Τι (άλλο) είν’ η πατρίδα μας

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Από τον  Δημήτρη Ραυτόπουλο 

Εις το εξωτερικόν η θύελλα εναντίον της Ελλάδος  και του Τρικούπη εμαίνετο κυριολεκτικώς. […] Τα ελληνικά δάνεια εν Λονδίνω κατρακυλούσαν  διαρκώς και είχαν φθάση εις  τον πάτον. Αι ζημίαι των ξένων  ομολογιούχων ήσαν τεράστιαι. Αι κυβερνήσεις Γαλλίας και Αγγλίας είχαν οργισθή καθ’ ημών. Η γερμανική κυβέρνησις άφριζεν από θυμόν, ο γερμανικός τύπος μας επερνούσε δεκατέσσαρες γενεές, ένα σατυρικόν φύλλον του Βερολίνου εδημοσίευσε μίαν γελοιογραφίαν του βασιλέως Γεωργίου, εφίππου, με στολήν αρματολού, φέσι, πάλαν και φουστανέλλαν, είχε δε ως legende από κάτω: «Der kleine klephte», ελληνογερμανικό καλαμπούρι, ο μικρός κλέφτης, αλλά και ο μικρός λωποδύτης ταυτοχρόνως. Τα περισσότερα των ελληνικών δανείων ευρίσκοντο τότε εις χείρας γερμανικάς. Ο Κάιζερ ηπείλει να μας πνίξη1.

Δημόσια αρχεία – Το Υπουργείο Εξωτερικών οφείλει μια απάντηση

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Layout 1

Στο προηγούμενο τεύχος της ARB, οι καθηγητές Χάγκεν Φλάισερ, Αντώνης Λιάκος και Γιάννης Στεφανίδης, με άρθρο τους, εξέθεσαν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι ιστορικοί και οι ερευνητές γενικότερα που επιδιώκουν να αποκτήσουν πρόσβαση στα δημόσια αρχεία και ειδικότερα στα ιστορικά αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών. «Παρά τη θέσπιση του κανόνα της τριακονταετίας από το 1998», σημείωναν, «τα ελληνικά δημόσια αρχεία, διπλωματικά και άλλα, είναι δυσπρόσιτα ή και εντελώς απρόσιτα στην έρευνα».

Η διαδικασία άδειας μελέτης των φακέλων είναι εξαιρετικά επίμοχθη. Άδεια χορηγείται, όπως επισημαίνουν, «αφού προηγουμένως ο ενδιαφερόμενος υποβάλει στη Γραμματεία της Y.Δ.I.A. έντυπη αίτηση, η οποία εξετάζεται από επιτροπή διπλωματικών υπαλλήλων που συνέρχεται το πρώτο δεκαήμερο κάθε δεύτερου μήνα, με πρόεδρο τον Διευθυντή του Διπλωματικού Γραφείου του Υπουργού και εισηγητή τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Διπλωματικού & Ιστορικού Αρχείου».

Βιώσιμες και δίκαιες συντάξεις σε μια ανοιχτή κοινωνία

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Από τον Μάνο Ματσαγγάνη

Σε έναν διαγωνισμό για το πιο βαρετό θέμα συζήτησης το ασφαλιστικό θα διεκδικούσε με αξιώσεις το πρώτο βραβείο. Έχει όλα τα φόντα για κάτι τέτοιο. Κατ’ αρχήν, είναι ζοφερό: οι συντάξεις αφορούν μια περίοδο της ζωής που οι περισσότεροι προτιμούν να μη σκέφτονται. Έπειτα, είναι δυσνόητο: έχει διάφορες τεχνικές πλευρές που λίγοι καταλαβαίνουν και ακόμη λιγότεροι είναι σε θέση να εξηγήσουν. Τέλος, είναι καταθλιπτικό: ως προοπτική δεν φαίνεται να υπόσχεται άλλο από περικοπές και ελλείμματα.

Με βάση τα παραπάνω ίσως να μην είναι τόσο παράξενο ότι οι πολιτικοί το αποφεύγουν, ούτε ότι τα μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με αυτό επιδερμικά, ούτε ότι η κοινή γνώμη το παρακολουθεί ζαλισμένη. Και όμως: το ασφαλιστικό βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πολιτικής διαμάχης που αγγίζει μια ολόκληρη σειρά από σύγχρονα προβλήματα – μερικά προφανή (η δημοσιονομική εξυγίανση, η φτώχεια των ηλικιωμένων), άλλα λιγότερο προφανή (η θέση της γυναίκας, οι προοπτικές των νέων, τα δικαιώματα των μεταναστών).

Περί ιχθύων

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Από τον Σπύρο  Σφενδουράκη

Shubin Neil, Το ψάρι μέσα μας. Κάτοπτρο, Αθήνα 2009, σελ. 304

Σέτσινγκ  Φρανκ, Ειδήσεις από ένα άγνωστο σύμπαν, Καστανιώτη, Αθήνα 2009, σελ. 608

Στις αρχές του 2010 ανακοινώθηκε η εύρεση ιχνών από τετράποδο ηλικίας περίπου 398 εκατομμυρίων ετών (Niedźwiedzki et al. 2010. Nature 463: 43-48). Η παρουσία αυτή μεταθέτει την πρώτη εμφάνιση των τετραπόδων (δηλαδή, των χερσόβιων σπονδυλωτών: αμφίβια, ερπετά, πουλιά και θηλαστικά) κάπου 18 εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα από την περίοδο που ξέραμε μέχρι τότε. Μια τέτοια αλλαγή είναι συνηθισμένη στην παλαιοντολογία, καθώς είναι ξεκάθαρο ότι τα απολιθώματα που γνωρίζουμε δεν είναι παρά ένα ελάχιστο κλάσμα των πραγματικών οργανισμών που έζησαν στη Γη, αλλά και ένα μικρό μέρος των όσων έχουν απολιθωθεί και περιμένουν τον τυχερό παλαιοντολόγο που θα τα ανακαλύψει. Μερικές φορές οι ανακαλύψεις που μας οδηγούν να αναθεωρήσουμε σε κάποιο βαθμό τα όσα γνωρίζουμε ανακοινώνονται από τα ΜΜΕ ως συνταρακτικές ανατροπές, δημιουργώντας κάποια σύγχυση στους μη ειδικούς, αλλά και δίνοντας αφορμές για αμφισβητήσεις της εξελικτικής θεωρίας σε όσους θα επιθυμούσαν κάτι τέτοιο.

Περιεχόμενα 4ου τεύχους, Φεβρουάριος 2010

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Διάλογος για τον Εμφύλιο

Γράφουν οι Xάγκεν Φλάισερ, Γιάννης Στεφανίδης

Διονύσης Σαββόπουλος: Το ροκ σιγουράκι του μέλλοντος

Γράφει ο Δημήτρης Παπανικολάου

Βαθιά στη σκοτεινή ψυχή – Για την Εύα της Έρσης Σωτηροπούλου

Γράφει η Εύα Στεφανή

David Levine (1926-2009): στυλίστας εύληπτος, κομψός, αλλά και άτεγκτος

Σκίτσα από τους Kωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο και Δημήτρη Xαντζόπουλο

Υπόθεση Δραγώνα:

Η πλαστογραφία στην υπηρεσία του έθνους

Γράφει ο Peter Mackridge

H Θάλεια Δραγώνα, ο ιδεολογικός κανιβαλισμός και η ανεύρετη κουλτούρα του διαλόγου

Γράφει ο Στάθης Καλύβας

Aντόνιο Tαμπούκι: Λογοτεχνία, αυτή η τρομοκράτισσα

Γράφει η Λίζυ Τσιριμώκου

Έζρα Πάουντ, Hugh Selwyn Mauberley: Το μανιφέστο του μοντερνισμού

Γράφει ο Xάρης Bλαβιανός

Nτον NτεΛίλλο: O κόσμος (και η λογοτεχνία) που άλλαξε η 11η Σεπτεμβρίου

Γράφει η Κατερίνα Σχινά

Περί ιχθύων

Γράφει ο Σπύρος Σφενδουράκης

H ανατομία της ναζιστικής αυτοκρατορίας

Γράφει ο Γιάννης Στεφανίδης

Ιράν: λίγα περιθώρια ακόμα για την ελευθερία

Γράφει ο MιχάληςMητσός

Μνήμες βιβλιοπωλείου

Του Τζορτζ Όργουελ, μετάφραση-σχόλια: Χ.Ε. Μαραβέλιας

Η γνώση, η πίστη και η φυσική επιλογή

Γράφει ο Κωνσταντίνος Β. Κριμπάς

Βιώσιμες και δίκαιες συντάξεις σε μια ανοιχτή κοινωνία

Γράφει ο Μάνος Ματσαγγάνης

Όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος αγάπησε τον Eμβέρ Xότζα

Γράφει ο Σωτήρης Pιζάς

Το μυθιστόρημα της αδιακρισίας

Γράφει η Όλγα Σελλά

Κράτη, απολογίες και συμφιλίωση: Διαχείριση του παρελθόντος στη διεθνή πολιτική

Γράφει ο Ιωσήφ Κόβρας

Θηλιές

Ποίημα της Φοίβης Γιαννίση

Αλμπέρ Καμύ: ο στοχαστής που ήθελε να τον αγαπούν

Γράφει ο Περικλής Δημητρολόπουλος

H τιμή τιμή δεν έχει

Γράφει ο Ευάγγελος Αρεταίος

Ο Γιάννης και τα θεριά – Με αφορμή το θάνατο του Γιάννη Μόραλη

Γράφει ο Μιχάλης Σηφάκης

 

Σχέδιο εξωφύλλου: ο Έζρα Πάουντ από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο

Αριστεροί χωρίς Αριστερά. Ο κύκλος που κλείνει

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Από τον Λεωνίδα Λουλούδη

elefantis1Πρόπερσι, ανοιξιάτικα, χάσαμε τον Άγγελο Ελεφάντη, ένα χρόνο μετά έσβησε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης και τον ακολούθησε, στο τέλος του φετινού καλοκαιριού, μετά από πολύχρονη πάλη με ασθένεια, ο Σπήλιος Παπασπηλιόπουλος. Κατεξοχήν τρία πρόσωπα τα οποία, στη Μεταπολίτευση, με τα γραφτά, τα λόγια και τις πρωτοβουλίες τους πήραν το εφήμερο «πολιτικό» από τα κομματικά και τα δημοσιογραφικά γραφεία και το ανύψωσαν σε διαχρονική περιπέτεια της συλλογικής αυτογνωσίας μας.