Περιεχόμενα 25ου τεύχους, Ιανουάριος 2012

ARB_25_Web
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Τεύχος 24ο – Δεκέμβριος 2011

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_24_roWebΗ Ευρώπη και οι επίδοξοι απαγωγείς της

Πού οδηγείται η Ευρώπη; Οι αντίπαλοι του ορθολογισμού, οι υποστηρικτές των πρωτόγονων ιθαγενών αντιλήψεων, οι νοσταλγοί των ολοκληρωτικών καθεστώτων, οι ξενόφοβοι, οι κεκαλυμμένοι ρατσιστές, οι τηλεπωλητές των εθνολαγνικών μυθοπλασιών, όλοι αναθάρρησαν τις τελευταίες εβδομάδες. Μια κρυφή ελπίδα γεννήθηκε μέσα τους, ανάλογη με την παράλογη ηδονή η οποία αποδόθηκε από την ιστορία στον Νέρωνα ή τον Ηρόστρατο για καταστροφές που επιτέλεσαν. «Το Ευρώ θα καταρρεύσει», «η Ευρώπη θα χωριστεί». Οι δυνάμεις που απελευθέρωσε ο Διαφωτισμός στα τέλη του 18ου αιώνα επιτέλους θα ηττηθούν στρατηγικά. Μπροστά μας ανοίγονται νέες ηρωικές εποχές. Το φάντασμα του Στάλιν θα χαϊδέψει ευχαριστημένο τα μουστάκια του, ο Μάο θ’ αγκαλιάσει τη χήρα του επιδοκιμάζοντας, οι Σαντάμ, Μιλόσεβιτς και Καντάφι δικαιωμένοι θα βρουν και πάλι θέση περίλαμπρη στην παγκόσμια ιστορία. Ο Τσάβες, ο Κάστρο, ο Πούτιν και η δυναστεία των Κιμ της Βόρειας Κορέας θα φωτίσουν το διεθνές στερέωμα. 

Περιεχόμενα 24ου τεύχους, Δεκέμβριος 2011

ARB_24_roWeb
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Μνημόνιο. Ένα post mortem

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Από τον ΧΡΥΣΑΦΗ Ι. ΙΟΡΔΑΝΟΓΛΟΥ

ARB_24_ote

O πολιτικός, ο εσμός, η πρόκληση και η αλήθεια

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Στέφανος Μάνος, Αντιστρουθοκαμηλικά, έκδ. «Καθημερινή», Αθήνα 2010, σελ. 124

Ο Στέφανος Μάνος με τους γιούς του Κωνσταντίνο (αριστερά) και Φίλιππο (δεξιά) το 1985.

Ο Στέφανος Μάνος με τους γιούς του Κωνσταντίνο (αριστερά) και Φίλιππο (δεξιά) το 1985.

Από τον ΝΙΚΟ Κ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟ
Το βιβλίο του Στέφανου Μάνου περιλαμβάνει 29 κείμενά του –ομιλίες και προπαντός άρθρα– δημοσιευμένα στηνΚαθημερινή, την Εστία και άλλα έντυπα, από το 1993 ως πέρσι. Καλύπτουν δηλαδή τις δύο σχεδόν δεκαετίες που μεσολαβούν από την τελευταία υπουργική του θητεία (στην κυβέρνηση Μητσοτάκη) ως τις μέρες μας. Μια περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας –όπως ο ίδιος σημειώνει στον πρόλογό του– «με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, παρέμειν[ε] στην αντιπολίτευση».
Το ίδιο διάστημα, ο Στέφανος Μάνος διεκδίκησε ανεπιτυχώς δύο φορές την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας (1993 και 1997) –από την οποία τελικά τον διέγραψε ο Κώστας Καραμανλής το 1998–, ίδρυσε τους «Φιλελεύθερους» (1999) και, πιο πρόσφατα, τη «Δράση» (2009), που όμως δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες του. Αυτό πάντως που κυρίως του προσάπτουν οι παλαιοί φίλοι του είναι ότι, στο ενδιάμεσο, το 2004, εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ (μαζί με τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο) και βρέθηκε έτσι στο αντίπαλο στρατόπεδο από εκείνο στο οποίο είχε πορευτεί έως τότε.

Τεύχος 23ο – Νοέμβριος 2011

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_23_WebΟι συμμορίες του λευκού κολάρου αντεπιτίθενται

Το editorial της Athens Review of Books, τχ. Νοεμβρίου

Στο ερώτημα «Πού ανήκει η Ελλάδα;» για πολλά χρόνια η απάντηση ήταν αυτονόητη. Ανήκαμε εις την Δύσιν και αργότερα στην Ευρώπη, στην ΕΟΚ, στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τελικά στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, την ευρωζώνη.
Όταν όμως έψαχνε κανείς τις διεθνείς στατιστικές της χώρας προέκυπτε μια περισσότερο σύνθετη εικόνα. Αλλού τα πράγματα ήταν παραδειγματικά: είμαστε, λόγου χάρη, η δέκατη έβδομη χώρα στη διάρκεια ζωής[1] και η εικοστή δεύτερη χώρα στον κόσμο στον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης του UNDP (United Nations Development Program)[2]. Αλλού η εικόνα ήταν τελείως διαφορετική. Πέφταμε στην τεσσαρακοστή θέση όταν επρόκειτο για την προστασία του περιβάλλοντος[3], στην εβδομηκοστή όγδοη θέση με βάση τον δείκτη αντιλαμβανόμενης διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας[4] και στην εκατοστή στον δείκτη διευκόλυνσης της επιχειρηματικότητας (ease of doing business[5]) της Παγκόσμιας Τράπεζας, μαζί με χώρες από τα βάθη του Τρίτου Κόσμου.