Περιεχόμενα 33ου τεύχους, Οκτώβριος 2012

343x426-images-stories-arb33 cover
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Τεύχος 33o – Οκτώβριος 2012

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

343x426-images-stories-arb33 coverEditorial

Μήπως έχουμε και την Ευρώπη που μας αξίζει;

Όταν πριν από ένα ακριβώς χρόνο είχαμε θέσει το ερώτημα: «Μήπως έχουμε και την Τρόικα που μας αξίζει;», πολλοί ήσαν ακόμα εκείνοι που εναπέθεταν στην Τρόικα ελπίδες για διάσωση και εξορθολογισμό της χώρας. Δυστυχώς οι φόβοι μας αποδείχθηκαν βάσιμοι: Η συμπεριφορά της Τρόικας μέχρι σήμερα και η συνειδητή επιλογή της να αποδέχεται (ή και να επιμένει σε) οριζόντια μέτρα που εξυπηρετούν ό,τι έχει απομείνει από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα συμφερόντων που μας οδήγησε εδώ, εις βάρος του μέσου Έλληνα πολίτη, επιβεβαίωσε την ορθότητα του ερωτήματος που είχαμε θέσει. Η Τρόικα λειτουργεί μονάχα ως εισπρακτικός μηχανισμός των δανειστών και διόλου ως καταλύτης εκσυγχρονισμού, που θα μπορούσε να πιέσει προς τη σωστή κατεύθυνση την κυβέρνηση η οποία έχει και τη βασική ευθύνη για την πορεία της χώρας.

Στο τεύχος αυτό ανοίγουμε τη συζήτηση για τις πολιτικές που αφορούν το σύνολο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, οι οποίες μας επηρεάζουν άμεσα, προπαντός δε μακροπρόθεσμα, ως μέλος, έστω και άσωτον, της ευρωπαϊκής οικογένειας. Του «πυρήνα της Ευρώπης», όπως έλεγαν –και φούσκωναν σαν διάνοι– οι πολιτικοί υπαίτιοι της καταστροφής μας.

Το καίριο ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι αν η Ευρώπη από ένωση ισοτίμων χωρών, με πολλαπλές ιδιαιτερότητες, θα εξελιχθεί σε μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων (στη μια ταχύτητα οι καθυστερημένοι και παγιδευμένοι στη φτώχεια χρεώστες και στην άλλη οι αναπτυγμένοι πιστωτές). Ευρώπη η οποία αναγκαστικά, αργά ή γρήγορα, είτε θα διαρραγεί υπό το βάρος των ανισοτήτων που η ίδια δημιούργησε, είτε θα ακολουθήσει με ταχύτατο τρόπο τον δρόμο της ομοσπονδοποίησης.

Αναγκαία παρένθεση: Η Ευρώπη ήταν πολύ ευτυχής με το status quo που είχε διαμορφωθεί την τελευταία δεκαετία. Εθνικά κράτη, όπου τα εγχώρια πολιτικά συστήματα έκαναν ό,τι γούσταραν, νομισματική ένωση που προσέφερε στους πάντες πάμφθηνο χρήμα και ευρωπαϊκά όργανα που έδιναν σε όλους μια ψευδαίσθηση ισχύος (soft power βέβαια). Πρωθυπουργοί φιλαράκια μεταξύ τους που τακτοποιούσαν ενοχλητικές εκκρεμότητες στα Συμβούλια Κορυφής και τα λοιπά διακοσμητικά ευρωπαϊκά όργανα όπως η Eurostat ή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που έκαναν πως δεν καταλάβαιναν, με καλύτερο παράδειγμα της συνενοχής τους τον δεκαετή ελληνικό εκτροχιασμό (δημοσιονομικό και ανταγωνιστικότητας). Δυστυχώς όμως όλα τα ευχάριστα πράγματα κάποτε τελειώνουν. Alles Gut hat ein Ende, όπως λένε οι Γερμανοί.

Όπως σαφώς γνώριζαν οι οικονομολόγοι ειδικοί στις νομισματικές ενώσεις, όσο πιο ευρεία είναι μια νομισματική ένωση, τόσο πιο ισχυρή είναι στην αρχή και τόσο πιο ευάλωτη στη συνέχεια, αν δεν βρει τρόπο να υποκαταστήσει τον σταθεροποιητικό ρόλο των διαφορετικών νομισμάτων. Η οικονομική εξήγηση είναι απλή. Όταν δύο περιοχές οι οποίες έχουν στενούς εμπορικούς δεσμούς (χώρες στην περίπτωσή μας) έχουν διαφορετικό νόμισμα, τότε, όταν η παραγωγικότητα τής μιας αυξάνει ταχύτερα από την παραγωγικότητα της άλλης, οι νομισματικές ισοτιμίες αλλάζουν, διατηρώντας την ισορροπία ανταγωνιστικότητας μεταξύ των δύο, προφυλάσσοντας και τις αντίστοιχες θέσεις εργασίας.

Όταν δεν υπάρχει το εργαλείο των ισοτιμιών, τότε η διατήρηση της ισορροπίας είναι κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά πολύ δυσκολότερη. Μπορεί να επιτευχθεί: (α) είτε με τη βοήθεια ενός ισχυρού ομοσπονδιακού προϋπολογισμού και άλλων ισχυρών ομοσπονδιακών θεσμών, που διασφαλίζουν σχετικά ομοιόμορφη άνοδο της παραγωγικότητας, με μεταφορά πόρων από τις παραγωγικότερες στις λιγότερο παραγωγικές περιοχές μέσω ενός ομοσπονδιακού πολιτικού συστήματος, (β) είτε με εσωτερική υποτίμηση (λιτότητα δηλαδή) που αποκαθιστά την ανταγωνιστικότητα στην καθυστερημένη περιοχή, (γ) είτε με εσωτερική μετανάστευση ώστε να απορροφηθούν οι επιπλέον άνεργοι που δημιουργεί η διευρυνόμενη διαφορά παραγωγικότητας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που είναι η πιο πετυχημένη νομισματική ένωση στον κόσμο, χρησιμοποιείται ένας συνδυασμός των προαναφερθέντων, αλλά κυρίαρχο εργαλείο είναι ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός.

Στην Ευρώπη η νομισματική ένωση έγινε χωρίς να διασφαλισθεί τίποτε από τα παραπάνω. Όταν λοιπόν η παραγωγικότητα στον Βορρά αυξήθηκε πολύ ταχύτερα από την παραγωγικότητα του Νότου, με ταυτόχρονη συσσώρευση στον Νότο υπέρογκου δημόσιου και ιδιωτικού χρέους (το οποίο κάλυψαν οι τράπεζες του Βορρά), το δομικό λάθος της Ευρωζώνης αποκαλύφθηκε σε όλη του την απειλητική μεγαλοπρέπεια. Οι χώρες του Νότου εισήλθαν έτσι σε μια μακροχρόνια κρίση οικονομικής συρρίκνωσης και μόνιμης και κοινωνικά εκρηκτικής ανεργίας. Μια κρίση που μοιραία θα επαναλαμβάνεται κάθε τόσο, αν δεν διορθωθεί το αρχικό λάθος του «κατασκευαστή», καθώς –μετά το προσωρινό διάλειμμα της σημερινής βίαιης ή/και σπασμωδικής διόρθωσης– οι διαφορές στην αύξηση της παραγωγικότητας θα αρχίσουν να διευρύνουν και πάλι το χάσμα, εφόσον τα δομικά αίτια που το προκαλούν παραμένουν άθικτα.

Στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν από την εμφάνιση της κρίσης, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες προσπάθησαν να υπεκφύγουν στρουθοκαμηλικά από αυτή την αδήριτη πραγματικότητα. Υπερασπίστηκαν το ευρώ και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα με τρόπο ιστορικά (και οικονομικά) μυωπικό. Πολλά λόγια, ανεπαρκής δράση, κανένα αποτέλεσμα.

Από τις τρεις διαθέσιμες λύσεις που προαναφέραμε, ειδικά στην Ευρώπη, σε αντίθεση με τη ζώνη του δολαρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, η λύση της μετανάστευσης στο εσωτερικό της νομισματικής ένωσης, ως μηχανισμός αποκατάστασης της οικονομικής ισορροπίας δεν αποτελεί ισχυρό εργαλείο. Η μετανάστευση, λόγω διαφορών στη γλώσσα και την κουλτούρα έχει μεγάλο κοινωνικό κόστος, ενώ περιορίζει επίσης και το ΑΕΠ των χωρών προέλευσης, καθιστώντας αδύνατη τη μείωση του χρέους που έχουν συσσωρεύσει. Εξ ού και λειτούργησε μόνο για τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες ξεκίνησαν με πολύ χαμηλό δημόσιο χρέος. Απομένουν λοιπόν τα υπόλοιπα δύο εργαλεία αποκατάστασης των μακροοικονομικών ανισορροπιών, που δημιουργεί ο διαφορετικός ρυθμός αύξησης της παραγωγικότητας μεταξύ Βορρά και Νότου: Η ισχυρή ομοσπονδιακή δομή και η λιτότητα (εσωτερική υποτίμηση). Τι σημαίνει λιτότητα το γνωρίζουμε όλοι. Τι σημαίνει όμως ισχυρή ομοσπονδιακή δομή; Σημαίνει ισχυρό προϋπολογισμό, που επιτρέπει δημοσιονομική αποκατάσταση ανισορροπιών και ταυτόχρονα σημαίνει ισχυρούς ομοσπονδιακούς θεσμούς, όπως είναι π.χ. στις ΗΠΑ το FBI και το IRS, που διασφαλίζουν ότι οι μεταφερόμενοι πόροι δεν θα γίνονται βορά φαύλων και διεφθαρμένων τοπικών πολιτικών συστημάτων, προκαλώντας την πολιτική αντίδραση των δημοσιονομικά πλεονασματικών περιοχών.

Η λύση που προτείνει ουσιαστικά ο Νότος είναι μεταφορά πόρων, χωρίς ισχυρούς ομοσπονδιακούς θεσμούς και με άθικτα τα βαθύτερα αίτια της ανικανότητας των πολιτικών του συστημάτων· δηλαδή φαυλότητα και συστημική διαφθορά. Η εκδοχή του Βορρά (που επικρατεί ως τώρα χάρη στη δύναμη του δανειστή), είναι λιτότητα με την ελάχιστη δυνατή μεταφορά πόρων.

Είναι θλιβερό ότι ενώ μιλούμε για βαθύτερη ενοποίηση και με δεδομένο το αδιέξοδο του ευρώ, ο «ομοσπονδιακός προϋπολογισμός», ο προϋπολογισμός δηλαδή της ΕΕ, είναι μόλις 1% του ΑΕΠ της Ένωσης και οι χώρες του Βορρά δεν θέλουν να ακούσουν για αύξησή του, την ώρα που στις ΗΠΑ η νομισματική ένωση στηρίζεται από έναν ομοσπονδιακό προϋπολογισμό ύψους 24% του ΑΕΠ. Είναι επίσης θλιβερό ότι η έκτακτη πολυδιαφημισμένη αναπτυξιακή παρέμβαση των Ολάντ και Μέρκελ ισοδυναμεί με μόλις 0,3% του ΑΕΠ της Ένωσης για τρία χρόνια, εκ των οποίων τα μισά είναι δανεικά.

Είναι, τέλος, εξοργιστικό ότι τα διεφθαρμένα πολιτικά συστήματα του Νότου (σχολικά παραδείγματα η Ελλάδα και η Πορτογαλία[1]), στηρίζονται –με την εφαρμογή του νόμου της σιωπής, των πρακτικών των συμβιβασμών και της ατιμωρησίας– από φαύλα πολιτικά συστήματα του Βορρά (π.χ. Γερμανία για τις υποθέσεις Ζήμενς, υποβρυχίων κ.λπ.). Συστήματα που λειτουργούν ως προστάτες τόσο των εταιρειών-διαφθορέων, όσο και των κάθε είδους παραληπτών των μιζών, με τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής[2] να εκτελούν χρέη τροχονόμου της διαφθοράς.

Παρ’ όλα αυτά, για τους παγιδευμένους μεταξύ της μακροχρόνιας ανέχειας και της διαφθοράς του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας Έλληνες (και άλλους νοτιοευρωπαίους) πολίτες, το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης παραμένει κατά παράδοξο τρόπο ζωντανό. Δεν είναι όμως η παρούσα ευρωπαϊκή ηγεσία αυτή που αξίζει στην Ευρώπη, ή που μπορεί να ξεπεράσει την υπαρξιακή κρίση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Φαίνεται λοιπόν ότι η Ευρώπη, όπως και κάθε μεμονωμένος λαός, έχει την ηγεσία που της αξίζει.

Στο πρόσφατο μανιφέστο των Γύργκεν Χάμπερμας, Πέτερ Μπόφινγκερ και Γιούλιαν Νίντα-Ρίμελιν τονίζεται ότι: «Ο λαός της Ευρώπης χρειάζεται να ξέρει πως ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει το κοινωνικό του μοντέλο και την πολιτιστική του ποικιλομορφία είναι να ενωθεί και να συνεργαστεί».[3] Φοβούμεθα ότι το δίλημμα είναι ακόμα πιο δυσοίωνο για «τον λαό της Ευρώπης». Αν δεν βρεθεί έγκαιρα λύση, το ευρώ θα συνεχίσει να μεταλλάσσεται από εργαλείο ενοποίησης σε μοχλό διάλυσης της Ενωμένης Ευρώπης, η οποία έτσι διατρέχει τον κίνδυνο της «διά παντός αποχώρησης από την παγκόσμια σκηνή».

— The Athens Review of Books

[1] Και η Ιταλία δεν πάει πίσω αν λογαριάσουμε ότι, όπως καταγγέλλει ο Economist, μια από τις μαφίες της (η Ντραγκέτα), ελέγχοντας χιλιάδες ψήφους, εξασφάλισε εκλογή ευρωβουλευτή της αρεσκείας της, σε περιοχή της Βόρειας μάλιστα Ιταλίας.

[2] Των οποίων προΐσταται πολιτικά ο Πορτογάλος πιστός στα γερμανικά κελεύσματα Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.

[3] Δημοσιεύθηκε στην Frankfurter Allgemeine Zeitung της 3.8.2012. Διαθέσιμο στα ελληνικά σε μετάφραση της Κάκης Μπαλή στο http://tiny.cc/yz7tkw

*

Περιεχόμενα 32ου τεύχους, Σεπτέμβριος 2012

343x426-images-stories-cover 32
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Τεύχος 32o – Σεπτέμβριος 2012

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

343x426-images-stories-cover 32Editorial

Αίτια, συμπτώματα και θεραπείες της εξουσιολειχίας

Δεν φταίν’ οι λείχοι αν οι κυβερνήσεις αλλάζουν.
Αυτοί πάντα με την κυβέρνηση είναι.
Η εξέταση των πολιτικoϊατρικών φαινομένων παρουσιάζει πάντοτε μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον. Η ανάλυσή τους, τόσο από πλευράς εμπειρικής παρατήρησης, όσο και η ένταξή τους στα πλαίσια της επιστημονικής θεωρίας, καλύπτει μια πλειάδα κλάδων των φυσικών τε και κοινωνικών επιστημών. Ιδίως όταν πρόκειται για φαινόμενα που εμφανίζουν μαζικό χαρακτήρα, όπως η πρόσφατη ραγδαία –πλην μη απρόβλεπτη– επιδημία εξουσιολειχίας, η οποία μαστίζει μετεκλογικώς τα διεμπλεκόμενα ΜΜΕ και τις αποφύσεις τους.
Στο δίμηνο που πέρασε από την συγκρότηση της νέας κυβέρνησης, επί της ουσίας δεν έγινε σχεδόν τίποτε, πέραν της φραστικής εκδήλωσης προθέσεων και των ατελείωτων διαπραγματεύσεων, αποκλειστικά μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων (ίσως αυτό να εννοούσαν υποσχόμενοι …αναδιαπραγμάτευση!) για το είδος των οριζόντιων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, που ομοθύμως και με κάθε δυνατό τρόπο προεκλογικά και οι τρεις τους είχαν διαψεύσει. Σε κρίσιμα ζητήματα στον δημόσιο τομέα πήγαμε πολύ πίσω σε σχέση ακόμη και με την προηγούμενη κυβέρνηση (χαρακτηριστικότερη η αντικατάσταση έμπειρου εισαγγελέα από τον τέως έφορο Μεσσήνης στη θέση του επικεφαλής του ΣΔΟΕ).Οι αποκρατικοποιήσεις έμειναν παγωμένες καθώς το σχετικό Ταμείο αφέθηκε ουσιαστικά από τον Ιούλιο χωρίς διοίκηση, ενώ το θετικό κλίμα που δημιούργησε η (στανική) ψήφος του αναγκαίου τμήματος του λαού υπέρ της ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας έμεινε ανεκμετάλλευτο λόγω της ουσιαστικής απουσίας της χώρας από την κρίσιμη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου.
Το καλοκαίρι (το οποίο οι σώφρονες κυβερνήσεις χρησιμοποιούν για να προωθήσουν δύσκολα μέτρα) συνέπεσε αυτή τη φορά με τις πρώτες εξήντα ημέρες της νέας κυβέρνησης (η παραδοσιακή περίοδος μέγιστης πολιτικής ανοχής), προσφέροντας μια μοναδική ευκαιρία στους κυβερνώντες να περάσουν χωρίς χρονοτριβές τα μέτρα κοινωνικά δίκαιων περικοπών που ήταν ήδη γνωστό από το 2010 ότι θα έπρεπε να εξειδικεύσουν και τα οποία όφειλαν προφανώς να έχουν ήδη μελετήσει ενδιαμέσως και συμφωνήσει μεταξύ τους πριν καν σχηματίσουν κυβέρνηση. Έτσι ώστε να μπορούν να διεκδικήσουν ίσως το φθινόπωρο ένα πακέτο πρόσθετων διευκολύνσεων από την Ένωση (με τη μορφή επενδύσεων, πρόσθετης χρηματοδότησης του ιδιωτικού τομέα, κάποιων ελαφρύνσεων όσων βρίσκονται σε οικονομική απόγνωση κ.λπ.).
Αντ’ αυτού –με εξαίρεση την Μπαμπινιωτικής εμπνεύσεως οπισθοδρόμηση της ήδη βραδυπορούσας ημιμεταρρυθμίσεως στα Πανεπιστήμια–, τίποτε δεν συζητήθηκε ούτε και φυσικά ψηφίστηκε στη Βουλή. Το… Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδος, λόγου χάρη, εξακολουθεί να «λειτουργεί» αντί να έχει κλείσει προ πολλού ως άχρηστο – μαζί με άλλα ισόκυρα καθιδρύματα.
Με τα δεδομένα αυτά η μηντιακή έκρηξη επαινετικών σχολίων για τα επιτεύγματα και την εθνοπερήφανη αποφασιστικότητα της (νέας;) εξουσίας, αποτελεί κρούσμα η αιτιολογία του οποίου απαιτεί εμπεριστατωμένη επιστημονική μελέτη. Ζητείται άλλωστε να ερμηνευτούν περιστατικά που σε άλλες εποχές θα προκαλούσαν ρίγη θρησκευτικού δέους ή ακόμα και θρησκευτικούς πολέμους. Πώς άραγε οι τυφλοί πολέμιοι του μνημονίου, που «κατατρόπωναν» με καγχασμούς και λοιδορίες την τρόικα για τη «λάθος συνταγή», είδαν ξαφνικά το φως τους και ανακάλυψαν πολύ όψιμα τη σοφία της; Τι συνέβη και οι Σαβοναρόλες που αναθεμάτιζαν τον κάθε είδους λαϊκισμό, ανακάλυψαν το πνεύμα της κατανόησης, της αγάπης και της συγχώρεσης, αντίστοιχο μ’ εκείνο που επέτρεπε σε πάπες παλαιοτέρων εποχών να συγχωρούν εγγράφως αμαρτίες; Ποιες νέες φιλοσοφικές ενατενίσεις ή και κίνητρα οδήγησαν στη νέα πολιτική ορθοδοξία κατά την οποία το προεκλογικό ψέμα, όσο χονδροειδές κι αν είναι, δεν συγχωρείται απλώς (αφού «ο λαός θέλει να του λες ψέματα») αλλά κι επιβραβεύεται δημοσιογραφικώς, αν μετεκλογικώς (εξ ανάγκης) ο κάθε «Τζουμπές» παριστάνει ότι ανακάλυψε τον δρόμο της αρετής;
Κάποιοι κακεντρεχείς ισχυρίζονται ότι η επιστημονική εξήγηση του φαινομένου μπορεί να γίνει με τα εργαλεία της εφαρμοσμένης οικονομικής επιστήμης. Ότι δηλαδή η επιδημία εξουσιολειχίας που μας βρήκε οφείλεται στην ιδιοτελή προσπάθεια των ενδιαφερομένων για διάφορες δουλειές και τις οίδε ποίες τακτοποιήσεις, ώστε να αποσπασθούν από τη νέα εξουσία τα προφανώς υπεσχημένα ή/και ποθούμενα, προτού η λήψη των μέτρων –με τις αναπόφευκτες πολιτικές και οικονομικές συνέπειές τους– καταστήσει ανέφικτες τις σχετικές διευθετήσεις. Άλλοι, καλόπιστα επιδιώκουν να στηρίξουν την κυβέρνηση κάνοντας την καρδιά τους πέτρα (μαζί και μέρος της φαιάς ουσίας τους), για λόγους εθνικού συμφέροντος. Πώς όμως το «εθνικό συμφέρον» είναι δυνατόν να εξυπηρετείται από την μετεκλογική εξύμνηση της προεκλογικής εξαπάτησης και την ευλογία τής σχεδόν πλήρους απραξίας, αυτό είναι πρόβλημα επιστημονικώς δυσεπίλυτο, που εμείς τουλάχιστον δεν μπορούμε ούτε καν να ερμηνεύσουμε. Γι’ αυτό και θα περιοριστούμε στο ταπεινότερο έργο, των προτάσεων θεραπείας των συμπτωμάτων της εξουσιολειχίας, προτείνοντας γιατροσόφια και βότανα που προέρχονται από τη σοφία, αλλά και τις ιατρικές και πολιτικές παραδόσεις του λαού μας.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:
● Διόγκωση και πλατυσμός του οργάνου που χρησιμοποιείται για την εξουσιολειχία; Πιθανό αίτιο αλλεργική αντίδραση ή εξασθένιση του ανοσοποιητικού της συνειδήσεως του ασθενούς (σπανιότατο σύμπτωμα). Πιθανό αίτιο επιδείνωσης αποτελεί το φαινόμενο ότι στα διαλείμματα της ομαδικής εξουσιολειχίας οι διάκονοι και λειτουργοί των ΜΜΕ αλληλολείχονται. Στην βοτανοθεραπεία συνίσταται αφέψημα τσουκνίδας (Urtica dioica) ή κουφοξυλιάς (Sambucusnigra). Εναλλακτική θεραπεία (συνίσταται κυρίως στην ομοιοπαθητική), μια θέση συμβασιούχου στη «μαρτυρική» ΕΡΤ, από αυτές που έσπευσε να ευλογήσει η νέα εξουσία – αντί της συγχώνευσης όλων των κρατικών καναλιών σε ένα και της απόλυσης όσων παρασιτούν σ’ αυτά.
● Φλεγμονές στην στοματική κοιλότητα, όπου βρίσκεται το όργανο που χρησιμοποιείται κατά την εξουσιολειχία; Πιθανό αίτιο η μετάδοση ιών ή βακτηρίων εξουσιολαγνείας. Παραδοσιακή θεραπεία με διάλυμα σόδας και αλατιού σε χλιαρό νερό, ή σε χλιαρό χαμομήλι. Μετά ξεπλύνετε με σκέτο νερό. Εναλλακτικά μπορεί ναχορηγηθεί εκπομπή ή site από τον ΟΠΑΠ, μέχρι αυτός να αποκρατικοποιηθεί.
● Άγχος και αϋπνίες λόγω κόπωσης από την συνεχή χρήση του οργάνου; Αφέψημα από αποξηραμένο βασιλικό ή βαλεριάνα ή μαντζουράνα. Η εναλλακτική πολιτική ιατρική προτείνει θεραπεία με διαφημιστικές καταχωρίσεις από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΣΠΑ).
● Απώλεια συνείδησης του ρόλου κάποιου διακόνου της εφημεριδοσύνης δεν έχει αναφερθεί. (Πώς να απολεσθεί κάτι που δεν υπάρχει!). Ως εκ τούτου, η απαγορευμένη λέξη αγγελιόσημο δεν μνημονεύεται από κανέναν – γιατί κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με επαγγελματική αυτοκτονία και αναζήτηση κάποιας όχι κακόφημης εργασίας εκείθεν της εξουσίας. Από τη Γένεση άλλωστε γνωρίζουμε ότι τα απαγορευμένα φυτάβγάζουν απαγορευμένους καρπούς. Δείτε το φίδι πώς σέρνεται ακόμη, εκεί που πρώτα πήγαινε όρθιο και καμαρωτό…
Αν πάλι δεν υποφέρετε από εξουσιολειχία αλλά από τις επιπτώσεις της κακής διακυβέρνησης την οποία στηρίζουν (χρόνια τώρα), τα πάσης φύσεως διαπλεκόμενα και διεμπλεκόμενα συμφέροντα, τότε φοβούμεθα ότι οι παραδοσιακές αυτές μέθοδοι και η σοφία των βοτάνων και των πολιτικών μαντζουνίων δεν θα σας βοηθήσει.Μόνη δραστική θεραπεία εδώ είναι ενεργητικές μέθοδοι αντίστασης στην κακή διακυβέρνηση και τους πιστούς της υπηρέτες/αφέντες. Αυτές απαιτούν την πολιτική αφύπνιση και την καθημερινή έμπρακτη αποδοκιμασία εκ μέρους των πολιτών αυτού του κράτους και των Μέσων «Ενημέρωσης». Είναι ένα ζήτημα που θα μας απασχολήσει ασφαλώς και στα επόμενα τεύχη μας. Διότι δεν εννοούμε να «βάλουμε μυαλό» και να ενταχθούμε σ’ αυτό το σύστημα – τὸ δὲ σῶφρον τοῦ ἀνάνδρου πρόσχημα. Χωρίς περιστροφές εκφράζουμε τις προθέσεις μας: επιδιώκουμε την εξάρθρωση και ανατροπή του. Κι αυτό μπορεί να συμβεί υπό τις παρούσες περιστάσεις, καθώς, όπως θα ’λεγε κι ο Καρυωτάκης: Εἶναι κάτι φριχτὲς ἀνταποδόσεις. / Εἶναι στὸν οὐρανὸ μιὰ σιδερένια, /μιὰ μεγάλη πυγμή, ποὺ δὲ συντρίβει, / μὰ τιμωρεῖ, κι ἀδιάκοπα πιέζει.
 
— The Athens Review of Books

*

 

 

Τεύχος 31o – Ιούλιος – Αύγουστος 2012

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email


Editorial
ARB_31_web

Τα όμοια τοις ομοίοις εισίν ιάματα

Όπως συμβαίνει με πολλές πτυχές της λεγόμενης «εναλλακτικής ιατρικής», η ομοιοπαθητική έχει φανατικούς φίλους και εξίσου φανατικούς πολέμιους. Παρακολουθώντας κανείς την επιστημονική συζήτηση που γίνεται για το ζήτημα διεθνώς, διαπιστώνει ότι σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, η χρήση συστατικών τα οποία προκαλούν τα συμπτώματα που τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα καλούνται να θεραπεύσουν, είναι ποσοτικά εξαιρετικά περιορισμένη. Οι πατέρες της ομοιοπαθητικής στη Δύση, ήδη από τον προπερασμένο αιώνα, όταν δέχθηκαν τις πρώτες επιθέσεις από την παραδοσιακή ιατρική, αντέδρασαν εφαρμόζοντας την τακτική της υπεραραίωσης. Έτσι σήμερα τα σχετικά συστατικά υφίστανται τόσο μεγάλο βαθμό αραίωσης, ώστε μια βασική κριτική κατά της ομοιοπαθητικής είναι πλέον ότι το τελικό σκεύασμα που προσφέρεται στον ασθενή είναι πιθανόν να μην έχει ούτε ένα μόριο από το αρχικό δραστικό συστατικό. Φτάνει δηλαδή κανείς εύλογα να αναρωτιέται: τι είναι αυτό που υποτίθεται ότι θεραπεύει τον ασθενή;

Περιεχόμενα 31ου τεύχους, Ιούλιος-Αύγουστος 2012

ARB_31_web
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email