεση