Μια Helleban στη Νέα Υόρκη

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Από τον ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Μανάλ Αλ Ντογιάν, Τοπία του μυαλού (2009)

Μανάλ Αλ Ντογιάν, Τοπία του μυαλού (2009)

Υπάρχει ένα ηλεκτρονικό «περιοδικό», ονόματι «Χρόνος», το οποίο μου ερχόταν τακτικά με e-mail αλλά από καιρό έχω επιλέξει τη ρύθμιση να πηγαίνει κατευθείαν στην «ανεπιθύμητη αλληλογραφία» ώστε να μη χάνω την ώρα μου με τις –κατά κανόνα– φλυαρίες κακής δημοσιογραφίας με επιστημονικό φερετζέ. Όμως ένας διαπρεπής φιλόλογος επέμεινε να διαβάσω ένα Κήρυγμα Μίσους εναντίον της Δύσης, της Νένης Πανουργιά, και μου έστειλε το σχετικό λινκ. Η εν λόγω κυρία είναι, παρακαλώ, επισκέπτρια αναπληρώτρια καθηγήτρια Ανθρωπολογίας στο New School for Social Research και διευθύντρια ενός προγράμματος στο Ινστιτούτο Μελέτης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης.

Το φιλοτρομοκρατικό άρθρο φέρει τον τίτλο «Πρέπει να δολοφονείται η βλακεία;» και είναι το πιο βλακώδες κείμενο που έχω διαβάσει από την εποχή των φιλοταλιμπανικών άρθρων μετά την 11η Σεπτεμβρίου, υπόδειγμα απανθρωπιάς, αδιαντροπιάς, με μια λέξη: βαρβαρότητας.

Παραθέτω μερικά αποσπάσματα. Στην αρχή μαστιγώνει τη Δύση για τα εγκλήματά της (και του παρελθόντος και τα σύγχρονα):

«Νομίζω όμως ότι βρισκόμαστε, ως “Δύση”, ενώπιον μιας πραγματικότητας την οποία ο δυτικός μας, ορθολογικός, αποικιοκρατικός, ηγεμονικός πολιτισμός δεν διείδε – βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου της γης οι κολασμένοι έχουν πια μάθει και αναπαράγουν τις μορφές βίας που τους έχουμε διδάξει διά του παραδείγματος. Ας θυμηθούμε για λίγο την απάντηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στην εξέγερση του 1857 στην Ινδία: ένα μακελειό που δεν υπολόγισε ούτε γυναίκες, ούτε παιδιά, ούτε αθώους, ούτε ενόχους. Ήταν μια βία που χρησιμοποιήθηκε ως τρομοκρατία, για να δείξει στους εξεγερμένους όχι μόνο το τι μπορούσε να κάνει η αποικιοκρατική εξουσία αλλά, πολύ πιο κυνικά, το ότι το έκανε και θα το ξαναέκανε χωρίς κανέναν ενδοιασμό […]

» Αυτό που έγινε στο Παρίσι είναι επίδειξη ισχύος, ίσως (τηρουμένων των αναλογιών) ανάλογη εκείνης των Άγγλων το 1857.»

Και συνεχίζει με την απαγγελία κατηγοριών εναντίον του περιοδικού Charlie Hebdo:

«Τι σημαίνει αυτή η ελευθερία της έκφρασης; Τι έχει δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα; […] Ποιο είναι το δημοκρατικό δικαίωμα και στη μαντίλα και στις βλακώδεις, σεξιστικές, υπέρλευκες και υπεραρσενικές γελοιο-γραφίες του Charlie Hebdo; Εδώ μπαίνει το ερώτημα του δημόσιου χώρου – τι μπορεί να ειπωθεί, να φορεθεί, να επιτελεστεί δημοσίως και ποια είναι η ευθύνη του πολίτη απέναντι στη διατήρηση αυτού του χώρου, έτσι ώστε να είναι προσβάσιμος και ασφαλής σε όλους και για όλους. […]

» Το Charlie Hebdo, προφανώς, αναλώθηκε στο πρώτο, στην κριτική του άλλου (είτε αυτός ο άλλος ήταν ο αστικός καθωσπρεπισμός, στον οποίο το περιοδικό θεωρούσε ότι δεν ανήκε, είτε ήταν οι διάφορες θρησκείες ή ήταν οι διάφορες μειονοτικές ομάδες) σαν να είχε βρει το αρχιμήδειο σημείο από το οποίο μπορούσε να ασκήσει αυτή την κριτική. […] Πολύ αίμα για μερικές κακόγουστες, γελοίες και κακοσχεδιασμένες γελοιογραφίες. …».

 

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΑΚΡΑΙΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑΣ έγραψε η εν λόγω Helleban την ώρα που υπήρχαν 17 άταφα ακόμη πτώματα των δολοφονημένων από τους ισλαμοφασίστες και ενώ η Ευρώπη και όλος ο κόσμος δεν είχε συνέλθει από το σοκ. Την ώρα του πανευρωπαϊκού πένθους.

Έχει δικαίωμα η κυρία Νένη Πανουργιά να μισεί τη Δύση, αλλά οφείλει να αποδείξει ότι όσα γράφει τα εννοεί κιόλας. Αφού λοιπόν πιστεύει όλα αυτά, και για να μην καταπιέζεται, ψωμιζόμενη από τη Δύση, στη μητρόπολη του ιμπεριαλισμού, τη Νέα Υόρκη, τώρα πια έχει τη λύση. Άλλωστε είναι περισσότερο χρήσιμη στον κόσμο του οποίου προφανώς αισθάνεται μέρος: μπορεί να διδάξει περί των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως τα αντιλαμβάνεται, στο Ισλαμικό Χαλιφάτο. Η AthensReviewofBooksευχαρίστως της κάνει δώρο ένα one way ticket για όποια πόλη του Ισλαμικού Κράτους επιλέξει.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. Υπάρχουν βέβαια πολλοί άλλοι Helleban, αλλά αυτοί τουλάχιστον ψωμίζονται από το ανυπότακτο ελληνικό πανεπιστήμιο και από τα ανυπότακτα ελληνικά μέσα «ενημέρωσης», οι οποίοι μιλούν για τον «φανατικό δυτικισμό» της Charlie Hebdo, που λένε πως «η Δύση πλήρωσε πάλι τις αμαρτίες της», «τα επίχειρα της αλαζονείας της, του αναγεννησιακού και διαφωτιστικού πολιτισμού της», ότι «η ορθολογιστική Δύση [του Διαφωτισμού] έχει πνευματικό κενό», η πλήρωση του οποίου θα γίνει μόνο με την «πνευματικότητα της Ανατολής»… Έχουμε τόσους και τόσους που, εδώ, θεωρούνται επιστήμονες και οι οποίοι θα μπορούσαν να στελεχώσουν όλα τα «πανεπιστήμια» και τις θεολογικές σχολές του Ισλαμικού Κράτους – της Μπόκο Χαράμ συμπεριλαμβανομένης.