Περιεχόμενα 32ου τεύχους, Σεπτέμβριος 2012

343x426-images-stories-cover 32
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Τεύχος 32o – Σεπτέμβριος 2012

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

343x426-images-stories-cover 32Editorial

Αίτια, συμπτώματα και θεραπείες της εξουσιολειχίας

Δεν φταίν’ οι λείχοι αν οι κυβερνήσεις αλλάζουν.
Αυτοί πάντα με την κυβέρνηση είναι.
Η εξέταση των πολιτικoϊατρικών φαινομένων παρουσιάζει πάντοτε μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον. Η ανάλυσή τους, τόσο από πλευράς εμπειρικής παρατήρησης, όσο και η ένταξή τους στα πλαίσια της επιστημονικής θεωρίας, καλύπτει μια πλειάδα κλάδων των φυσικών τε και κοινωνικών επιστημών. Ιδίως όταν πρόκειται για φαινόμενα που εμφανίζουν μαζικό χαρακτήρα, όπως η πρόσφατη ραγδαία –πλην μη απρόβλεπτη– επιδημία εξουσιολειχίας, η οποία μαστίζει μετεκλογικώς τα διεμπλεκόμενα ΜΜΕ και τις αποφύσεις τους.
Στο δίμηνο που πέρασε από την συγκρότηση της νέας κυβέρνησης, επί της ουσίας δεν έγινε σχεδόν τίποτε, πέραν της φραστικής εκδήλωσης προθέσεων και των ατελείωτων διαπραγματεύσεων, αποκλειστικά μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων (ίσως αυτό να εννοούσαν υποσχόμενοι …αναδιαπραγμάτευση!) για το είδος των οριζόντιων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, που ομοθύμως και με κάθε δυνατό τρόπο προεκλογικά και οι τρεις τους είχαν διαψεύσει. Σε κρίσιμα ζητήματα στον δημόσιο τομέα πήγαμε πολύ πίσω σε σχέση ακόμη και με την προηγούμενη κυβέρνηση (χαρακτηριστικότερη η αντικατάσταση έμπειρου εισαγγελέα από τον τέως έφορο Μεσσήνης στη θέση του επικεφαλής του ΣΔΟΕ).Οι αποκρατικοποιήσεις έμειναν παγωμένες καθώς το σχετικό Ταμείο αφέθηκε ουσιαστικά από τον Ιούλιο χωρίς διοίκηση, ενώ το θετικό κλίμα που δημιούργησε η (στανική) ψήφος του αναγκαίου τμήματος του λαού υπέρ της ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας έμεινε ανεκμετάλλευτο λόγω της ουσιαστικής απουσίας της χώρας από την κρίσιμη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου.
Το καλοκαίρι (το οποίο οι σώφρονες κυβερνήσεις χρησιμοποιούν για να προωθήσουν δύσκολα μέτρα) συνέπεσε αυτή τη φορά με τις πρώτες εξήντα ημέρες της νέας κυβέρνησης (η παραδοσιακή περίοδος μέγιστης πολιτικής ανοχής), προσφέροντας μια μοναδική ευκαιρία στους κυβερνώντες να περάσουν χωρίς χρονοτριβές τα μέτρα κοινωνικά δίκαιων περικοπών που ήταν ήδη γνωστό από το 2010 ότι θα έπρεπε να εξειδικεύσουν και τα οποία όφειλαν προφανώς να έχουν ήδη μελετήσει ενδιαμέσως και συμφωνήσει μεταξύ τους πριν καν σχηματίσουν κυβέρνηση. Έτσι ώστε να μπορούν να διεκδικήσουν ίσως το φθινόπωρο ένα πακέτο πρόσθετων διευκολύνσεων από την Ένωση (με τη μορφή επενδύσεων, πρόσθετης χρηματοδότησης του ιδιωτικού τομέα, κάποιων ελαφρύνσεων όσων βρίσκονται σε οικονομική απόγνωση κ.λπ.).
Αντ’ αυτού –με εξαίρεση την Μπαμπινιωτικής εμπνεύσεως οπισθοδρόμηση της ήδη βραδυπορούσας ημιμεταρρυθμίσεως στα Πανεπιστήμια–, τίποτε δεν συζητήθηκε ούτε και φυσικά ψηφίστηκε στη Βουλή. Το… Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδος, λόγου χάρη, εξακολουθεί να «λειτουργεί» αντί να έχει κλείσει προ πολλού ως άχρηστο – μαζί με άλλα ισόκυρα καθιδρύματα.
Με τα δεδομένα αυτά η μηντιακή έκρηξη επαινετικών σχολίων για τα επιτεύγματα και την εθνοπερήφανη αποφασιστικότητα της (νέας;) εξουσίας, αποτελεί κρούσμα η αιτιολογία του οποίου απαιτεί εμπεριστατωμένη επιστημονική μελέτη. Ζητείται άλλωστε να ερμηνευτούν περιστατικά που σε άλλες εποχές θα προκαλούσαν ρίγη θρησκευτικού δέους ή ακόμα και θρησκευτικούς πολέμους. Πώς άραγε οι τυφλοί πολέμιοι του μνημονίου, που «κατατρόπωναν» με καγχασμούς και λοιδορίες την τρόικα για τη «λάθος συνταγή», είδαν ξαφνικά το φως τους και ανακάλυψαν πολύ όψιμα τη σοφία της; Τι συνέβη και οι Σαβοναρόλες που αναθεμάτιζαν τον κάθε είδους λαϊκισμό, ανακάλυψαν το πνεύμα της κατανόησης, της αγάπης και της συγχώρεσης, αντίστοιχο μ’ εκείνο που επέτρεπε σε πάπες παλαιοτέρων εποχών να συγχωρούν εγγράφως αμαρτίες; Ποιες νέες φιλοσοφικές ενατενίσεις ή και κίνητρα οδήγησαν στη νέα πολιτική ορθοδοξία κατά την οποία το προεκλογικό ψέμα, όσο χονδροειδές κι αν είναι, δεν συγχωρείται απλώς (αφού «ο λαός θέλει να του λες ψέματα») αλλά κι επιβραβεύεται δημοσιογραφικώς, αν μετεκλογικώς (εξ ανάγκης) ο κάθε «Τζουμπές» παριστάνει ότι ανακάλυψε τον δρόμο της αρετής;
Κάποιοι κακεντρεχείς ισχυρίζονται ότι η επιστημονική εξήγηση του φαινομένου μπορεί να γίνει με τα εργαλεία της εφαρμοσμένης οικονομικής επιστήμης. Ότι δηλαδή η επιδημία εξουσιολειχίας που μας βρήκε οφείλεται στην ιδιοτελή προσπάθεια των ενδιαφερομένων για διάφορες δουλειές και τις οίδε ποίες τακτοποιήσεις, ώστε να αποσπασθούν από τη νέα εξουσία τα προφανώς υπεσχημένα ή/και ποθούμενα, προτού η λήψη των μέτρων –με τις αναπόφευκτες πολιτικές και οικονομικές συνέπειές τους– καταστήσει ανέφικτες τις σχετικές διευθετήσεις. Άλλοι, καλόπιστα επιδιώκουν να στηρίξουν την κυβέρνηση κάνοντας την καρδιά τους πέτρα (μαζί και μέρος της φαιάς ουσίας τους), για λόγους εθνικού συμφέροντος. Πώς όμως το «εθνικό συμφέρον» είναι δυνατόν να εξυπηρετείται από την μετεκλογική εξύμνηση της προεκλογικής εξαπάτησης και την ευλογία τής σχεδόν πλήρους απραξίας, αυτό είναι πρόβλημα επιστημονικώς δυσεπίλυτο, που εμείς τουλάχιστον δεν μπορούμε ούτε καν να ερμηνεύσουμε. Γι’ αυτό και θα περιοριστούμε στο ταπεινότερο έργο, των προτάσεων θεραπείας των συμπτωμάτων της εξουσιολειχίας, προτείνοντας γιατροσόφια και βότανα που προέρχονται από τη σοφία, αλλά και τις ιατρικές και πολιτικές παραδόσεις του λαού μας.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:
● Διόγκωση και πλατυσμός του οργάνου που χρησιμοποιείται για την εξουσιολειχία; Πιθανό αίτιο αλλεργική αντίδραση ή εξασθένιση του ανοσοποιητικού της συνειδήσεως του ασθενούς (σπανιότατο σύμπτωμα). Πιθανό αίτιο επιδείνωσης αποτελεί το φαινόμενο ότι στα διαλείμματα της ομαδικής εξουσιολειχίας οι διάκονοι και λειτουργοί των ΜΜΕ αλληλολείχονται. Στην βοτανοθεραπεία συνίσταται αφέψημα τσουκνίδας (Urtica dioica) ή κουφοξυλιάς (Sambucusnigra). Εναλλακτική θεραπεία (συνίσταται κυρίως στην ομοιοπαθητική), μια θέση συμβασιούχου στη «μαρτυρική» ΕΡΤ, από αυτές που έσπευσε να ευλογήσει η νέα εξουσία – αντί της συγχώνευσης όλων των κρατικών καναλιών σε ένα και της απόλυσης όσων παρασιτούν σ’ αυτά.
● Φλεγμονές στην στοματική κοιλότητα, όπου βρίσκεται το όργανο που χρησιμοποιείται κατά την εξουσιολειχία; Πιθανό αίτιο η μετάδοση ιών ή βακτηρίων εξουσιολαγνείας. Παραδοσιακή θεραπεία με διάλυμα σόδας και αλατιού σε χλιαρό νερό, ή σε χλιαρό χαμομήλι. Μετά ξεπλύνετε με σκέτο νερό. Εναλλακτικά μπορεί ναχορηγηθεί εκπομπή ή site από τον ΟΠΑΠ, μέχρι αυτός να αποκρατικοποιηθεί.
● Άγχος και αϋπνίες λόγω κόπωσης από την συνεχή χρήση του οργάνου; Αφέψημα από αποξηραμένο βασιλικό ή βαλεριάνα ή μαντζουράνα. Η εναλλακτική πολιτική ιατρική προτείνει θεραπεία με διαφημιστικές καταχωρίσεις από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΣΠΑ).
● Απώλεια συνείδησης του ρόλου κάποιου διακόνου της εφημεριδοσύνης δεν έχει αναφερθεί. (Πώς να απολεσθεί κάτι που δεν υπάρχει!). Ως εκ τούτου, η απαγορευμένη λέξη αγγελιόσημο δεν μνημονεύεται από κανέναν – γιατί κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με επαγγελματική αυτοκτονία και αναζήτηση κάποιας όχι κακόφημης εργασίας εκείθεν της εξουσίας. Από τη Γένεση άλλωστε γνωρίζουμε ότι τα απαγορευμένα φυτάβγάζουν απαγορευμένους καρπούς. Δείτε το φίδι πώς σέρνεται ακόμη, εκεί που πρώτα πήγαινε όρθιο και καμαρωτό…
Αν πάλι δεν υποφέρετε από εξουσιολειχία αλλά από τις επιπτώσεις της κακής διακυβέρνησης την οποία στηρίζουν (χρόνια τώρα), τα πάσης φύσεως διαπλεκόμενα και διεμπλεκόμενα συμφέροντα, τότε φοβούμεθα ότι οι παραδοσιακές αυτές μέθοδοι και η σοφία των βοτάνων και των πολιτικών μαντζουνίων δεν θα σας βοηθήσει.Μόνη δραστική θεραπεία εδώ είναι ενεργητικές μέθοδοι αντίστασης στην κακή διακυβέρνηση και τους πιστούς της υπηρέτες/αφέντες. Αυτές απαιτούν την πολιτική αφύπνιση και την καθημερινή έμπρακτη αποδοκιμασία εκ μέρους των πολιτών αυτού του κράτους και των Μέσων «Ενημέρωσης». Είναι ένα ζήτημα που θα μας απασχολήσει ασφαλώς και στα επόμενα τεύχη μας. Διότι δεν εννοούμε να «βάλουμε μυαλό» και να ενταχθούμε σ’ αυτό το σύστημα – τὸ δὲ σῶφρον τοῦ ἀνάνδρου πρόσχημα. Χωρίς περιστροφές εκφράζουμε τις προθέσεις μας: επιδιώκουμε την εξάρθρωση και ανατροπή του. Κι αυτό μπορεί να συμβεί υπό τις παρούσες περιστάσεις, καθώς, όπως θα ’λεγε κι ο Καρυωτάκης: Εἶναι κάτι φριχτὲς ἀνταποδόσεις. / Εἶναι στὸν οὐρανὸ μιὰ σιδερένια, /μιὰ μεγάλη πυγμή, ποὺ δὲ συντρίβει, / μὰ τιμωρεῖ, κι ἀδιάκοπα πιέζει.
 
— The Athens Review of Books

*

 

 

Τεύχος 31o – Ιούλιος – Αύγουστος 2012

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email


Editorial
ARB_31_web

Τα όμοια τοις ομοίοις εισίν ιάματα

Όπως συμβαίνει με πολλές πτυχές της λεγόμενης «εναλλακτικής ιατρικής», η ομοιοπαθητική έχει φανατικούς φίλους και εξίσου φανατικούς πολέμιους. Παρακολουθώντας κανείς την επιστημονική συζήτηση που γίνεται για το ζήτημα διεθνώς, διαπιστώνει ότι σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, η χρήση συστατικών τα οποία προκαλούν τα συμπτώματα που τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα καλούνται να θεραπεύσουν, είναι ποσοτικά εξαιρετικά περιορισμένη. Οι πατέρες της ομοιοπαθητικής στη Δύση, ήδη από τον προπερασμένο αιώνα, όταν δέχθηκαν τις πρώτες επιθέσεις από την παραδοσιακή ιατρική, αντέδρασαν εφαρμόζοντας την τακτική της υπεραραίωσης. Έτσι σήμερα τα σχετικά συστατικά υφίστανται τόσο μεγάλο βαθμό αραίωσης, ώστε μια βασική κριτική κατά της ομοιοπαθητικής είναι πλέον ότι το τελικό σκεύασμα που προσφέρεται στον ασθενή είναι πιθανόν να μην έχει ούτε ένα μόριο από το αρχικό δραστικό συστατικό. Φτάνει δηλαδή κανείς εύλογα να αναρωτιέται: τι είναι αυτό που υποτίθεται ότι θεραπεύει τον ασθενή;

Περιεχόμενα 31ου τεύχους, Ιούλιος-Αύγουστος 2012

ARB_31_web
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Περιεχόμενα 30ου τεύχους, Ιούνιος 2012

ARB_30_web
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Τεύχος 30ό – Ιούνιος 2012

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_30_webEditorial

Οι άνθρωποι που πίστεψαν τα ψέματά τους

ΝΑ ΛΥΠΑΣΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ…
Να λυπάσαι το έθνος με το πλήθος τα δόγματα και την κούφια θρησκεία.
Να λυπάσαι το έθνος οπού ρούχα φορεί που δεν ύφανε το ίδιο
ψωμοτρώει από στάρι που εκείνο δε θέρισε
το κρασί του δεν γίνηκε απ’ τις δικές του πατούσες.
 
Να λυπάσαι το έθνος που δοξάζει μ’ εγκώμια
τον τραμπούκο σαν ήρωα
και τον κατακτητή του με την κίβδηλη λάμψη
θεωρεί ευεργέτη.
 
Να λυπάσαι το έθνος που αψηφά τους κινδύνους
μοναχά στα ονείρατα
μα και πάλι κιοτεύει το πρωί σαν ξυπνήσει.
 
Να λυπάσαι το έθνος που υψώνει φωνή
σε κηδείες μονάχα
και φουσκώνει σα διάνος σε ερείπια αρχαία.
Και που δεν ξεσηκώνεται παρά μόνο ανίσως
ο λαιμός του βρεθεί ανάμεσα σε σπαθί και κουτσούρι.
Να λυπάσαι το έθνος που έχει πολιτικό την αλεπού
τον σαλτιμπάγκο για φιλόσοφό του
και που η τέχνη του είναι τέχνη
πιθηκισμού και μπαλωμάτων.
 
Να λυπάσαι το έθνος που δέχεται
κάθε νέο αφέντη με σάλπιγγες
και τον διώχνει πνιγμένο στα «γιούχα»
για να φέρει μετά τον επόμενο με σαλπίσματα πάλι.
 
Να λυπάσαι το έθνος που οι σοφοί του από χρόνια βουβάθηκαν
κι οι σπουδαίοι του άντρες είν’ ακόμα στην κούνια.
 
Να λυπάσαι το έθνος που έχει γίνει κομμάτια
και που κάθε κομμάτι του παριστάνει το έθνος.
(Χαλίλ Γκιμπράν, από τον Κήπο του Προφήτη, 1933, μετάφραση για την ARB: Χ.Ε. Μαραβέλιας).
Οι Έλληνες πολίτες βρίσκονται ενώπιον άγριων διλημμάτων. Διάφορες εκδοχές λαϊκισμού, ακροτήτων και παλαιοκομματισμού ζητούν την ψήφο τους χωρίς κανείς σχεδόν να έχει το θάρρος να τους πει την αλήθεια. Ενστικτωδώς οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η όποια επιλογή κυβέρνησης –μάλλον αναπόφευκτα– δεν θα αποτελεί το τέλος αυτής της περιπέτειας αλλά την απαρχή μιας νέας περιόδου δεινών με μια κατάληξη που διαγράφεται μάλλον δυσοίωνη.
Οι μόνοι που παραμένουν απτόητοι στην εικονική τους πραγματικότητα είναι οι δεσπότες και διάκονοι της πλειονότητας των ισχυρών ΜΜΕ, που ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να προωθούν αδιάντροπα τα μαγικά τους ελιξίρια. Καμιά σοβαρή συζήτηση για τις εκ των πραγμάτων επιβαλλόμενες επιλογές των Ελλήνων. Καμιά σοβαρή κριτική στους μεγάλους, μικρούς και μικρομέγαλους πρωταγωνιστές και υπαίτιους της επερχόμενης καταστροφής. Συσκότιση της πραγματικότητας και της υπόλοιπης Ευρώπης και του κόσμου· των διαθέσεων των άλλων κοινωνιών και πολιτικών συστημάτων και των πράγματι διαθέσιμων οικονομικών πόρων.

Για μια ακόμη φορά, ἡ μωρὰ τῶν Ῥωμαίων συναγωγὴ ἐσκέψατό τινα ματαίαν βουλήν… – για να θυμηθούμε τις μέρες λίγο πριν από την Άλωση. (Ένα μεγάλο μέρος του «πληροφορημένου» από αυτούς ελληνικού λαού συμπεριφέρεται και σήμερα όπως περιέγραφε ο Μιχαήλ Δούκας: Ἀλλ’ ὁ λαὸς ὁ ἀπηνὴς καὶ μισόκαλος, ἡ ῥίζα τῆς ὑπερηφανείας, ὁ κλάδος τἠς κενοδοξίας, τὸ ἄνθος τῆς υψηλοφροσύνης, ἡ τρυγία [: κατακάθι] τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων, ἡ καταφρονοῦσα τὰ γένη τῶν ἀνθρώπων καταφρόνησις ἀληθινὴ πάντα τὰ γενόμενα ἐλογίζοντο ὡς μὴ γενόμενα…).
Σε μια εποχή που δείγματα των πραγματικών ηθών και συμπεριφορών των εν λόγω διακόνων της «ενημέρωσης» κοινολογούνται στο πανελλήνιο μέσω ημερολογίων τροφίμου του Κορυδαλλού, που είχε συνηθίσει να αρχειοθετεί με τευτονική επιμέλεια τις προσφορές συλλογικής διαφθοράς, δεν υπάρχει στα ΜΜΕ καμιά κριτική στις ίδιες τους τις πρακτικές και στα δικά τους διαχρονικά ανομήματα. Προπαντός δεν υπάρχει καμιά σοβαρή κριτική για τον καθοριστικό ρόλο που αυτοί οι ίδιοι έπαιξαν στο πώς φτάσαμε εδώ (και μη παρέκει).
Η σουρεαλιστική πραγματικότητα των εκλογών αυτών είναι η πολωτική ψευδοεπιλογή μεταξύ εκείνων που πολέμησαν με λύσσα, μέσω του μπαμπούλα του «μνημονίου», την επιλογή της προσαρμογής της Ελλάδας στην αναπόφευκτη πραγματικότητα, εκείνων που παριστάνουν ότι την πολεμούν ακόμα και εκείνων που υπονόμευσαν την προσαρμογή εμπράκτως στη διάρκεια της προσπάθειας εφαρμογής των αντίστοιχων πολιτικών.
Το σουρεαλιστικότερο όλων είναι ότι εκείνοι που επί δύο χρόνια στα κυρίαρχα ΜΜΕ προπαγάνδιζαν σε κάθε ευκαιρία και με κάθε αφορμή ότι ακολουθούμε λάθος και αδιέξοδη συνταγή και πως υπάρχει κάποια μαγική λύση με την οποία θα έρεε άφθονο μέλι και γάλα σε ολόκληρη την επικράτεια, όλοι εκείνοι που λοιδορούσαν τους βαλανιδοφάγους δυτικούς, ξαφνικά άρχισαν ομοθυμαδόν να βρίσκουν το φως τους. Δυτικότεροι –τώρα– των δυτικών, Μερκελότεροι της Μέρκελ, στρατευμένοι κοντοτιέροι πάλι για «ιερό σκοπό», πάντα ασυνείδητοι, αγωνίζονται να αναδιαμορφώσουν για μιαν ακόμη φορά την δημοσίαν ἑλληνικὴν συνείδησιν (όπως αποκαλούνταν μέχρι και το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα η κοινή γνώμη). Αυτοί γνωρίζουν, εξ ιδίας πείρας και εξ ιδίων κρίνοντες τα αλλότρια, πως Μικράν, μικράν, κατάπτυστον / ψυχὴν ἔχουν αἱ μᾶζαι, / ἰδιοτελῆ καρδίαν, / καὶ παρειὰν ἀναίσθητον / εἰς τοὺς κολάφους– όπως λέει ο Καρυωτάκης.
Το γνωρίζουν ιδιαιτέρως από τους διακόνους της εφημεριδοσύνης, του είδους εκείνου στο οποίο ο Λόρδος Νόρθκλιφ έβρισκε, τελικά, το ελαφρυντικό ότι δουλειά τους είναι να εξηγούν στους άλλους αυτά που οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν – και μακάρι να ήταν μόνο αυτή η δουλειά των εγχωρίων!
Από την αφήγησή τους λείπει όμως δυστυχώς ο συνεκτικός ιστός. Για την αποφυγή του καταστροφικού επεισοδίου δεν αρκεί μόνον η ψήφος των Ελλήνων. Απαιτείται και πολιτική ηγεσία, με γνώση, θάρρος, σπάνια διαχειριστική και πολιτική ικανότητα, που θα έχει προγραμματίσει, σκεφθεί, προετοιμαστεί για το δέον γενέσθαι στην απίστευτα δύσκολη συγκυρία στην οποία έχουμε βρεθεί. Πολιτική ηγεσία με έτοιμες ομάδες εξαιρετικά ικανών ανθρώπων που θα προωθήσουν σε πολλαπλά επίπεδα και με πρωτοφανείς (για την καθ’ ημάς Ανατολή) ταχύτητες, αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που αποφεύχθηκαν επί δεκαετίες.
Θα μπορούσαν ποτέ οι αλλοπρόσαλλοι, αλλόφρονες, αλαφροΐσκιωτοι και ανίκανοι πολιτικοί υποτακτικοί τους να ανταποκριθούν σ’ αυτή την αποστολή; Όλοι γνωρίζουν πως όχι. Πώς λοιπόν και γιατί τους προωθούν ξανά με πάθος; Γιατί δεν αναζήτησαν κάποιαν άλλη εναλλακτική επιλογή; Πάλι προσπαθούν να εφεύρουν ένα τέρας, μια Χίμαιρα (πρόσθε λέων, ὄπιθεν δὲ δράκων, μέσση δὲ χίμαιρα… σαν αυτήν η οποία, καταπώς λέει ο Απολλόδωρος, τὴν χώραν διέφθειρε, καὶ τὰ βοσκήματα ἐλυμαίνετο).
Εύκολη απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν υπάρχει. Μόνο υποθέσεις. Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι η πολύχρονη κρατικοδίαιτη διαβίωσή τους έχει προκαλέσει αμβλύνοια στην αντιληπτική τους ικανότητα για τις πραγματικές ανάγκες διαχείρισης της χώρας. Προωθούσαν επί τόσα χρόνια ανθρώπους με κριτήριο την υποτακτική τους φύση και συμπεριφορά, που ξέχασαν, αν ποτέ ήξεραν, ότι η πραγματική πολιτική, όταν δεν διεξάγεται με δανεικά και αγύριστα είναι μια δύσκολη και απαιτητική τέχνη. Προπαντός όταν το χάσμα μεταξύ προσδοκιών του λαού και πραγματικότητας είναι τόσο βαθύ και δυσθεώρητο. Του λαού που διαβουκολούν και που ο ίδιος προσφέρεται για διαβουκόληση .
Εναλλακτικά λοιπόν μπορεί να φανταστεί κανείς ότι οι δεσπότες και τα όργανά τους, η κοινή εφημεριδοσύνη, ψεύδονται τόσα χρόνια ώστε πίστεψαν στο τέλος στα ψέματά τους.
Ονειροφαντάστηκαν ότι αναδεικνύουν μεγάλους ηγέτες κι αρχηγούς και ξέχασαν ότι κατά κανόνα προώθησαν απλώς τους προθυμότερους να τους υπηρετήσουν.
Τι από όλα συμβαίνει είναι τελικά αδιάφορο. Το βέβαιο είναι ότι το μέλλον διαγράφεται μαύρο. Το τσουνάμι που ήδη κινείται καταπάνω μας θα παρασύρει ασφαλώς τους υπαίτιους και εκείνους που τους προώθησαν και ανέδειξαν, αλλά θα έχει βαρύτατες επιπτώσεις στις ζωές όλων μας. Θα επιπέσει επί δικαίων και αδίκων, εκτός αν η πολιτική συμπεριφορά των απλών καθημερινών ανθρώπων υπερβεί την πόλωση και τις τεχνητές κατασκευές και αναδείξει έναν απρόσμενο, με βάση τα σημερινά θλιβερά δεδομένα, πολιτικό συσχετισμό που θα επιτρέψει την ανάδειξη λύσης εναλλακτικής πέρα από τους σημερινούς πρωταγωνιστές. Δεν φαίνεται πιθανό, δεν παύει όμως κανείς να ελπίζει για κάτι καλύτερο την ώρα που πρέπει να προετοιμάζεται για το χειρότερο.
— TheAthensReviewofBooks
*