Μια Παλαιστίνη στο μυαλό

Το 1974, ο συγγραφέας Ζαν Ζενέ, μια αναμφισβήτητη διασημότητα της Γαλλικής Αριστεράς, του οποίου τα έργα εγκωμιάζουν την ομορφιά των τραμπούκων, των δολοφόνων, των Μαύρων Πανθήρων, των Ες-Ες, και των Φενταγίν του Γιασέρ Αραφάτ, εξήγησε την προσήλωσή του στο Παλαιστινιακό Ζήτημα: «Ήταν εντελώς φυσικό για μένα να είμαι υπέρ όχι μόνο των ασθενέστερων αλλά και όσων στάζουν μίσος για τη Δύση με τον πιο αγνό τρόπο». Εδώ και δεκαετίες τώρα, οι Παλαιστίνιοι –ή καλύτερα, ένας μύθος για τους Παλαιστίνιους– έχει συνδέσει δύο στοιχεία που είναι απαραίτητα για αυτό το απόσταγμα: ήταν φτωχοί, σε αντίθεση με τους υποτιθέμενους αποικιοκράτες τους, οι οποίοι έφθασαν εν μέρει από την Ευρώπη (παρ’ όλο που ένα εκατομμύριο Εβραίοι που εκδιώχθηκαν από τις Αραβικές χώρες, ξεκινώντας από το 1948, επίσης έγιναν Ισραηλινοί)· και ήταν Μουσουλμάνοι, δηλαδή μέλη μιας θρησκείας που κάποιοι στην Αριστερά θεωρούν την αιχμή του δόρατος των απόκληρων. Επομένως, κατά την εποχή όπου οι αριστεροί επαναστατικοί ορίζοντες συσκοτίζονταν, μια κάποια ορφανή προοδευτικότητα υιοθέτησε την παλαιστινιακή εξέγερση εναντίον του Ισραήλ. Περιέργως, ωστόσο, αυτό που ξεκίνησε ως μια προτίμηση της μειοψηφίας εξελίχθηκε σε πλειοψηφική θέση, κερδίζοντας σημαντική υποστήριξη από τα υψηλότερα επίπεδα της πολιτικής εξουσίας και τον πανεπιστημιακό χώρο –τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες– και αναδιαμορφώνοντας τις αντιλήψεις μιας εποχής. Ο εκπληκτικός βαθμός κάλυψης των μέσων μαζικής ενημέρωσης για το Παλαιστινιακό αποτελεί παράδειγμα αυτής της αλλαγής (εκτός από μια περίοδο σχετικής μείωσης της προσοχής που παρατηρήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 2010, με την εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους ως διεθνούς προβλήματος). Είναι σαν να εξαρτάται η μοίρα του πλανήτη από ένα μικρό κομμάτι γης μεταξύ του Τελ Αβίβ, της Ραμάλας και της Γάζας. Η καταδίκη του Ισραήλ είναι πρωτίστως μια εμμονή με το Ισραήλ. Τα ΜΜΕ συνήθως δεν μεταδίδουν πολλές ακριβείς πληροφορίες αλλά αρκούνται στο να ενισχύουν ένα στερεότυπο: η σύγκρουση μεταξύ αυτού που θεωρείται ως αργοπορημένο στον Αραβικό κόσμο, ρατσιστικό, αποικιακό κράτος· και ενός συντετριμμένου, εξαθλιωμένου λαού. Η διαδεδομένη άγνοια για αυτή τη περιοχή του κόσμου είναι προσόν παρά ανεπάρκεια: δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς, για παράδειγμα, σε ποιο ποταμό αναφέρεται το Παλαιστινιακό σύνθημα «Από τον Ποταμό έως την Θάλασσα», αφού το ζητούμενο είναι η Δικαιοσύνη, με κεφαλαίο Δ. Σε ό,τι αφορά την υποστήριξη της Δύσης για τους Παλαιστίνιους, βρισκόμαστε στη σφαίρα των αγνών ιδεών –της αφαίρεσης– όχι των ανθρώπων με σάρκα και οστά. Διανοούμενοι, φοιτητές και πολιτικοί κοιτάζουν σε αυτή την ανατολική ακτή της Μεσογείου όχι τόσο για να κατανοήσουν έναν συγκεκριμένο ανταγωνισμό –μια εδαφική διένεξη μεταξύ δύο ιδιοκτητών γης με ιστορικές διεκδικήσεις– αλλά για να καταγγείλουν τη Δυτική κουλτούρα. Η πραγματική μοίρα των εκατομμυρίων ανδρών και γυναικών που υφίστανται καθημερινό εξευτελισμό και επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης, που διοικούνται από μια διεφθαρμένη Παλαιστινιακή Αρχή και, στη Γάζα, από την Χαμάς, μια τρομοκρατική οργάνωση, δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο λόγος: η Μέση Ανατολή είναι ο τόπος διεξαγωγής ενός διεθνούς αγώνα για τον τίτλο του θύματος – ένας τίτλος που θα πρέπει να αφαιρεθεί από τους απογόνους της Σοά. Ήδη από το 1969, ένα γαλλικό περιοδικό της Καθολικής Αριστεράς, Témoignage Chrétien, επιβεβαίωνε: «Ο Ιησούς Χριστός είναι με τους Παλαιστίνιους, είτε είναι Μουσουλμάνοι, Εβραίοι ή Χριστιανοί, απλώς επειδή είναι φτωχοί. … [Ε]ίναι οι πρόσφυγες… οι αληθινοί μάρτυρες του αιώνιου Θεού». Ένας στενός συνεργάτης του Γιασέρ Αραφάτ είπε κάτι παρόμοιο το 2002, απευθυνόμενος στη Δύση: «Οι Παλαιστίνιοι υποβάλλονται καθημερινά στα ίδια μαρτύρια που υπέφερε ο Χριστός στον σταυρό». Λίγο αργότερα, ο συντάκτης του Témoignage Chrétien, Ζορζ Μονταρόν, έγραψε: «Στις καρδιές όλων των φτωχών του Αραβικού κόσμου, οι Φενταγίν είναι ήρωες, η ζωντανή εικόνα των απελευθερωτών. Όπως ο Τσε Γκεβάρα στη Λατινική Αμερική, η Παλαιστινιακή Αντίσταση είναι η φλόγα που φωτίζει τους καταπιεσμένους και εξαπλώνεται από κάθε άνθρωπο στον γείτονά του. Πάλι εδώ, ακόμα περισσότερο απ’ ό,τι ανάμεσά μας, η αντίσταση είναι συνώνυμο της Επανάστασης, και φέρει ανυπολόγιστη μεσσιανική δύναμη». Ο Πάπας Φραγκίσκος μπροστά από χριστουγεννιάτικη φάτνη στο Βατικανό με το βρέφος Ιησού τυλιγμένο με παλαιστινιακή καφίγια, 7 Δεκεμβρίου 2024. Τη φάτνη έφτιαξαν παλαιστίνιοι καλλιτέχνες από τη Βηθλεέμ. © REUTERS / Remo Casilli / Ideal Image Είναι αυτή η γλώσσα απλώς ένα απομεινάρι μιας πιο ταραχώδους εποχής; Φυσικά και όχι. Αυτό που συνέβη στις πανεπιστημιουπόλεις και στον Παλιό και στον Νέο Κόσμο, μετά τη σφαγή των Ισραηλινών από την Χαμάς στις 7 Οκτωβρίους 2023, και η επακόλουθη στρατιωτική απάντηση του Ισραήλ στη Γάζα, αποδεικνύει ότι ο αντισημιτισμός –ο συγγενής του αντισιωνισμού– βρήκε νέα τροφή για να εκφραστεί και να εξελιχθεί. Εν τω μεταξύ, οι ελπίδες για μετριασμό της Ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης διαψεύσθηκαν, και έχουν γίνει πιο δυσεπίλυτα τα περιφερειακά ζητήματα. Δύο συμφέροντα συνέχονται στο πάθος για τη Γάζα που ξέσπασε τον προ-προηγούμενο Οκτώβριο. Πρώτον, αυτό επιτρέπει στο Ιράν και τους πληρεξουσίους του στον Λίβανο, τη Συρία, τη Γάζα και την Υεμένη να μετατρέψουν την Ιερουσαλήμ σε έναν βολικό περισπασμό από τα δικά τους προβλήματα, και να τους θέσει επικεφαλής της διεθνούς Μουσουλμανικής αντίστασης στη «Σιωνιστική οντότητα». Όπως είπε χαιρέκακα ο Βασιλιάς του Μαρόκου Χασάν Β΄: «Το μίσος εναντίον του Ισραήλ είναι το πιο ισχυρό αφροδισιακό του Αραβικού κόσμου». (Ωστόσο, από το Μαγκρέμπ έως το Μασρίκ, η δυσπιστία απέναντι στις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Ιράν είναι επίσης παρούσα, και διαπιστώσαμε τι συνέβη κατά τη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα στο Ιράν τον προηγούμενο Οκτώβριο, όταν τοπικές αρχές οργάνωσαν μια διαμαρτυρία για τη Γάζα: οι φίλαθλοι φώναζαν: «Στα τέτοια μας η Παλαιστινιακή σημαία!»). Δεύτερον, στην Ευρώπη, η καταδίκη του Ισραήλ, ένα σταθερό μοτίβο στα υπουργεία Εξωτερικών, βοηθάει στο να παρέχει μια συλλογική κάθαρση, απαλλάσσοντας ως φαίνεται τα έθνη από παλιά εγκλήματα εναντίον των Εβραίων. Αυτό είναι ένα παράδειγμα αντίστροφης θυματοποίησης, ωσάν οι μακρινοί απόγονοι τον Εβραίων που εκδιώχθηκαν από τις Ευρωπαϊκές εστίες τους να ήταν τώρα το ανάλογο των εκτελεστών που οδήγησαν τους προγόνους τους στους θαλάμους αερίων. Ο όρος «σιωνιστής» που χρησιμοποιούν πολλοί αριστεροί στην Ευρώπη τώρα, ήδη σήμαινε όνειδος στην Μπολσεβίκικη προπαγάνδα. Ο Στάλιν τον χρησιμοποιούσε, μαζί με τον όρο «κοσμοπολίτης», για να εξαπολύσει μια μαζική αντισημιτική δίωξη στα τέλη της δεκαετίας 1940, η οποία θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε άλλο ένα ολοκαύτωμα αν δεν την τερμάτιζε ο θάνατός του το 1953. Και ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι από αυτή την άποψη άξιος διάδοχος του Στάλιν, αφού προβάλλει αναλογίες μεταξύ των Εβραίων και των Ναζί στις αναφορές του για την Ουκρανία. Η λέξη «Σιωνιστής» που έχει γίνει βρισιά, γνωρίζει επίσης μεγάλη επιτυχία και στον Αραβο-μουσουλμανικό κόσμο. Αλλά υπάρχει η εξής σημαντική διαφορά: αυτή η νέα Ιουδαιοφοβία εκφράζεται συνήθως στο όνομα του αντιρατσισμού. Απορρίπτει κάθε σύγκριση με τα αρρωστημένα δόγματα της δεκαετίας 1930, και ισχυρίζεται ακόμα ότι μάχεται εναντίον του αντισημιτισμού, αλλά καταδικάζει τους Εβραίους –συγγνώμη, τους «Σιωνιστές»– στο όνομα της ανθρωπότητας. Ο υποτιθέμενος αλτρουισμός, στη Γαλλία όπως και στην Αμερική, τώρα επιτρέπει τη δημιουργία καταλόγων με ονόματα «Σιωνιστών» για να ξεσκεπαστούν και να στιγματιστούν στις ταινίες, τη μουσική, τα μίντια, την πολιτική και τις επιχειρήσεις ως συνένοχοι του «γενοκτονικού κράτους» του Ισραήλ. Αυτή η νέα απέχθεια, αντί να αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο της ακροδεξιάς, σήμερα χαρακτηρίζει και τη ριζοσπαστική αριστερά, ένα στοιχείο των νέων φαιοκόκκινων συμμαχιών που ενώνουν τον μπολσεβικισμό και τον φασισμό – κυρίως το κίνημα Ανυπότακτη Γαλλία υπό την ηγεσία του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, συνηγόρου της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και ακούραστη μάστιγα των Εβραϊκών λόμπι. Το ζητούμενο δεν είναι να ελαχιστοποιήσουμε την Παλαιστινιακή τραγωδία ή να αποφύγουμε την κριτική για τις αποφάσεις του σημερινού Ισραηλινού πρωθυπουργού ή να απορρίψουμε την ιδέα μιας πολιτικής συμφωνίας ανάμεσα σε Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους· αλλά είναι ωστόσο αλήθεια ότι η εμμονή με αυτή την συγκεκριμένη σύγκρουση είναι εντυπωσιακή. Το κράτος του Ισραήλ απέχει πολύ από το να είναι άμεμπτο· έχει καταλάβει εδάφη (αν και ως αποτέλεσμα πολέμων τους οποίους κήρυξαν εναντίον του οι γείτονές του)· έχει τους δικούς του εξτρεμιστές· και ο στρατός του κάποιες φορές διαπράττει τρομερά λάθη. Αλλά η αναγωγή του Ισραήλ σε Αυτοκρατορία του Κακού είναι μια διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Από όποια πλευρά και να το προσεγγίζουν οι επικριτές του κατά τη διάρκεια του τελευταίου μισού αιώνα, το Εβραϊκό κράτος θεωρείται συνήθως ως ο πολεμοχαρής, ο παράγοντας του διχασμού που επιβραδύνει την επίτευξη της παγκόσμιας ομόνοιας – το αγκάθι στο πόδι της ανθρωπότητας. Πράγματι, κατά την τελευταία 25ετία, το Ισραήλ έχει κατηγορηθεί, ανάμεσα σε άλλα, για την υπερθέρμανση του πλανήτη, την πτώση του χρηματιστηρίου στη Γουώλ Στρητ, τους θανάτους από το τσουνάμι στην Ασία το 2004, τις γελοιογραφίες του Charlie Hebdo που εξόργισαν τους μουσουλμάνους, και, πιο πρόσφατα, το περασμένο φθινόπωρο, για τη δολοφονική κακοκαιρία στην Λιβύη που οι μετεωρολογικές υπηρεσίες βάφτισαν «Ντάνιελ» και την οποία ο Τυνήσιος πρόεδρος Καΐς Σαγιέντ απέδωσε στο διεθνές σιωνιστικό κίνημα. «Ο Σιωνισμός, το εγκληματικό DNA της ανθρωπότητας» ήταν μια κραυγή που ακουγόταν στους δρόμους του Παρισιού κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Λίβανο τον Ιούλιο 2006. «Σιωνισμός = Ναζισμός» ήταν το σύνθημα σε ένα τοίχο του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ τον Μάιο 2024. Χωρίς το Ισραήλ, μας λένε, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, αφού όλοι μας κινδυνεύουμε εξαιτίας αυτής της χώρας. Αλλά το μίσος εναντίον του Ισραήλ δεν σημαίνει απαραίτητα πραγματική ανησυχία για τους Παλαιστίνιους, που συχνά χρησιμοποιούνται ως αφορμή για την υιοθέτηση μιας πομπώδους ηθικής στάσης ή για την έκφραση αντιπάθειας για τον λαό του Μωυσή. Μια σκηνή στις πύλες του Πανεπιστημίου Κολούμπια στις αρχές Μαΐου μας λέει όσα χρειάζεται να γνωρίζουμε: οι διαδηλωτές (όχι όλοι τους φοιτητές) τραγουδούν ουρλιάζοντας: «Αλ-Κασάμ, κάνε μας υπερήφανους, σκοτώστε άλλον έναν στρατιώτη τώρα … κάψτε ολοσχερώς το Τελ Αβίβ! Χαμάς, σε αγαπάμε, υποστηρίζουμε και τις ρουκέτες σου … Ισραήλ, πήγαινε στην κόλαση». Οι ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ, αξίζει να θυμόμαστε, ιδρύθηκαν το 1991 στο όνομα ενός αντιαποικιακού μαχητή, Ιζ αντ-Ντιν αλ-Κασάμ (1882-1935). Είναι ο ένοπλος βραχίονας της Χαμάς. Η οργάνωση «Φοιτητές υπέρ της Δικαιοσύνης στο Ισραήλ» (SJP), που ιδρύθηκε το 2011 στο Κολούμπια, βοηθά στη διοργάνωση τέτοιων διαδηλώσεων στην Αμερική. Ακολουθώντας τη γραμμή της Χαμάς και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η SJP αρνείται στους Εβραίους το δικαίωμα να ζουν στο Ισραήλ και αντλεί σημαντικούς οικονομικούς πόρους για την αποστολή της. Οι πηγές χρηματοδότησής της περιλαμβάνουν το Κατάρ, το Ντουμπάι και τα ιδρύματα Σόρος και Ροκφέλερ. Αυτές οι «ανθρωπιστικές δωρεές» εξυπηρετούν περισσότερο την υποκίνηση της στρατευμένης υποστήριξης στην Χαμάς και τον παραλληλισμό του αγώνα των Αφροαμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον αγώνα των Παλαιστινίων στη Γάζα, παρά την υποστήριξη των Παλαιστινίων. Δεν είναι να απορεί κανείς λοιπόν που ο Παλαιστίνιος, για ορισμένους Δυτικούς νέους, έχει γίνει ο νέος κατατρεγμένος της γης. Αυτός ο ακτιβισμός υπέρ της Παλαιστίνης είχε προηγούμενο στον εικοστό αιώνα, όταν η ακροαριστερά –έχοντας απολέσει την ΕΣΣΔ, την εργατική τάξη, και την Κίνα– πρώτη ασπάστηκε την ειδωλολατρία του Ισλάμ. Ο νεο-κορανικός ενθουσιασμός των χαμένων πιστών του Μαρξισμού ώθησε τους ακτιβιστές σε ιδεολογικές ακροβασίες σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, των γυναικών και άλλων ομάδων, και τέτοιες αντιθέσεις είναι προφανείς στις τρέχουσες διαδηλώσεις. Κάποιος κοιτάζει το σύνθημα «Κουίρ για την Παλαιστίνη» σε τοίχους στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, και αναρωτιέται: γνωρίζουν αυτοί οι ακτιβιστές των ΛΟΑΤΚΙ ότι, εάν βρίσκονταν υπό μια ισλαμική κυβέρνηση, θα δέχονταν επίθεση (στην καλύτερη περίπτωση) και θα φυλακίζονταν, ή (στην χειρότερη) θα δολοφονούνταν, μάλλον πέφτοντας από ταράτσες κτιρίων; Το Ριζοσπαστικό Ισλάμ έχει μετατραπεί στο τελευταίο μεγάλο αριστερό πολιτικό αφήγημα, αντικαθιστώντας τον Κομμουνισμό και τον Τριτοκοσμισμό. Στην κατηγορία του καλού επαναστατικού υποκειμένου, ο σαχίντ, ο τζιχαντιστής, ο μάρτυρας της Χαμάς ή της Αλ Κάιντα αντικαθιστά τον προλετάριο, τον αντάρτη, τον Μπολσεβίκο. Οι υπέρμαχοι της Ημισελήνου θα φέρουν την επανάσταση – ή τουλάχιστον οι Παλαιστίνιοι υπέρμαχοι θα την φέρουν έτσι όπως εκδιώκονται από τους Σιωνιστές και ως εκ τούτου κουβαλούν την υπόσχεση της λύτρωσης που τόσο συχνά έχει προδοθεί. Η ταύτιση κάποιου σήμερα «υπέρ των Μουσουλμάνων» σημαίνει ότι κραδαίνει ένα ρόπαλο που μπορεί να χρησιμοποιεί για να χτυπάει τη Δύση, και, πάνω απ’ όλα τους Εβραίους, οι οποίοι υποτίθεται τώρα ενσαρκώνουν τα χειρότερα ελαττώματά της, αφού επί αιώνες αντιμετώπιζαν αποκλεισμό και ξεσπάσματα βίας σε πολλές Δυτικές κοινότητες. Το πέρασμα της σκυτάλης έλαβε χώρα περίπου την εποχή του θανάτου του Σάχη του Ιράν το 1980, η πραγματική μήτρα της τύφλωσής μας. Ο Μισέλ Φουκώ (που υποστηρίχθηκε για λίγο από έναν ηλικιωμένο και άρρωστο Ζαν-Πωλ Σαρτρ) ήταν αυτός που άνοιξε την παρτίδα του παιχνιδιού, με χαρακτηριστικό ενθουσιασμό. Ο Φουκώ είχε πρόσφατα ιδρύσει, υπό την αιγίδα της Corriere della Serra, μια επιτροπή διανοουμένων (εμού συμπεριλαμβανομένου) με στόχο να διερευνήσει τις αλλαγές στον κόσμο. Ο Φουκώ ανέλαβε το Ιράν με ζέση· δεν είχε υπάρξει ποτέ Μαρξιστής και αναζητούσε μια νέα συγκίνηση, μια πνευματική υπονόμευση που θα καθιστούσε παρωχημένο τον παλιό αντιιμπεριαλισμό. Η πίστη κινητοποιεί τις μάζες πολύ καλύτερα από οποιαδήποτε αφελή ελπίδα για την έλευση του σοσιαλισμού· ο Φουκώ βρήκε στην Τεχεράνη την αναβίωση, μέσα σε ένα Ισλαμικό πλαίσιο, του κηρύγματος του Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα και του Τόμας Μύντσερ – αυτό που συνιστούσε μια «πολιτική πνευματικότητα». Παρασυρμένος από το νέο του πάθος, ο Φουκώ εξυμνούσε αδιαλείπτως αυτούς τους επαναστατικούς φορείς ενός μεσσιανικού δυναμικού. Ο φιλόσοφος χαρακτήριζε τον Αγιατολάχ Χομεϊνί «άγιο γέροντα εξόριστο στο Παρίσι». Στο τέλος, ο Φουκώ είδε τις ελπίδες του να ηττώνται από την εξέλιξη του καθεστώτος και την επιβολή της ανελέητης καταστολής. Παρά την εξαιρετική του διαύγεια και την επιθυμία του να εφεύρει μια «υπερβατική δημοσιογραφία», υπέκυψε στον εξωτισμό του Ανατολίτη Σωτήρα. Άραβας ποδοπατά το Αστέρι του Δαβίδ και τη Σβάστικα, που σύμφωνα με την αντισημιτική προπαγάνδα είναι ένα και το αυτό, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης υπέρ των Παλαιστινίων, 1 Απριλίου 2002. © ΑΠΕ-ΜΠΕ / EPA PHOTO AFP / Ramzi Haidar Το στρεβλό όραμα του Φουκώ προοικονομούσε το όραμα των νέων σήμερα, οι οποίοι είναι εξοργισμένοι με τους Ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Γάζα. Ενώ ο θάνατος χιλιάδων αμάχων, γυναικών και παιδιών είναι φρικτός, και ενώ θα πρέπει να ανησυχούμε για την απουσία κάθε πολιτικής λύσης στην Ιερουσαλήμ, είναι ηθικά απαράδεκτο να προασπίζουμε τον αφανισμό του Εβραϊκού κράτους ως τη μοναδική λύση, στο όνομα ενός αντισιωνισμού που είναι το προκάλυμμα του αντισημιτισμού, και να απειλούμε φοιτητές με Εβραϊκά ονόματα στις πανεπιστημιουπόλεις μας. Πληροφορούμαστε, για παράδειγμα, πως ενώ ο Αμερικανοεβραίος συγγραφέας Σεθ Γκρίνλαντ επισκεπτόταν μαζί με την οικογένειά του τόπους μνήμης του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία, διάβασε με έκπληξη ότι φοιτητές διαδηλωτές στο Κολούμπια απαιτούν την επιστροφή των Εβραίων σε αυτή τη χώρα. Ένας από τους αρχηγούς των φοιτητών στο Κολούμπια, ο Καϊμάνι Τζέιμς, όπως ανέφεραν οι New York Times διακήρυξε: «Οι Σιωνιστές δεν αξίζει να ζουν». (Αργότερα ζήτησε συγνώμη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ισχυριζόμενος ότι ήταν «ασυνήθιστα αναστατωμένος» όταν εξαπέλυε τις αντιεβραϊκές του απειλές αφού είχε δεχθεί διαδικτυακή παρενόχληση εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν «εμφανώς κουίρ και μαύρος»). Στις 8 Μαρτίου, την Παγκόσμια Ημέρα των Δικαιωμάτων των Γυναικών, ταραχοποιοί που φορούσαν παλαιστινιακές καφίγια κατήγγειλαν ως φασίστριες τις Γαλλίδες φεμινίστριες που ήθελαν να διαδηλώσουν μαζί με άλλους ακτιβιστές για να επιστήσουν την προσοχή στους βιασμούς και τις δολοφονίες που διέπραξε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. (Οι διαδηλώσεις που υποστηρίζουν την Χαμάς έχουν γίνει ένα είδος διεθνούς εβδομάδας μόδας που προβάλλουν παλαιστινιακά μαντίλια, μαντίλες χιτζάμπ, παραδοσιακές φορεσιές και κελεμπίες, καθώς και ενδύματα διαμαρτυρίας στο στυλ του 1968 – μαοϊκά σακάκια χωρίς κολάρο και τροτσκιστικές τραγιάσκες). Να προσθέσουμε πως το Woke –πάνω απ’ όλα, στις εκφράσεις της κριτικής φυλετικής θεωρίας του– νομιμοποιεί την Ιουδαιοφοβία: αφού οι Εβραίοι είναι λευκοί, και όλοι οι λευκοί είναι ρατσιστές εκ γενετής, σύμφωνα με την άποψη αυτή, τότε το να είναι κανείς αντιρατσιστής σημαίνει ότι είναι επίσης αντισημίτης. Έτσι, πρόσφατα, δεν επετράπη στον Ελί Μπαρναβί, πρώην Ισραηλινό πρέσβη στη Γαλλία (και ένθερμο υποστηρικτή μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων στη Γάζα) να μιλήσει στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών επειδή είναι ένας «εκπρόσωπος της αποικιακής, καταπιεστικής και γενοκτονικής οντότητας γνωστής ως Ισραήλ». Οι ακτιβιστές φαίνεται πως ξεχνούν και ένα άλλο παράδοξο: τα διαφορετικά κριτήρια που καθορίζουν την αποκλειστική επιλογή τους να υπερασπίζονται τους Παλαιστίνιους, και την αδιαφορία τους, ας πούμε, για τους Ουιγούρους, τους Ροχίνγκια, τους Κούρδους, τους Γιαζίντι, ακόμα και τους Σουδανούς οι οποίοι είναι θύματα ενός συνεχιζόμενου εμφυλίου πολέμου (με ήδη περισσότερους από 100.000 θανάτους στο Χαρτούμ). Καθώς φαίνεται, για αυτούς τους Δυτικούς διαδηλωτές, η ζωή ενός Αφρικανού αξίζει απείρως λιγότερο από την ζωή ενός Παλαιστίνιου. Και η ζωή του Παλαιστίνιου απ’ ό,τι φαίνεται έχει αξία μόνο όταν αφαιρείται από έναν Ισραηλινό. Ο πόλεμος στην Υεμένη ξεκίνησε το 2014 από τη Σαουδική Αραβία και στοίχισε την ζωή σε 370.000 ανθρώπους, χωρίς να προκαλέσει Δυτικές διαδηλώσεις. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για τα 400.000 θύματα του Μπασάρ αλ Άσαντ. Όταν οι Άραβες αλληλοσκοτώνονται, ουδείς συγκινείται. Όταν όμως οι Ισραηλινοί συγκρούονται με τους Παλαιστίνιους, αμέσως υψώνεται η κραυγή της «γενοκτονίας»· ας μην ξεχνάμε ότι ο Παλαιστινιακός πληθυσμός τριπλασιάστηκε τα τελευταία πενήντα χρόνια (από 1,3 εκατομμύρια το 1948 σε σχεδόν 5 εκατομμύρια σήμερα). Οφείλουμε στον σπουδαίο Παλαιστίνιο ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008) την εξής βαθιά και γλυκόπικρη παρατήρηση: «Γνωρίζετε γιατί εμείς οι Παλαιστίνιοι είμαστε διάσημοι; Γιατί είστε οι εχθροί μας. Το ενδιαφέρον για το Παλαιστινιακό Ζήτημα προέρχεται από το ενδιαφέρον που σχετίζεται με το Εβραϊκό Ζήτημα… Εάν είχαμε πόλεμο με το Πακιστάν, κανείς δεν θα χρειαζόταν να έχει ποτέ ακούσει για μένα… Μας χαρίσατε ήττα, αδυναμία και διασημότητα». Ο Παλαιστίνιος είναι ο τελευταίος μας αθώος-άγριος στη φύση, ακόμα κι όταν δολοφονεί και σφάζει. Συγχωρούμε την τρομοκρατία του εξαιτίας της «απόγνωσής» του. Είναι η μεγάλη εικόνα του Χριστού που κουβαλάει η ακροαριστερά και η αγιοποίησή του διαρκεί εδώ και 70 χρόνια. Αλλά η αγάπη για τον Παλαιστίνιο δυστυχώς είναι μόνο μια λειτουργία του μίσους για το Ισραήλ. Η Παλαιστινιακή τραγωδία το τελευταίο μισό του αιώνα είναι αποτέλεσμα όχι μόνο των διεφθαρμένων ηγετών της Φατάχ και των αιμοδιψών ηγετών της Χαμάς, ή επειδή είναι πιόνια διαφόρων διπλωματικών δολοπλοκιών στην περιοχή· αυτό που τους μαστίζει περισσότερο είναι οι προοδευτικοί της Ευρώπης και της Αμερικής, που σχεδόν έχουν πλήρη άγνοια για την πραγματικότητα αυτών των ανθρώπων, και τους έχουν μετατρέψει σε ένα φανταστικό επαναστατικό ζήτημα. Πρέπει τελικά να προσπαθήσουμε να σπάσουμε την κατάρα της αμοιβαίας εχθρότητας: εναπόκειται στους Ισραηλινούς εξτρεμιστές να εγκαταλείψουν τα όνειρά τους για ένα Μεγάλο Ισραήλ και στους Παλαιστίνιους να ξεφορτωθούν τους ψεύτικους φίλους, και τις θανατηφόρες τους ουτοπίες – ξεκινώντας από τις ισλαμιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις και τις Δυτικές ομάδες της ακροαριστεράς, που έχουν εγκατασταθεί στα οχυρά των μέσων ενημέρωσης και των πανεπιστημίων. Πλέον γνωρίζουμε επίσης και το εξής: μια αναγκαία λύση του Ισραηλινο-Παλαιστινιακού προβλήματος δεν θα εγγυάται την ειρήνη για το Ισραήλ χωρίς να μετριάζει τα πάθη των τζιχαντιστών του Προφήτη, που είναι σε πόλεμο με τους άπιστους, τους μετριοπαθείς και τους καφίρ της Δύσης. Αυτόν το δίκαιο αγώνα πρέπει να στηρίζουμε, αλλά χωρίς αυταπάτες. © 2024 PASCAL BRUCKNER / City Journal — Μετάφραση: Μιμή Βασιλάκη Σημ. ARB: Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο City Journal στις 29 Σεπτεμβρίου 2024.

Μια Παλαιστίνη στο μυαλό

Σύνδεση