Ὁ πολυτάλαντος Θάνος Βερέμης

Μία φιλία ἑβδομήντα καὶ πλέον ἐτῶν εἶναι πολύτιμο κτῆμα ἐς ἀεί. Τὸν Θάνο τὸν ἐγνώριζα τρόπον τινὰ προτοῦ τὸν γνωρίσω μὲ τὸ ὄνομά του. Ὅταν ἡ βάϊα μου μὲ ἔφερνε στὸ Πεδίον τοῦ Ἄρεως, ἐτύχαινε νὰ συναντήσω παιδιὰ ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ παίξουν ποδόσφαιρο στὸν χῶρο ὅπου ἀργότερα ἀνεγέρθηκε τὸ μνημεῖο τῶν Βρετανῶν πεσόντων στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ἀνάμεσά τους ἦσαν καὶ δύο ἀδέλφια ποὺ φοροῦσαν ἐξωτικὲς ζακέττες ἀπὸ χονδρὴ τσόχα μὲ δίχρωμα καρρώ, σὰν αὐτὲς τῶν cowboys (βουκόλων!) ἢ τῶν ὑλοτόμων στὴν Ἀμερική. Ὁ μεγαλύτερος ἀδελφὸς ἔπαιζε δεξιότεχνα καὶ ὁ μικρότερος τὸν ἐθαύμαζε πίσω ἀπὸ τὰ γυαλάκια του. Διασκεδάζοντας στην Πλάκα με φίλους και συμμαθητές: αριστερά, ο Θάνος Βερέμης, Δημήτρης Ποταμιάνος και η Ελένη, αδελφή του Δημήτρη. Δεξιά η Βικτωρία Κορωνάκη και η αδελφή της Αγγελική και στο βάθος ο Μιλτιάδης Χατζόπουλος. Τὸν μικρότερο, πού, ὅπως ἔμαθα, ἄκουε στὸ ὄνομα Θάνος Βερέμης, συνάντησα καὶ πάλι τὸ φθινόπωρο, ὅταν ἐπῆγα γιὰ πρώτη φορὰ στὸ σχολεῖο, στὴν Σχολὴ Μπερζὰν ἢ Πρότυπον Λύκειον Ἀθηνῶν, κατ’ εὐθεῖαν στὴν Δευτέρα Τάξη, ὅπου ἡ τύχη τὸν ἔταξε συμμαθητή μου. Ἡ πρώτη ἐκ τοῦ σύνεγγυς σχέση δὲν ἦταν ἀγαστή, διότι βρεθήκαμε ἀντίζηλοι γιὰ τὴν ἀγάπη τῆς Κωστούλας, τοῦ ὡραιότερου κοριτσιοῦ τῆς Τάξεως καὶ ἀνεψιᾶς τοῦ σχολάρχη. Ὁ Θάνος μὲ τὰ γυαλιά, τὰ μακριὰ παντελόνια κάτω ἀπὸ τὴν ποδιά του καὶ τὴν χονδρὴ ζακέττα μὲ τὰ καρρὼ σχέδια ἐπάνω ἀπὸ τὴν ποδιά, ἔμοιαζε μὲ διοπτροφόρο βλαχοποιμένα μὲ σακκάκι καὶ φράγκικα παντελόνια κάτω ἀπὸ τὴν φουστανέλλα του. Ἦταν ὅμως τρισχαριτωμένος, ἐξ ἐπαγγέλματος γελωτοποιός, καὶ ἔκανε τὴν Κωστούλα νὰ γελᾶ, πλεονέκτημα ἀκαταμάχητο. Ἦταν ἡ πρώτη ἀπὸ μία σειρὰ περιπτώσεων ὅπου ἐρωτευθήκαμε τὰ ἴδια κορίτσια καὶ ὅπου ὁ Θάνος ἐπιτύγχανε ἐκεῖ ὅπου οἱ δικές μου προσπάθειες ἀπέβαιναν ἄκαρπες. Ὅταν ἐκμυστηρεύθηκα τὸν πόνο μου στὴν μητέρα μου, ἐκείνη μοῦ εἶπε ὅτι ἐγνώριζε τὴν κυρία Βερέμη, ὅτι ὁ συμμαθητής μου ἔμενε στὸν ἴδιο δρόμο μὲ ἐμᾶς καὶ ὅτι θὰ ἦταν καλὴ ἰδέα νὰ γίνομε φίλοι. Ἴσως μετέφερε τὴν ἰδέα της στὴν κυρία Βερέμη καὶ ἐκείνη μ’ ἐκάλεσε στὸ σπίτι τους. Τὸ διαμέρισμα τοῦ τρίτου ὀρόφου (μὲ λειτουργοῦντα ἀνελκυστῆρα!) ἦταν γεμᾶτο μὲ ἐξωτικὰ ἀντικείμενα, ἰδίως οἰκιακὰ σκεύη: ἠλεκτρικὸ ψυγεῖο, ἠλεκτρικὸ γραμμόφωνο καὶ ἄλλες ἀνέσεις εἰσηγμένες ἀπὸ τὴν Ἀμερική, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἕνα ἰδιόκτητο αὐτοκίνητο, σπανιώτατο εἶδος ἐκείνην τὴν ἐποχή. Στὸ δωμάτιό του ὁ Θάνος μοῦ ἔδειξε τὴν συλλογή του ἀπὸ ἀμερικάνικα comics μὲ τὸν Ὑπεράνθρωπο καὶ ἄλλους ἄγνωστους σ’ ἐμένα ἥρωες. Διέθετε ὅμως καὶ δύο ἑλληνικὰ Κλασσικὰ Εἰκονογραφημένα, ποὺ μόλις τότε ἄρχισαν νὰ ἐκδίδονται: Τοὺς ἀθλίους τοῦ Βίκτωρος Οὐγκὼ καὶ τὸν Ὄλιβερ Τουὶστ τοῦ Ντίκενς. Ἡ ἀνάγνωση καὶ τῶν δύο μ’ ἐνθουσίασε καὶ ὅταν ἐπέστρεψα σπίτι ἐπεχείρησα νὰ μεταδώσω τὸν ἐνθουσιασμό μου στοὺς γονεῖς καὶ τὸν ἀδελφό μου. Ἡ ἀπόρριψη ὑπῆρξε ἄμεση καὶ ἀπόλυτη: «Τέτοιες ἐκδόσεις εἶναι ἴσως κατάλληλες γιὰ τοὺς ἡμιμαθεῖς Ἀμερικανούς, ἀλλὰ στὴν Εὐρώπη διαβάζομε τὰ ἔργα τῶν μεγάλων συγγραφέων ἀκέραια!». Ο Θάνος Βερέμης στηριγμένος στους ώμους του Μιλτιάδη Χατζόπουλου αναρτά την αφίσα της οπερέττας Oklahoma την οποία σχεδίασε ο ίδιος. Σιγὰ σιγὰ γίναμε φίλοι, ἀλλὰ οἱ διαφορές μας παρέμεναν. Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ὅπου εἶχε ζήσει καὶ σταδιοδρομήσει ἐπὶ δεκαετίες ὁ πατέρας του καὶ ὅπου ὁ ἴδιος εἶχε περάσει δύο ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς του, ἦταν τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς του. Στὴν δική μου οἰκογένεια, ὅπου περίσσευαν οἱ θαυμαστὲς τῆς Ἀγγλίας, τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Γερμανίας (τουλάχιστον στὸν πνευματικὸ τομέα), ἡ Ἀμερικὴ δὲν ἔχαιρε καλῆς φήμης. Ἂν καὶ τῶν δύο μας οἱ πατέρες μας κυνηγήθηκαν ἀπὸ τὴν ΟΠΛΑ, τὰ φρονήματα τοῦ ἐπιχειρηματία φιλελεύθερου Μάρκου Βερέμη δὲν συνέπιπταν μὲ τὶς σοσιαλδημοκρατικὲς κλίσεις τοῦ προσκείμενου στὸν Καρτάλη τραπεζικοῦ στελέχους Βασίλειου Χατζόπουλου. Ὁ Θάνος, προικισμένος μὲ ζωγραφικὸ τάλαντο, σχεδίαζε ἀεριωθούμενα μὲ τὸ ἀμερικανικὸ ἀστέρι στὰ φτερὰ καὶ ἐγὼ ἀντιδροῦσα μὲ ἄτεχνα σκαριφήματα τῆς βρεττανικῆς Union Jack. Αὐτὸ δὲν μᾶς ἐμπόδιζε νὰ ἐπιδιδόμαστε ἁρμονικὰ σὲ παραβατικὲς συμπεριφορές. Ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία μας ἦταν ἡ ἀποστολὴ ἀπειλητικῶν καὶ ἐκβιαστικῶν ἐπιστολῶν στοὺς ἐνοίκους τῶν πολυκατοικίῶν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Μπουμπουλίνας 38, τοῦ Θάνου, καὶ 28, ὅπου κατοικοῦσε ἡ οἰκογένειά μου. Ὁ νονός μου καὶ γνωστὸς ποιητὴς καὶ πολιτευτής, ἐπὶ πλέον δὲ εὐτυχὴς σύζυγος τῆς βαθύπλουτης Μαρίας Βούλγαρη, ὁ Γεώργιος Ἀθανασιάδης Νόβας, μοῦ εἶχε προσφέρει ἕνα πλῆρες ταχυδρομεῖο μὲ φακέλους, χαρτὶ ἀλληλογραφίας, γραμματόσημα σφραγῖδες καὶ ὅ,τι ἄλλο βάλει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖο ἀγόρασε στὴν Ἰταλία. Μὲ ἐνθουσιασμὸ ἐπιδοθήκαμε στὴν συγγραφὴ ἐπιστολῶν φιλικῶν, ἐρωτικῶν ἢ καὶ ἐκβιαστικῶν, τοῦ εἴδους: «Τὸν ἄνδρα σας τὸν εἴδαμε στὸ Φάληρο, παίζει πολλὰ λεφτὰ στὸν ἱππόδρομο. Ἕνας φίλος σας». «Ξέρω ὅτι ἀπατᾶτε τὸν ἄνδρα σας. Ἐὰν δὲν ἀφήσετε πέντε χιλιάδες δραχμὲς στὸ χαλάκι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα σας στὶς 9 τὸ βράδυ ἀκριβῶς, θὰ τοῦ τὸ ποῦμε. Κάποιος ποὺ θέλει τὸ καλό σας». Οἱ ἐπιστολὲς αὐτὲς κλείνονταν σὲ φακέλους ποὺ κοσμοῦντο μὲ ψεύτικα γραμματόσημα καὶ σφραγῖδες καὶ ὠθοῦντο κάτω ἀπὸ τὶς ἐξώθυρες τῶν διαμερισμάτων τῶν πολυκατοικιῶν μας. Φυσικὰ ἡ προέλευσή τους δὲν ἄργησε νὰ ἀποκαλυφθεῖ καὶ νὰ γίνουν ὀργίλα διαβήματα στὶς οἰκογένειες Χατζοπούλου καὶ Βερέμη, οἱ ὁποῖες ἀποροῦσαν πῶς τὰ παιδιά τους σὲ ἡλικία ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ ἐτῶν ἦσαν τόσο ἐνήμερα τῶν ἐλαττωμάτων τῶν ἐνηλίκων. Ἡ πρώτη φάση τῆς φιλίας μας διήρκεσε μόνον δύο χρόνια, διότι διακόπηκε ἀπὸ τὴν μετακίνησή μου ἀπὸ τὴν Σχολὴ Μπερζὰν στὴν Τετάρτη Τάξη τοῦ Κολλεγίου Ἀθηνῶν. Ὁ Θάνος μὲ ἀκολούθησε ἐκεῖ ὅταν ἀποφοίτησε ἀπὸ τὸ Δημοτικό, ἀλλὰ ἐντάχθηκε σὲ διαφορετικὸ Τμῆμα. Βρεθήκαμε πάλι μαζὶ τρία χρόνια ἀργότερα ὡς μέτριοι μαθητὲς στὸ Κλασσικὸ Τμῆμα τῆς Πέμπτης Γυμνασίου (Freshmen). Ἀφήνοντας σιγὰ σιγὰ τὰ ἄχαρα χρόνια τῆς πρώτης ἐφηβείας, ἀρχίσαμε νὰ διακρινόμαστε. Ὁ Θάνος ἀναδεικνυόταν δρομέας στὴν ἄθληση, σπαρταριστὸς ἢ συγκινητικὸς ἠθοποιὸς στὴν σκηνή (ἀλλὰ καὶ στὴν τάξη μιμούμενος τοὺς καθηγητὲς πρὸς τέρψιν τῶν συμμαθητῶν του), περιζήτητος χορευτὴς καὶ ἀοιδὸς σὲ μικτὲς χοροεσπερίδες, πρώτης τάξεως ζωγράφος, πεζογράφος καὶ ποιητής, ἐπίδοση γιὰ τὴν ὁποία ἔγινε γνωστὸς ὡς Σεφερέμης. Ἡ δημοτικότητα τοῦ πολυτάλαντου φίλου μου ὡς παραγωγοῦ τῆς ὀπερέττας Oklahoma, στυλοβάτη ἠθοποιοῦ τοῦ δράματος τοῦ Καζαντζάκη Καποδίστριας, φερέλπιδος δρομέως στὸν δρόμο μετ’ ἐμποδίων τὸν ἀνέδειξε στὰ ὕπατα ἀξιώματα τοῦ σχολείου: ἀρχισυντάκτης τοῦ Ἀθηναίου, ἀρχισυντάκτης καὶ σχεδὸν ἀποκλειστικὸς σκιτσογράφος τοῦ Θησαυροῦ καὶ τέλος ἀντιπρόεδρος τοῦ Μαθητικοῦ Συμβουλίου. Εἴχαμε τοὺς ἴδιους φίλους: τὸν Ἰάσονα Μαρᾶτο καὶ τὴν παιδιόθεν ἀγαπημένη του Χριστίνα Παγώνη, τὸν Δημήτρη Ποταμιάνο καὶ τὴν ἀδελφή του Ἑλένη, τὶς ἀδελφὲς Βικτωρία καὶ Ἀγγελικὴ Κορωνάκη καὶ μαζί τους πηγαίναμε στὴν Πλάκα γιὰ ἕνα λιτὸ δεῖπνο σὲ ταβέρνα (σουβλάκι, σαλάτα καὶ ἕνα ποτήρι ρετσίνα) καὶ ἀτελείωτους περιπάτους κάτω ἀπὸ τὴν σκιὰ τῆς Ἀκροπόλεως. Τὸ καλοκαίρι ἐπωφελούμαστε ἀπὸ τὶς πισίνες τῶν πλουσιώτερων συμμαθητῶν καὶ φίλων μας στὴν Κηφισιὰ καὶ τὴν Ἐκάλη ἢ τὶς «καλύβες» (κοινῶς cabanes) τους στὴν Βουλιαγμένη. Μὲ τὴν ἀποφοίτηση ἀπὸ τὸ Κολλέγιο ἦλθε πάλι ἡ ὥρα τοῦ χωρισμοῦ. Ὁ Θάνος ἀπεστάλη νὰ σπουδάσει οἰκονομικὰ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βοστώνης καὶ ἐγὼ οἰκονομικὰ στὴν Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῶν Παρισίων. Ἐν τέλει βέβαια οὔτε ὁ ἕνας οὔτε ὁ ἄλλος ἔγινε οἰκονομολόγος. Ὁ Θάνος ἔλαβε τὸ πρῶτο πτυχίο του (Bachelor’s degree) στὰ Οἰκονομικά, ἀλλὰ γοητευμένος ἀπὸ ἕνα θερινὸ σεμινάριο Πολιτικῆς Ἐπιστήμης καὶ Ἱστορίας στὸ Χάρβαρντ, ἀποφάσισε μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία νὰ στραφεῖ σ’ αὐτὲς τὶς σπουδὲς ποὺ τὸν ἔθελξαν. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ ἐκπληρώσει τὶς στρατιωτικές του ὑποχρεώσεις. Ἔτσι τὸ 1967 βρέθηκε στρατιώτης ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῶν συνταγματαρχῶν. Παραδόξως αὐτὴ ἡ ἀτυχία μᾶς ἔφερε καὶ πάλι κοντά. Ἀποσπασμένος στὸ Γενικὸ Ἐπιτελεῖο τοῦ ΝΑΤΟ στὴν Mons τοῦ Βελγίου, κοντὰ στὰ γαλλικὰ σύνορα, τοῦ ἦταν εὔκολο κατὰ τὶς ἄδειές του νὰ ἔρχεται μὲ ἑλληνικὴ στρατιωτικὴ στολή, ποὺ πολὺ διασκέδαζε τοὺς Βέλγους καὶ Γάλλους συνοριοφύλακες, νὰ μὲ βρίσκει στὸ Παρίσι, ὅπου μποροῦσα νὰ τὸν φιλοξενήσω. Ἐγὼ εἶχα τότε εἶχα ἤδη ἐγκαταλείψει τὰ Οἰκονομικὰ γιὰ τὴν Κλασσικὴ Φιλολογία στὴν Σορβόννη. Ἀγαθῇ τύχῃ, ἅμα τὸ πέρας τῆς θητείας του, ὁ Θάνος ἀπέσπασε τὴν ἄδεια τοῦ πατέρα του νὰ ἐκπονήσει διδακτορικὴ διατριβὴ στὸ ἀντικείμενο ποὺ τὸν εἵλκυε στὴν Ὀξφόρδη, ἀπ᾽ ὅπου ἡ ἐπίσκεψη στὸ Παρίσι ἦταν καὶ πάλι εὔκολη. Ἔτσι τὸ 1970 ἔλαβε καὶ τὸ βάπτισμα τοῦ πυρὸς ἀπὸ τὴν γαλλικὴ χωροφυλακή, ὅταν γιὰ νὰ σώσει τὴν νεώτερη καὶ ὡραιότατη ἀδελφὴ μιᾶς συμμαθήτριάς μας ἀπὸ τὴν Σχολὴ Μπερζὰν ἐνεπλάκη σὲ ἐπετειακὴ διαδήλωση ἀκραίων φοιτητῶν γιὰ τὸν Μάϊο τοῦ 1968 καὶ ἦλθε ἀντιμέτωπος μὲ ὄργανο τῆς Τάξεως ποὺ τοῦ ἄνοιξε τὸ κεφάλι μὲ τὸν ὑποκόπανο τοῦ ὅπλου του. Ἡ γυναίκα μου καὶ ἐγὼ τὸν περιθάλψαμε αἱμάσσοντα στὴν σοφίτα ὅπου ἐμέναμε. Λίγο ἀργότερα ἐγὼ κατατασσόμουν στὴν σχολὴ ἀξιωματικῶν τοῦ (γαλλικοῦ) Στρατοῦ Ξηρᾶς, ὅπου ὑπηρέτησα μέχρι τὸ τέλος τοῦ 1971, ὥστε ἐπανασυνδέθηκα μὲ τὸν Θάνο μόνον τὸ 1972, ὅταν ἐπέστρεψα στὴν Ἑλλάδα. Ἐκεῖ εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ παραστῶ στὸν γάμο του μὲ τὴν Μαριάννα (ποὺ εἶχα, ὡς συνήθως, ἀνεπιτυχῶς προσπαθήσει νὰ γοητεύσω, ὅταν ἦταν ἀκόμη μαθήτρια στὸ Ἀμερικανικὸ Κολλέγιο τοῦ Ἑλληνικοῦ) στὴν μικρὴ ἐκκλησία τοῦ Πεδίου τοῦ Ἄρεως. Κουμπάρος του ἦταν ὁ Δημήτρης Κωνσταντίνου, φίλος του ἀπὸ τὸν στρατό, ποὺ ἔγινε καὶ δικός μου φίλος καὶ νονὸς τοῦ γιοῦ μου. Ὁ Θάνος νεόνυμφος καὶ ἐγὼ μὲ γυναῖκα καὶ παιδί, ἤμασταν καὶ οἱ δύο ἄνεργοι. Ὁ μὲν Θάνος εἶχε βέβαια τὴν δυνατότητα νὰ ἀπασχοληθεῖ στὴν πατρικὴ ἐπιχείρηση, ἀλλὰ αὐτὸ θὰ ἐσήμαινε τὴν ἐγκατάλειψη τῶν ὀνείρων του, ἐγὼ δέ, ποὺ ὡς φιλόλογος καὶ διδάκτωρ τῆς Σορβόννης θὰ μποροῦσα νὰ ἐργασθῶ ὡς ἐκπαιδευτικός, ἀντιμετώπιζα ὅμως τὸ ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιο τῆς δηλώσεως νομιμοφροσύνης. Ἐλπίδα ὑπῆρχε μόνον στὸν ἰδιωτικὸ τομέα τῶν Γραμμάτων. Τὴν λύση μᾶς τὴν ἔδωσε ἡ Εὐγενία Χατζιδάκη, ποὺ ἐργαζόταν στὴν Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, τὸν ἐκδοτικὸ οἶκο ποὺ δημοσίευε σὲ ἑβδομαδιαῖα φυλλάδια τὴν μνημειώδη Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ ὅπου εἶχαν εὕρει καταφύγιο ὅλοι οἱ ἀπόβλητοι τῆς τότε πολιτικῆς καταστάσεως. Εἶχε ἤδη ἐπιτύχει τὴν πρόσληψη τοῦ Γιάννη Κολιόπουλου, ἱστορικοῦ τῆς νεώτερης Ἑλλάδος καὶ φίλου τοῦ Θάνου ἀπὸ τὴν Ἀγγλία, ὅπου καὶ ἐκεῖνος ἐκπόνησε τὸ διδακτορικό του. Καὶ οἱ δύο μαζὶ ἔπεισαν τὸν κύριο μέτοχο καὶ διευθυντὴ τῆς ἑταιρείας Γεώργιο Χριστόπουλο νὰ μὲ προσλάβει καὶ λίγους μῆνες ἀργότερα ἡ Εὐγενία Χατζιδάκη, ὁ Γιάννης καὶ ἐγὼ ἐπείσαμε τὸν διευθυντή μας νὰ προσλάβει τὸν Θάνο. Περάσαμε μερικὰ ἀλησμόνητα χρόνια ὡς συντάκτες τῆς Ἱστορίας ὑπὸ τὴν πεφωτισμένη ἀρχισυνταξία τοῦ Κωνσταντίνου Τσάτσου. Δεκαετίες μετά, ανενόχλητοι, όπως πάντα, τραμπούκοι έχτισαν την πόρτα του προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ) Θάνου Βερέμη τον Ιανουάριο 2005. Μετὰ τὴν πτώση τῆς δικτατορίας καὶ πάλι ἡ Εὐγενία Χατζιδάκη ἐφρόντισε γιὰ τὴν ἀποκατάστασή μας συστήνοντας τὸν Γιάννη στὸν Μανοῦσο Μανούσακα, καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ὅπου ὁ φίλος μας προσελήφθη ὡς ἐπιμελητής, τὸν Θάνο στὸν Γεώργιο Τενεκίδη, καθηγητὴ τῆς Παντείου, ὅπου ἔγινε ἐπίσης ἐπιμελητής, καὶ ἐμένα στὸν ἐπανελθόντα τότε ἀπὸ τὴν ἀναγκαστικὴ ἀποδημία στὴν Γαλλία Μιχαὴλ Σακελλαρίου, ὁ ὁποῖος μὲ προσέλαβε, μαζὶ μὲ τὴν Λουίζα Λουκοπούλου ὡς πρώτους ἐρευνητὲς τοῦ νεοϊδρυμένου Κέντρου Ἑλληνικῆς καὶ Ρωμαϊκῆς Ἀρχαιότητος στὸ Ἐθνικὸ Ἵδρυμα Ἐρευνῶν. Παρὰ τὴν ἐπαγγελματικὴ διασπορά μας, οἱ φιλικές σχέσεις καὶ τῶν τριῶν παρέμειναν ἄθικτες. Τὸ κοινὸ ἐρευνητικὸ πεδίο ἦταν πρόσφορο γιὰ συνεργασίες τοῦ Θάνου μὲ τὸν Γιάννη, ἐνῷ ἡ γεωγραφικὴ συνάφεια μὲ ἐμένα, ἀφοῦ ἐγκαταστάθηκε καὶ αὐτὸς στὴν Κηφισιά, ἀνανέωνε σχεδὸν καθημερινὰ τὴν στενή μας σχέση. Τὸ πρωὶ ἐπιβαίναμε στὸν ἴδιο συρμὸ τοῦ ΗΣΑΠ γιὰ τὴν κάθοδό μας στὴν Ἀθήνα καὶ μοιραζόμασταν τὸ ἴδιο ἡμερήσιο φύλλο τῆς Καθημερινῆς. Ἡ συνέχεια εἶναι γνωστὴ τοῖς πᾶσιν. Ὁ Θάνος διέπρεψε ὡς καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἱδρυτὴς καὶ πρῶτος Πρόεδρος τοῦ ΕΛΙΑΜΕΠ, ἐπιφυλλιδογράφος ἔγκριτων ἐφημερίδων, συνεργάτης ραδιοφωνικῶν καὶ τηλεοπτικῶν ἐκπομπῶν. Παράλληλα πρὸς τὶς πολλὲς αὐτὲς ἰδιότητες ὁ φίλος μου δημιούργησε μία ἐπιτυχημένη οἰκογένεια μὲ τὴν ζωγράφο σύντροφό του καὶ τοὺς δύο του γιούς. Δυστυχῶς πρὶν ἀπὸ τρία σχεδὸν χρόνια ὁ Θάνος ἔχασε τὴν Μαριάννα.

Ὁ πολυτάλαντος Θάνος Βερέμης

Σύνδεση