Τεύχος 42ο, Ιούλιος – Αύγουστος 2013

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_42webΠοιοι πουλάνε και ποιοι αγοράζουν το «success story»

 Το κύριο χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής κρίσης ήταν ότι η διαχείρισή της δεν έγινε με βάση το ευρύτερο συμφέρον της Ένωσης ή έστω της ζώνης του ευρώ, αλλά με κριτήρια στενά κυβερνητικά ή συνηθέστερα κομματικά, των κυρίαρχων κρατών-μελών της ευρωζώνης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η κυπριακή κρίση, η οποία αφέθηκε να κακοφορμίσει σε υπερθετικό βαθμό με τη γενναία χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (πρόκειται τα τεράστια ποσά που δόθηκαν σκανδαλωδώς στη Λαϊκή Τράπεζα και επέτρεψαν την αναβολή και κατά πολύ χειροτέρευση της κρίσης στην Κύπρο). Το δεύτερο πιο πρόσφατο παράδειγμα ήταν το διαβόητο «success story» της κυβέρνησης Σαμαρά και Σια.

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Το πρώτο τεύχος της Athens Review of Books κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο 2009, καθώς ξεσπούσε η ελληνική κρίση. Ο μεγάλες ανατροπές που ακολούθησαν εξηγούν την αιτία που οδήγησε την ΑRB να αφιερώσει σημαντικό μέρος του ενδιαφέροντός της στα οικονομικά. Δυόμισι χρόνια αργότερα έχει σχηματιστεί ένα corpus δεκάδων δοκιμίων που προσφέρουν μια συνεκτική αφήγηση και εξήγηση του πώς φτάσαμε εδώ, αλλά και πού μπορούμε να πάμε από εδώ και πέρα.

Περιεχόμενα 42ου τεύχους, Ιούλιος-Αύγουστος 2013

ARB_42web
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Οι θλιμμένοι κατάσκοποι του Τζον Λε Καρέ

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
Από τον ΠΕΤΡΟ ΜΑΡΤΙΝΙΔΗ
John Le Carré, A Delicate Truth (Μια ευαίσθητη αλήθεια), Viking – Penguin, 2013, σελ. 320

ARB_42_carre«Άρχισαν όλα να κυλούν σε αργή ταχύτητα. Και για τον Κρίσπιν, άραγε, ή μόνο για τον Τόμπυ; Καθώς σηκώνεται, ο Κρίσπιν βεβαιώνει με λύπη του τον Τόμπυ ότι τα κατάλαβε όλα τόσο, μα τόσο λάθος. Ας μη χαλάσουμε τις καρδιές μας, όμως· σε μερικά χρόνια, όταν ο Τόμπυ θα είναι πιο ώριμος, ίσως αντιληφθεί πώς δουλεύει ο αληθινός κόσμος. Αποφεύγουν την αμηχανία μιας χειραψίας. Μήπως ο Τόμπυ θέλει να τον πάνε σπίτι με αυτοκίνητο; Όχι, ευχαριστώ. Ο Τόμπυ προτιμά να επιστρέψει με τα πόδια…».

Περπατώντας, ο Τόμπυ στοχάζεται την εξέλιξη του ρόλου των κατασκόπων στις μέρες μας. Λίγο διπλωμάτης, λίγο κατάσκοπος και ο ίδιος, «παλεύει», όπως λέει το κείμενο (σ. 295), «με την αηδία και την οργή του»· με παραπομπές, μάλιστα, στην έννοια της «κοινοτοπίας του κακού», της Χάννα Άρεντ, ή στο ακαταμάχητο της ανθρώπινης βλακείας, που ματαίως οι θεοί αγωνίζονται να αναχαιτίσουν, κατά τον Φρίντριχ Σίλλερ. Έχει μόλις συνειδητοποιήσει ότι οι κακοί βρίσκονται στο δικό του στρατόπεδο.

Ο «κόσμος» του βιβλίου και οι αναγνώστες

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
Από τον ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ
Είχα γράψει για το προηγούμενο τεύχος της ARB το παρακάτω editorial, το οποίο, για τον λόγο που προκύπτει από την πρώτη ήδη φράση του, αποφάσισα τότε να μη δημοσιεύσω. Αντί λοιπόν της ονολογίας προτίμησα την ιδιωτική απόλαυση της ανάγνωσης του «Δημοσιογραφικού δελτίου» (21-9-1875)[1] του Εμμ. Ροΐδη. Τις επόμενες ημέρες συνέβησαν τόσο πολλά ώστε μετάνιωσα. Το εν λόγω κείμενο είναι το παρακάτω:
ARB_42_vivliou

Ονορέ Ντωμιέ, Ανθρώπινη αδυναμία, Ι, 1840, λιθογραφία.
«Με ακούς, αγαπητέ Σερ, τι σου λέω;
Όχι μόνο το ακούω, κύριε, αλλά και το μυρίζω».

Τώρα που η εφημεριδοσύνη, η κυριολεκτικώς ενσωματωμένη στο σύστημα εξουσίας (embedded journalism), ψιττακίζει την κυβερνητική προπαγάνδα περί του «ελληνικού success story», του οποίου ασφαλώς οργανικό μέλος (άκρο) αποτελεί η ίδια, ας μη χαλάσουμε για μια ακόμη φορά την εθνική συναυλία με μια παραφωνία. Είναι άλλωστε μια καλή ευκαιρία να επιστρέψουμε στα «δικά μας» προτού ένα άλλο σκέλος της σύντομα θα αρχίσει να μας πλασάρει «βιβλία για το καλοκαίρι», όπως μας πλάσαρε λίστες με «βιβλία για τα Χριστούγεννα», «βιβλία για το Πάσχα»… Εννοούμε το σκέλος της εφημεριδοσύνης που αποτελούν τα αγλαΐσματα του «κόσμου του βιβλίου», με την έννοια του κόσμου = κοσμήματος ή και του διά-κοσμου. Το σκέλος εκείνο που γράφει διθυραμβικές «κριτικές» ακόμη και προτού κυκλοφορήσει ένα βιβλίο, το οποίο προφανέστατα δεν διάβασε – ούτε καν ξεφύλλισε.

Τεύχος 41ο – Ιούνιος 2013

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_41_WebΠρωτοπόρος, εμπνευστής και δάσκαλος

Από τον ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟ

Δεν είχε φύγει ποτέ, αλλά ξαναγύρισε. Η φράση αυτή μπορεί να μοιάζει με παραδοξολογία, αλλά ίσως δεν είναι. Φαίνεται ότι ήταν δικό μας λάθος που νομίζαμε ότι τον είχαμε χάσει οριστικά, ότι τον είχε κερδίσει αμετάκλητα η αρχαία ιστορία, ότι είχε στεγνώσει η καρδιά του για την ιστορία του Νέου Ελληνισμού. Τίποτε από όλα αυτά δεν είχε συμβεί, έτσι ακριβώς. Η νεανική επιστημονική προσχώρησή του στη μελέτη της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας είχε ριζώσει βαθιά μέσα του και στάθηκε πανίσχυρη.