Η υλοποίηση του «Γενναίου Νέου Κόσμου» προ των θυρών

Όταν εμφανίστηκε το βιβλίο του Άλντους Χάξλεϋ το 1932 (Brave New World / Γενναίος Νέος Κόσμος) με το δυστοπικό όραμα μιας φανταστικής κοινωνίας, κανείς δεν πήρε στα σοβαρά σαν ρεαλιστική πρόβλεψη την σκοτεινή και αλλόκοτη εικόνα που σκιαγράφησε. Και όταν το 1949 ο Τζωρτζ Όργουελ δημοσίευσε το δικό του έργο με τίτλο 1984, στο οποίο περιέγραψε μία εξελιγμένη παραλλαγή της εικόνας του Γενναίου Νέου Κόσμου, πάλι η αντίδραση του αναγνωστικού κοινού ήταν απλά ένα κέντρισμα της φαντασίας για το μέλλον. Εξάλλου, το 1984 φαινόταν πολύ απόμακρο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Και όμως, οι φαινομενικά εξωπραγματικές υποθέσεις και των δύο έργων κατάφεραν να ευαισθητοποιήσουν την δημόσια συζήτηση για την μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας. Το πρώτο, με εντυπωσιακή διορατικότητα, περιέγραψε μία αληθοφανέστατη εικόνα της κατάληξης μιας κοινωνίας που υπέκυψε στην εντυπωσιακή δύναμη της τεχνολογίας. Και το δεύτερο προείδε μία παρόμοια εξέλιξη όταν η κυβερνητική εξουσία παρακάμπτει και υπερβαίνει την δυνατότητα ελέγχου της δύναμής της. Ακόμα και σήμερα συναντάμε παροδική επίκληση αυτών των δύο έργων καθώς βιώνουμε και την τερατώδη τεχνολογική πρόοδο, αλλά και την παγκόσμια επέκταση των απολυταρχικών καθεστώτων. Ποιος θα περίμενε όμως ότι στις μέρες μας, αυτές οι προβλέψεις θα αποτελούσαν πραγματική αναδυόμενη απειλή; Πολλά έχουν γραφτεί για τις σεισμικές δονήσεις που έχει προκαλέσει η εξέλιξη της τεχνολογίας των επικοινωνιών. Ένα μικρό τμήμα της βιβλιογραφίας παρατίθεται στο τέλος αυτού του άρθρου. Συνοπτικά, η εμφάνιση και εξάπλωση των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του Διαδικτύου, η σμίκρυνση των διαστάσεων των συσκευών, που έχουν μεταβάλει τα τηλέφωνα σε υπολογιστές «τσέπης», και, κυρίως, η ανάδειξη των λεγομένων «κοινωνικών δικτύων», μέσα σε χρόνο δύο-τριών δεκαετιών, έχουν κλονίσει τα θεμέλια της λειτουργίας της Κοινωνίας. Αλλά ας τα δούμε ένα-ένα. Πρώτα την Τεχνολογία. Ήδη είμαστε πλέον εντελώς εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο. Αναμφίβολα, σαν συνέπεια, πολλές συνιστώσες της ζωής έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Όταν αίφνης γεννιέται μία απορία για κάποιο ιστορικό γεγονός, ή για κάποιο άτομο στη δημόσια ζωή (και όχι μόνο), ή για ένα ερώτημα ή αίνιγμα που παλεύουμε να κατανοήσουμε, δεν χρειάζεται πλέον να ανατρέξουμε σε βιβλιοθήκες ή γνώμες και συμβουλές εμπειρογνωμόνων. Με λίγα «κλικ» στον υπολογιστή μας έχουμε πλήρεις και πολλαπλές απαντήσεις που συχνά είναι ακριβείς και θεμελιωμένες. Όταν έχουμε πρόβλημα υγείας που απαιτεί ιατρική επέμβαση, υπάρχει και άμεση και αποτελεσματική δυνατότητα να επιλυθεί σχετικά ανώδυνα. Όταν χρειάζεται να προγραμματίσουμε κάποια δραστηριότητα ή ταξίδι επαγγελματικό ή αναψυχής, ερευνούμε όλες τις δυνατότητες και επιλέγουμε και προωθούμε αυτήν που επιθυμούμε μέσα σε λίγα λεπτά. Όμως, παράλληλα, υπάρχουν και σκοτεινές πτυχές αυτής της απίστευτης διευκόλυνσης. Πρώτα απ’ όλα η απειλή απάτης ή και απλά εσφαλμένης πληροφορίας δεν είναι αμελητέα. Πέραν αυτού όμως η μακρόθεν παρακολούθηση των ενεργειών μας από άγνωστα άτομα ή συστήματα δημιουργεί βάση δεδομένων που χρησιμοποιείται για έμμεση επίβλεψη ή και επίδραση στις αποφάσεις μας. Η εντυπωσιακή δυνατότητα να χειριζόμαστε τους σημαντικούς βαθμούς ελευθερίας που μας προσφέρει το Διαδίκτυο μέσω του φορητού τηλεφώνου (που κάθε άλλο παρά απλό τηλέφωνο είναι πλέον) έχει αυξήσει τους κινδύνους υποκλοπής προσωπικών δεδομένων, τον κίνδυνο απώλειας του συνόλου των πληροφοριών που έχουμε εμπιστευθεί σε αυτό, και την χρονοβόρα και καταστροφική συνήθεια (ιδίως για τις νεότερες γενιές) να έχουμε αυτήν τη συσκευή σαν μόνιμο σύντροφο. Είναι πια κοινός τόπος να βλέπουμε οδηγούς αυτοκινήτων ή μοτοσυκλετών και ποδηλάτων να έχουν την συσκευή στα χέρια τους και την προσοχή τους συγκεντρωμένη στην οθόνη. Είναι επίσης κοινός τόπος να βλέπουμε ακόμα και άτομα νεαρότατης ηλικίας να είναι συνεχώς απασχολημένα με ηλεκτρονικά παιχνίδια ή άσκοπη αναζήτηση πληροφοριών μέσω εθιστικού «σερφαρίσματος» ακόμα και όταν βρίσκονται σε σχολικό ή κοινωνικό περιβάλλον που απαιτεί συγκέντρωση και προσοχή. Δεν είναι σπάνιο πλέον να βλέπουμε ζευγάρια που οδηγούνται στο τραπέζι εστιατορίου και, αντί για συζήτηση, να βυθίζονται σε «ηλεκτρονική» απομόνωση ψάχνοντας άσκοπα για εκπλήξεις ή για τυχαίες άχρηστες πληροφορίες στις ηλεκτρονικές συσκευές τους. Αλλά αυτή η κοινωνικά δυστοπική συνήθεια εγκυμονεί βαθύτερους και καταστροφικούς κινδύνους. Ο μηχανισμός που υλοποιεί αυτούς τους κινδύνους είναι τα λεγόμενα «κοινωνικά δίκτυα». Ο μαζικός και τερατώδης όγκος μηνυμάτων που πλημμυρίζει τον κυβερνοχώρο δεν υπόκειται πλέον σε ποιοτικό έλεγχο, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις υπόκειται σε κακόβουλο έλεγχο μέσω παραπληροφόρησης ή λογοκρισίας. Ο όρος fake news (ψευδείς ειδήσεις) πρωτοεμφανίστηκε περίπου το 2015 και έκτοτε έχει λάβει διαστάσεις που κυριαρχούν στην καθημερινή ζωή. Από σχετικά ενωρίς είχε επισημανθεί η αλλοίωση συμπεριφοράς που δημιουργεί η δυνατότητα κηρύγματος ή σχολίων από το «ασφαλές» και ημιαπόκρυφο βήμα που προσφέρει το Διαδίκτυο. Σχόλια και γνώμες που δεν θα τολμούσε κάποιος να εκφράσει σε ζωντανή προσωπική συζήτηση δεν υπόκεινται στην αυτοσυγκράτηση που τείνει να μετριάζει το θράσος και την προκλητικότητα σε απευθείας επαφή. Η συμβουλή: «σκέψου το ξανά πριν πατήσεις το πλήκτρο αποστολής» έχει αναδειχθεί σαν σοφό δίδαγμα μετά από άφθονες δυσάρεστες συνέπειες που προκύπτουν από βεβιασμένες ανταλλαγές μηνυμάτων. Οι συνέπειες της εξάπλωσης των κοινωνικών δικτύων πολλές φορές υπερβαίνουν την φαντασία. Αρχικά είχαν παρουσιαστεί τα γνωστά μηνύματα από ανύπαρκτους Νιγηριανούς «πλουτοκράτες» που για άγνωστο λόγο πρότειναν αστρονομικά ποσά σε όποιον δυστυχή δεχόταν να αποκαλύψει τον αριθμό του τραπεζικού του λογαριασμού. Το ότι πολλοί αποδέκτες των «προσφορών» έπεσαν στην «φάκα» πραγματικά ξεπερνάει την λογική. Κατόπιν κυκλοφόρησαν μηνύματα αναζήτησης εθελοντών που επιθυμούσαν να σφαγιαστούν από αγνώστους. Όσο απίστευτο και αν φαίνεται, υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις θετικής ανταπόκρισης που οδήγησαν σε σαδιστικές ανθρωποκτονίες. Ένα κυρίαρχο μοτίβο που εξ αρχής εξαπλώθηκε στον κυκεώνα της διαδικτυακής φλυαρίας ήταν η πορνογραφία με όλες τις εξτρεμιστικές προεκτάσεις της. Ένα πρόσφατο παράδειγμα των απρόβλεπτων χρήσεων της ψηφιακής τεχνολογίας που τείνει να επεκταθεί επικίνδυνα και να επηρεάσει αρνητικά όποιον αγοράζει ηλεκτρονικά εισιτήρια (πλέον είναι ο μοναδικός τρόπος προμήθειας εισιτηρίων) είναι το εξής. Όλο και περισσότεροι ανάμεσά μας έχουν αποδεχθεί την σημαντική απλοποίηση που προσφέρουν οι ψηφιακές οικονομικές συναλλαγές. Θέλεις να δεις μία θεατρική παράσταση; Θέλεις να κλείσεις δωμάτιο σε ξενοδοχείο; Θέλεις να αγοράσεις αεροπορικό εισιτήριο; Με μερικά «κλικ» έχεις τελειώσει μέσα σε λίγα λεπτά χωρίς να βγεις από τον χώρο χειρισμού του υπολογιστή σου. Όμως, με την βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης, οι πάροχοι αυτών των υπηρεσιών μπορούν πλέον να συγκεντρώνουν στοιχεία που τους επιτρέπουν να γνωρίζουν τις συνήθειες και προτιμήσεις σου. Ακόμα περισσότερο, τους επιτρέπουν να μαθαίνουν τον βαθμό επιθυμίας σου για κάποια αγορά, το ποσό που είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις, και τις συνθήκες που μπορούν να σε υποχρεώσουν να αποδεχθείς μεγαλύτερο κόστος. Αν, λόγου χάρη, πρέπει να σπεύσεις σε μία κηδεία συγγενούς, ή αν υπάρχει πιεστική ανάγκη να προβείς σε κάποια αγορά, μπορεί πλέον ο πάροχος να προσφέρει εξατομικευμένες τιμές που να είναι ανάλογες με τις δυνατότητες και επιθυμίες σου και οι οποίες να μεταβάλλονται με τον χρόνο και να είναι διαφορετικές για κάθε καταναλωτή. Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι ωχριούν μπροστά στο τι αναδύεται στον ορίζοντα. Η πίεση να γίνει ευρέως αποδεκτή η μετάθεση σχεδόν όλων των οικονομικών (και όχι μόνο) διαδικασιών στον κυβερνοχώρο ήδη οδηγεί σε ψυχολογική, αλλά και ουσιαστική, αστάθεια. Οι βάσεις δεδομένων μεγάλων οργανισμών (ασφαλιστικών, τραπεζικών, οικονομικών, εκπαιδευτικών, και άλλων) υφίστανται με ανησυχητική συχνότητα διαρροές προς άγνωστες κατευθύνσεις. Αριθμοί τραπεζικών λογαριασμών, μητρώα υγείας, προφίλ οικονομικών διαδικασιών, και άλλα εμπιστευτικά δεδομένα υφαρπάζονται από άγνωστους φορείς με ενδεχόμενες καταστροφικές συνέπειες. Τα μέτρα ασφαλείας δεν επαρκούν. Δεν είναι πειστικά, αλλά –το κυριότερο– ούτε αποτελεσματικά. Η μόνη άμυνα που έχει στη διάθεσή του ο μέσος πολίτης είναι να «κρύβεται» στο πλήθος και στο μέγεθος των αριθμών. Ποια είναι η πιθανότητα να υποστεί τις συνέπειες της υποκλοπής όταν αυτή γίνεται σε τερατωδώς μεγάλη κλίμακα; Είναι παρόμοια με την πιθανότητα να σκοτωθεί σε τροχαίο ατύχημα όταν κυκλοφορεί ανάμεσα σε εκατομμύρια τροχοφόρα. Ας δούμε τώρα και την άλλη πτυχή του αναδυόμενου Γενναίου Νέου Κόσμου. Τα απολυταρχικά καθεστώτα δεν είναι κάτι καινοφανές. Η ιστορία της Υφηλίου είναι αποκαρδιωτικά πλήρης πολέμων, βίας, καταπίεσης, και φρικαλεοτήτων. Αυτό που είναι καινούργιο είναι ο δόλιος ρόλος της ψηφιακής τεχνολογίας και του Διαδικτύου στην αποδόμηση των ζωτικών θεσμών δημοκρατίας που είχαν δημιουργηθεί και εξελιχθεί στις χώρες της Δύσης μετά από τις οδυνηρές εμπειρίες των πρόσφατων αιώνων. Οι επαναστάσεις στη Γαλλία και στην Αμερική και οι παγκόσμιοι πόλεμοι του 20ού αιώνα κατάφεραν να ενισχύσουν την αποδοχή των βάσεων της δημοκρατικής διακυβέρνησης, της ελευθερίας του λόγου και του κράτους δικαίου. Τα μέσα ενημέρωσης και τα πολιτικά κόμματα κατάφεραν να εμπεδώσουν στις προηγμένες χώρες (μέχρις ενός σημείου) την εμπιστοσύνη στα θεμέλια των δημοκρατικών θεσμών και της ατομικής ελευθερίας. Πλην όμως, η εξέλιξη των μέσων ενημέρωσης και τα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα έχουν κυριολεκτικά «σαλατοποιήσει» τον δημόσιο διάλογο για όλα τα θέματα που απασχολούν την ανθρωπότητα. Ο όρος «ψευδείς ειδήσεις» (fake news) δεν περιορίζεται πλέον στις παρυφές του πολιτικού γίγνεσθαι. Αποτελεί τον κορμό της ενημέρωσης που έχει πλήρως καταφέρει να αποπροσανατολίσει και να τρομοκρατήσει την κοινωνία. Ο ποιοτικός έλεγχος και η τεκμηρίωση των διαδόσεων που κυκλοφορούν και μεταλλάσσονται πλέον από τα βήματα της ψηφιακής ενημέρωσης είναι ανύπαρκτοι. Η δυνατότητα της αλλοίωσης κάθε φωτογραφίας με το Photoshop, αλλά και η πλαστογράφηση κάθε πληροφορίας έχουν εξαφανίσει την αξιοπιστία των πάσης φύσεως τεκμηρίων. Σήμερα οι εκλογές μπορούν να κερδηθούν με απροκάλυπτη παραπλάνηση μέσω των ψηφιακών μέσων επικοινωνίας. Αλλά το μέγεθος του κινδύνου που εγκυμονούν όλες αυτές οι εξελίξεις για την πορεία της κοινωνίας ωχριά μπροστά στην επίδραση της ψηφιακής τεχνολογίας στην τελευταία της μορφή (δηλαδή την Τεχνητή Νοημοσύνη) στον τομέα της εκπαίδευσης. Δεν υπάρχει πλέον τρόπος να ελεγχθεί η γνησιότητα οποιασδήποτε σπουδαστικής (ή και μαθητικής) εργασίας ακόμα και αν αυτή εκτελείται σε χώρο εξετάσεων υπό επίβλεψη. Μόνο προφορική εξέταση μπορεί να εγγυηθεί την αξιολόγηση ενός υποψηφίου. Αλλά και τότε τα επιχειρήματα περί ψυχαναγκασμού υπό την πίεση προφορικών ερωταπαντήσεων ακυρώνει και αυτήν την επιλογή. Ο συνδυασμός ηλεκτρονικών παιγνίων από νηπιακή ηλικία με απεριόριστο «χρόνο οθόνης» (screen time) και η άμεση και εύκολη εύρεση απαντήσεων σε κάθε πρόβλημα οδηγούν ήδη σε ολοκληρωτική απώλεια κριτικής σκέψης. Ήδη έγιναν πρόσφατα ανησυχητικές ανακοινώσεις από τους μεγιστάνες της ψηφιακής επανάστασης (Γκέιτς και Ζούκερμπερκ) για επικείμενες ριζικές αλλαγές οι οποίες θα καταστήσουν τα «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα παρωχημένα και που θα εισαγάγουν νέες επαναστατικές τεχνολογίες εκατομμυρίων νανοπυκνωτών που θα μπορούν να ενσωματωθούν στο ανθρώπινο σώμα υπό μορφή δερματοστιξίας (τατουάζ). Και μόνον η σκέψη για κάτι τέτοιο δικαιολογημένα προκαλεί είτε απόρριψη και γέλωτα, είτε φόβο και ελπίδα, είτε πραγματική παραζάλη. Μπορεί να μην έχουμε φτάσει ακόμα εκεί, αλλά αυτά τα φανταστικά σενάρια δεν μοιάζουν πλέον σαν μακρινά όνειρα επιστημονικής φαντασίας. Η σύγχρονη βιβλιογραφία περιγράφει και αναπτύσσει εύγλωττα αυτές τις εξελίξεις. Πολλοί επιστήμονες, και μη, ανησυχούν για το μέλλον που διαγράφεται στον ορίζοντα. Υπάρχουν όμως και αρκετοί που υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να τρομάζουμε. Αυτές οι εξελίξεις απλά θα επιφέρουν αλλαγές στις οποίες θα μπορέσουμε να προσαρμοστούμε ανώδυνα, όπως και σε τόσες άλλες στο παρελθόν. Αυτή ακριβώς η τοποθέτηση είναι η πιο τρομακτική. Ότι δηλαδή πολύ απλά θα επέλθει ένας αποδεκτός μετασχηματισμός στην κοινωνία που θα μας φέρει πλησιέστερα στον Γενναίο Νέο Κόσμο που επαγγέλθηκε ο Όργουελ. Χωρίς αντίσταση, πρόθυμα, και παθητικά. Από την αχανή βιβλιογραφία παραθέτουμε εδώ μερικά βιβλία που προσφέρουν ποικίλες προοπτικές σχετικά με τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες που παρουσιάζει η τεχνολογία στον 21ο αιώνα. Ενθαρρύνουν τους αναγνώστες να εξετάσουν κριτικά τον αντίκτυπο της τεχνολογίας στη διακυβέρνηση, τις κοινωνικές δομές και τις ατομικές ελευθερίες. Αποτελούν ένα μικρό μόνο δείγμα της αντίδρασης που ήδη διαφαίνεται στην κοινωνία. — Marietje Schaake, The Tech Coup: How to Save Democracy from Silicon Valley [Το τεχνολογικό πραξικόπημα: Πώς να σώσετε τη δημοκρατία από τη Σίλικον Βάλεϊ] (2024). Αυτό το βιβλίο αναλύει πώς οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας έχουν αποκτήσει επιρροή στις κυβερνητικές λειτουργίες, υπονομεύοντας ενδεχομένως την δημοκρατική διακυβέρνηση και το κράτος δικαίου. Η Μαριέτιε Σάακε εξετάζει τις προκλήσεις που θέτει η ανεξέλεγκτη τεχνολογική ισχύς, από την κυβερνοασφάλεια έως τις εκλογές και την πολιτική στρατιωτικής άμυνας, και προτείνει μεθόδους για τον περιορισμό της επιρροής τους. — Alexander C. Karp and Nicholas W. Zamiska, The Technological Republic: Hard Power, Soft Belief, and the Future of the West [Η Τεχνολογική Δημοκρατία: Σκληρή δύναμη, ήπια πίστη και το μέλλον της Δύσης] (2025). Αυτό το έργο ασκεί κριτική στον εφησυχασμό της Δύσης όσον αφορά την τεχνολογία. Υποστηρίζει ότι η έλλειψη φιλοδοξίας στη Σίλικον Βάλεϊ, σε συνδυασμό με την πνευματική ευθραυστότητα, καθιστά τις ΗΠΑ ευάλωτες σε μια εποχή αυξανόμενων παγκόσμιων απειλών. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η βιομηχανία λογισμικού πρέπει να επικεντρωθεί εκ νέου στην αντιμετώπιση επειγόντων προκλήσεων όπως η κούρσα των εξοπλισμών της Τεχνητής Νοημοσύνης και ότι η κυβέρνηση πρέπει να υιοθετήσει τη «νοοτροπία της μηχανικής» για να διατηρήσει ένα παγκόσμιο πλεονέκτημα. — Daron Acemoğlu and Simon Johnson, Power and Progress: Our Thousand-Year Struggle Over Technology and Prosperity [Δύναμη και πρόοδος: Ο χιλιετής αγώνας μας για την τεχνολογία και την ευημερία] (2023). Αυτό το βιβλίο αμφισβητεί την ιδέα ότι η τεχνολογική αλλαγή ωφελεί αυτόματα τους πάντες. Υποστηρίζει ότι σε όλη την Ιστορία, ισχυρές ομάδες έχουν χρησιμοποιήσει την τεχνολογία για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα, συχνά εις βάρος των άλλων. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι για να δημιουργήσει κοινή ευημερία, η κοινωνία πρέπει να διασφαλίσει ότι η τεχνολογία δημιουργεί θέσεις εργασίας και ευκαιρίες αντί να οδηγεί σε εκτεταμένο αυτοματισμό και πολιτική παθητικότητα. — Josh Simons, Algorithms for the People: Democracy in the Age of AI [Αλγόριθμοι για τον λαό: Δημοκρατία στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης] (2023). Αυτό το έργο διερευνά πώς η τεχνητή νοημοσύνη και η μηχανική μάθηση επηρεάζουν την κοινωνία, από την αστυνόμευση και την κοινωνική πρόνοια έως την κατάταξη περιεχομένου σε πλατφόρμες. — Jérôme Duberry, Artificial Intelligence and Democracy: Risks and Promises of AI-mediated Citizen-government Relations [Τεχνητή Νοημοσύνη και Δημοκρατία: Κίνδυνοι και υποσχέσεις των σχέσεων πολιτών-κυβέρνησης που διαμεσολαβούνται από την Τεχνητή Νοημοσύνη] (2022). Αυτό το βιβλίο εξετάζει τη σχέση μεταξύ πολιτών και κυβέρνησης όπως διαμεσολαβείται από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Ο Ντουμπερύ αναλύει τους πιθανούς κινδύνους και τις υποσχέσεις αυτής της μεσολάβησης της Τεχνητής Νοημοσύνης για τη φιλελεύθερη δημοκρατία και τη δύναμη της Πολιτικής. — Kate Crawford, The Atlas of AI: Power, Politics, and the Planetary Costs of Artificial Intelligence [Ο Άτλας της Τεχνητής Νοημοσύνης: Εξουσία, πολιτική και το πλανητικό κόστος της Τεχνητής Νοημοσύνης] (2021). Αυτό το έργο αποκαλύπτει το κρυφό κόστος της Τεχνητής Νοημοσύνης, συμπεριλαμβανομένης της εξόρυξης φυσικών πόρων και εργασίας, της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και της συλλογής τεράστιων ποσοτήτων δεδομένων. Η Κρώφορντ υποστηρίζει ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι μια τεχνολογία εξόρυξης και ένα σύστημα εξουσίας που τροφοδοτεί μια στροφή προς αντιδημοκρατική διακυβέρνηση και αυξημένη ανισότητα.

Η υλοποίηση του «Γενναίου Νέου Κόσμου» προ των θυρών

Σύνδεση