Περιεχόμενα 37ου τεύχους, Φεβρουάριος 2013

ARB_37_Web
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

37ο τεύχος, Φεβρουάριος 2013

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_37_Web

Editorial

Το ανώτατο στάδιο του καιροσκοπισμού

Ν ΔΗΜΩ ΤΗΣ MΙΚΡΑΣ AΣΙΑΣ
Η ειδήσεις για την έκβασι της ναυμαχίας, στο Άκτιον,
ήσαν βεβαίως απροσδόκητες.
Aλλά δεν είναι ανάγκη να συντάξουμε νέον έγγραφον.
Τ’ όνομα μόνον ν’ αλλαχθεί. Aντίς, εκεί
στες τελευταίες γραμμές, «Λυτρώσας τους Pωμαίους
απ’ τον ολέθριον Οκτάβιον,
τον δίκην παρωδίας Καίσαρα,»
τώρα θα βάλουμε «Λυτρώσας τους Pωμαίους
απ’ τον ολέθριον Aντώνιον».
Όλο το κείμενον ταιριάζει ωραία.
 
«Στον νικητήν, τον ενδοξότατον,
τον εν παντί πολεμικώ έργω ανυπέρβλητον,
τον θαυμαστόν επί μεγαλουργία πολιτική,
υπέρ του οποίου ενθέρμως εύχονταν ο δήμος·
την επικράτησι του Aντωνίου»
εδώ, όπως είπαμεν, η αλλαγή: «του Καίσαρος
ως δώρον του Διός κάλλιστον θεωρών–
στον κραταιό προστάτη των Ελλήνων,
τον έθη ελληνικά ευμενώς γεραίροντα,
τον προσφιλή εν πάση χώρα ελληνική,
τον λίαν ενδεδειγμένον για έπαινο περιφανή,
και για εξιστόρησι των πράξεών του εκτενή
εν λόγω ελληνικώ κ’ εμμέτρω και πεζώ·
ε ν  λ ό γ ω  ε λ λ η ν ι κ ώ  που είν’ ο φορεύς της φήμης,»
και τα λοιπά, και τα λοιπά. Λαμπρά ταιριάζουν όλα.
Ένα κλασικό κείμενο για τον καιροσκοπισμό, είναι το παραπάνω ποίημα του Κ.Π. Καβάφη, γραμμένο το 1926, δηλαδή λίγα μόλις χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το ανώτατο στάδιο του καιροσκοπισμού είναι ηκαιροσκοπολαγνία.Πρόκειται για το στάδιο κατά το οποίο ο καιροσκοπισμός μετατρέπεται από ανθρώπινο ελάττωμα σε νοσηρά κυρίαρχη ιδεολογία ενός κατεστημένου που έχει χάσει κάθε επαφή με οποιονδήποτε αξιακό κώδικα και προσπαθεί, πάση θυσία, να επιβιώσει και ει δυνατόν να αναπαραχθεί. Οπότε η φυσιολογική απέχθεια που αναπτύσσεται στις ανθρώπινες ομάδες για αυτόν που προσπαθεί να βελτιώσει επιτήδεια τη θέση του με το ψέμα, την παραπλάνηση και την ασυνέπεια, αδρανοποιείται στη συγκεκριμένη μειοψηφία, που προσπαθεί να διατηρήσει τα αθέμιτα προνόμιά της. Και υποκαθίσταται από τον γνήσιο θαυμασμό, έπαινο και μίμηση των καιροσκοπικών «κατορθωμάτων». Περιττό βέβαια να επισημάνουμε ότι τα ακραία αυτά κοινωνικά κρούσματα συμβαίνουν προπαντός σε περιόδους έσχατης παρακμής και σε συστήματα βαθιά διεφθαρμένα.
Στην περίοδο που διανύουμε η παρακμή της χώρας μας είναι δεδομένη και διεθνώς δακτυλοδεικτούμενη. Όπως και η βαθιά διαφθορά του συστήματος συμφερόντων (πολιτικών, οικονομικο-μιντιακών, συντεχνιακών, ακαδημαϊκών, εκκλησιαστικών κ.λπ.), σύστημα το οποίο –σοβαράς αντιστάσεως μη ούσης– ασκεί, ακόμα φευ, την εξουσία.
Η καιροσκοπολαγνία είναι όμως σχετικώς πρόσφατο φαινόμενο και συνδέεται με την έκταση και τη θρασύτητα με την οποία το πολιτικό σύστημα χρησιμοποιεί το τελευταίο διάστημα το ψεύδος, την ασυνέπεια και την παραπλάνηση, με μια λέξη: την απάτη. Φτάσαμε στο σημείο μια λογική εξήγηση των διαρκών οβιδιακών μεταμορφώσεων να ξεπερνά τις δυνατότητες ακόμα και του πλέον ικανού και πωρωμένου κοντοτιέρου της προπαγάνδας. Είδος που διαθέτουν σε πλήρη επάρκεια και έσχατο επίπεδο οι ιθαγενείς ιδιωτικές και δημόσιες ΥΕΝΕΔ.
Οπότε εισήλθαμε πλέον στο ανώτατο –παναπεί έσχατο– στάδιο του καιροσκοπισμού, όπου οι καιροσκόποι επαινούνται αναμεταξύ τους με πρωτοφανή ειλικρίνεια: αλληλοεπαινούνται για αυτόν τον ίδιο τον καιροσκοπισμό τους! Ενώ σε πιο φυσιολογικές συνθήκες η εξουσιολειχία ασκείται με τη δημαγωγική επίκληση «αρετών» που συμμερίζεται ευρύτερα η κοινωνία, όταν βρισκόμαστε στο ανώτατο στάδιο του καιροσκοπισμού, οι πολιτικοί και άλλοι απατεώνες θαυμάζονται πλέον για την ικανότητά τους να ξεγελούν, να κοροϊδεύουν και να παραπλανούν. Τα συμβαίνοντα αυτό το διάστημα είναι εξόχως χαρακτηριστικά.
Οι τρεις κυβερνώντες έχουν πρωταγωνιστήσει στην εξαπάτηση του ελληνικού λαού. Έδωσαν προεκλογικές υποσχέσεις που ήταν –εν γνώσει τους– παντελώς ψευδείς και προκλητικά εξωπραγματικές και συνυπέγραψαν εταιρικό κυβερνητικής συνεργασίας το οποίο διαψεύδουν έμπρακτα και θεαματικά λέξη προς λέξη από την πρώτη κιόλας ώρα που άρχισαν να συγκυβερνούν.
Ο ένας, ο «κυβερνών αριστερούτσικος», μας οδήγησε τον Μάιο στις καταστροφικές δεύτερες εκλογές γιατί ήθελε, λέει, «αριστερή κυβέρνηση». Τώρα παρακολουθεί ως παθητικός και άτεχνα αποστασιοποιημένος χειροκροτητής όχι μόνο την εφαρμογή της πολιτικής που καταδίκαζε προεκλογικά σε όλους τους τόνους, αλλά και την μικροκομματικά μονομερή επιστράτευση της ατζέντας «Νόμος και Τάξη» από την κυβέρνηση που υπάρχει χάρη στη δική του στήριξη. Κι οι Χρυσαυγίτες χαστουκίζουν και προπηλακίζουν σε πρώτη τηλεοπτική προβολή και οι οπαδοί τους τρομοκρατούν, δέρνουν και μαχαιρώνουν μετανάστες ανενόχλητοι από τους υπερασπιστές του «νόμου και της τάξης». Πρέπει να φτάσουμε σε ειδεχθείς δολοφονίες για να αποφασίσει η κομματικά ποδηγετούμενη αστυνομία να κάνει το αυτονόητο: τη δουλειά της.
Ο δεύτερος συνεταίρος, ο βουλιμικός της εξουσίας, έχει κάνει τόσους ελιγμούς και μεταστροφές ώστε να ξεχνά και ο ίδιος ποια είναι η αρχική θέση την οποία εγκαταλείπει. Προσυπέγραψε το μνημόνιο για να απολαύσει υποβρύχιες διαδρομές στο Πεντάγωνο, και μετά διαδοχικά το αποποιήθηκε, το επανυιοθέτησε, το επαναποποιήθηκε και το επανυιοθέτησε. Έδιωξε την τρόικα για να μην πάρει μέτρα, χαράτσωσε όλη την Ελλάδα για να την επαναφέρει. Προβάρησε στη συνέχεια προεκλογικά τον μανδύα του «υπεύθυνου» και μετεκλογικά του «φιλολαϊκού» συνεταίρου που «δεν συμμετέχει στη βρώμικη δουλειά». Τώρα κοντοστέκεται ζαλισμένος και κάθιδρος από τις πολλές στροφές και συστροφές της απελπισίας του.
Ο τρίτος συνεταίρος, ο παγκόσμιος ρέκορντμαν στο άθλημα, κατάφερε να εκλεγεί στην ηγεσία του κόμματός του ξιφουλκώντας κατά του συστήματος και στη συνέχεια αγκάλιασε, αγκαλιάστηκε και αγκαλιάζεται με τα πλέον σκανδαλοδιατρεφόμενα και δακτυλοδεικτούμενα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Τα οποία με όρους προκλητικής εύνοιας δανειοδότησε προσφάτως, μέσω των κρατικά ελεγχόμενων τραπεζών, μόλις αφίχθη η πολυπόθητη τελευταία δόση. Επί δύο χρόνια υπονόμευε την προσπάθεια της χώρας συνεισφέροντας καθοριστικά στην πολιτική αβεβαιότητα και την κρίση εμπιστοσύνης, που καθυστέρησε την προσαρμογή και οδήγησε σε αναίτια πρόσθετη βαριά ύφεση και ανεργία. Στη συνέχεια προκάλεσε εκλογές ως υπερήφανος πρωταγωνιστής και (κατά δήλωσή του) «αρχιτέκτονας του αντιμνημονιακού αγώνα». Πρωταγωνιστής που, όπως δήλωνε, όχι μόνο δεν επρόκειτο να θίξει τους μισθούς και τις συντάξεις, αλλά θα μείωνε τη φορολογία και θα προχωρούσε σε παροχές στους πολύτεκνους και τους χαμηλοσυνταξιούχους.
Τι έκανε στη συνέχεια είναι γνωστό. Όπως γνωστή είναι και η συνέχιση της εξαπάτησης με κάθε ευκαιρία. Δεν υπάρχουν «εξαιρέσεις» στο ενιαίο μισθολόγιο, εκτός από τα «δικά μας παιδιά» της Βουλής που ξέρουν κάτι ενοχλητικές «λεπτομερειούλες» για τα δύο κόμματα. Το ίδιο και για τους υπαλλήλους του Υπουργείου Οικονομικών που ξέρουν «λεπτομερειούλες» για όλους τους υπόλοιπους μεγαλόσχημους και μεγαλοχρηματοδότες. Δεν υπάρχουν χρήματα για παροχές και κοινωνική πολιτική για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έχουν οδηγηθεί στην απόγνωση, αλλά μόλις άρχισαν να κινούνται κάποιες ποινικές διώξεις βρέθηκαν 100 εκατομμύρια για τους δικαστές που αποτελούν κλάδο εξόχως επικίνδυνο όταν δυσαρεστείται. «Αμείλικτος» ο πόλεμος κατά της διαφθοράς, αλλά η λίστα Λαγκάρντ (και οι υπόλοιπες λίστες με ακίνητα Ελλήνων σε ευρωπαϊκές πόλεις, καταθέσεις εξωτερικού, λίστα Λουξεμβούργου κ.ά.), δεν αξιοποιείται ακόμη γιατί η κυβέρνηση μετά από επτά μήνες στην εξουσία δεν στέλνει κατάλληλους υπαλλήλους στο ΣΔΟΕ. Η λίστα Λαγκάρντ ειδικά πάσχει και από έλλειψη υπαλλήλων που να γνωρίζουν ακόμα και στοιχειώδη γαλλικά! Ρητορική υπέρ των μεταρρυθμίσεων και του εξορθολογισμού, αλλά διορισμός «κολλητών», πολιτευτών και κομματαρχών με τη διαβόητη αναλογία 1-2-3 σε όλη τη δημόσια διοίκηση.
Τον δρόμο που χάραξαν οι κυβερνώντες ακολουθεί με συνέπεια και η αντιπολιτευόμενη αριστερά. Τώρα βρίσκεται στην ενδιάμεση άχαρη φάση στην οποία ρητορεύει υπερασπιζόμενη συγχρόνως δύο τελείως διαφορετικές εκδοχές της ζαλισμένης πολιτικής της. «Ξεσκίζει» το μνημόνιο, αλλά δεν θα «σκίσει» ποτέ τις δανειακές συμβάσεις. Συμπαρίσταται στους «αντάρτες» συνδικαλιστές, αλλά ταυτόχρονα ανακαλύπτει τα χαρίσματα του Σόιμπλε και του Τόμσεν.
Για όλα αυτά οι πολιτικοί καιροσκόποι –κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι– αντί για τον ψόγο απολαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο έπαινο και συμπαράσταση από τα άλλα σκέλη του συστήματος, ιδίως όσα πρωταγωνιστούν στη δημόσια συζήτηση: κυρίαρχα μέσα «ενημέρωσης», «πνευματική» ηγεσία και άλλους κάθε λογής δημοσιολογούντες. Δεν είναι παράδοξο. Ο καιροσκοπισμός εκεί άλλωστε συστηματικά και διαχρονικά υπηρετείται πιστότερα. Είναι οι γνωστοί σε όλους «συνεπείς» στυλοβάτες της εκάστοτε εξουσίας. Τώρα όμως το φαινόμενο-κρούσμα έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας. Προσφάτως μάλιστα οι «φιλόσοφοι» του συστήματος, αξιοποιώντας τη δεκάρικη δικαιολογία της «σωτηρίας της πατρίδας» από τον «εσωτερικό» κίνδυνο, υπερνίκησαν τις εσωτερικές αναστολές της αυτογελοιοποίησης και ιδεολογικοποίησαν την «αρετή» της ασυνέπειας.
Ασφαλώς σε κάθε χώρα και κάθε σύστημα η πολιτική περιλαμβάνει την υπερβολή και συχνά την παραπλάνηση. Σε κάθε κοινωνία στα συστήματα ηγεσίας οι άνθρωποι προσαρμόζονται στις νέες πραγματικότητες και αναθεωρούν απόψεις. Σε κάθε εποχή πολλοί κάνουν με τον καιροσκοπισμό καριέρα. Η δική μας περίπτωση όμως ξεχωρίζει, ιδιαίτερα σ’ αυτή την εποχή των μεγάλων υπόγειων συναλλαγών. Γιατί το φαινόμενο είναι πια τόσο κραυγαλέα ακραίο, που κινδυνεύει να αντιστρέψει την πυραμίδα των αξιών. Έγινε η εξαίρεση κανόνας και ο κανόνας εξαίρεση. Μετατράπηκε η καταδίκη σε πανηγυρισμό και περάσαμε από την απαξία στον θαυμασμό του χλευαστέου.
Το ελπιδοφόρο είναι ότι αυτό δεν αφορά την πλειονότητα του πληθυσμού, που έβγαλε και βγάζει τα συμπεράσματά της από όσα έπαθε και παθαίνει. Και ζητά την ακριβώς αντίστροφη πορεία. Αφορά ένα κλειστό σύστημα παρασιτικών συμφερόντων που έχουν τη βασική ευθύνη για τη συνολική χρεοκοπία της χώρας. Τα οποία απομύζησαν και απομυζούν την παραγωγική Ελλάδα, την Ελλάδα της τίμιας προσπάθειας, και επιδιώκουν με τις μεθόδους που αδρά περιγράψαμε παραπάνω να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία – και στα οφέλη της. Όμως ελπίζουμε πως και οι Τζουμπέδες θα διαπιστώσουν μετ’ ού πολύ ότι έσται ήμαρ…
*

 

Περιεχόμενα 36ου τεύχους, Ιανουάριος 2013

ARB_36_Web
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Τεύχος 36ο – Ιανουάριος 2012

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Editorial

ARB_36_WebΑριστερή υποκρισία

Οι πράξεις που τελούνται διά παραλείψεως καθίστανται επιλήψιμες όταν κάποιος έχει δυνατότητα, με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως τη θέση του, να προβλέψει και να δράσει με τρόπο ώστε να αποφευχθεί το αρνητικό αποτέλεσμα από τις πράξεις κάποιου άλλου. Μέχρι πρότινος η Αριστερά μπορούσε να επικαλεστεί αδυναμία επηρεασμού του συστήματος και ευλογοφανώς να αποφύγει την κριτική. Αν όχι για τις πράξεις της, τουλάχιστον για τις παραλείψεις της στη δημόσια ζωή. Ιδίως όταν άρχισαν να αποκαλύπτονται οι τεράστιες και εγκληματικές ενοχές του συστήματος εξουσίας της χώρας για την χωρίς αντικειμενική αιτία ανυπολόγιστη καταστροφή που βιώνουν σήμερα οι Έλληνες πολίτες. Σήμερα που η ελληνική κοινωνία έδωσε στην Αριστερά ένα ποσοστό το οποίο φτάνει για όλες τις συνιστώσες/εκδοχές της (περιλαμβανομένης και της «κυβερνώσας») στο 38% και κατέχει για πρώτη φορά στην ιστορία της ταυτοχρόνως τόσο τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο και τον ρόλο του κυβερνητικού εταίρου, η δικαιολογία της αδυναμίας ουσιαστικής παρέμβασης δεν ισχύει πια.
Το σύστημα ολιγαρχικών οικονομικών, συντεχνιακών και κομματικών συμφερόντων που κατέστρεψε τη χώρα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να επιβιώσει της καταστροφής στέλνοντας τον λογαριασμό στον απλό πολίτη. Και η Αριστερά είτε συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια αναπαραγωγής αυτού του συστήματος (η συγ-«κυβερνώσα» αριστερά η οποία παριστάνει ταυτοχρόνως την μωρά παρθένο που δεν βλέπει τι συμβαίνει γύρω της γιατί ξέχασε –κατά την ευαγγελική παραβολή– να φέρει «λάδι για το λυχνάρι της»), είτε τη διευκολύνει (η ανεξόδως«καταγγελτική» αριστερά) διά της σιωπής της. Χωρίς να συνυπολογίσουμε και τις πολύτιμες υπηρεσίες αποπροσανατολισμού που προσφέρει η τελευταία εξαπολύοντας με θαυμαστή και ολοένα αυξανόμενη συχνότητα πυροτεχνήματα τόσης ανοησίας, που είναι εφάμιλλης φαντασμαγορίας με τις αλήστου μνήμης Ολυμπιακές κραιπάλες. (Και οπωσδήποτε οι λέξεις αγγελιόσημο ή εκκλησιαστική περιουσία δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο ούτε των πιο ακραίων αριστερών!).
Τι δεν καταγγέλλει η Αριστερά;
Δεν καταγγέλλει αλλά αντίθετα συμμετέχει (η «κυβερνώσα») στον κομματισμό ο οποίος επέστρεψε ορμητικός και ολοφάνερα σε όλα τα μήκη και πλάτη του κράτους. Πολιτευτές των τριών κομμάτων και «κολλητοί» του επικεφαλής της τρικομματικής κυβέρνησης ή των λοιπών «αρχηγών» ανέλαβαν και αναλαμβάνουν κρίσιμες δημόσιες θέσεις στο ΣΔΟΕ, στην ΕΥΠ, στους δημόσιους οργανισμούς, εκδιώκοντας ακόμα και τους λίγους αντικειμενικά επιτυχημένους καρπούς του opengov, ενώ η κυβέρνηση παριστάνει ανενόχλητα τη «μεταρρυθμιστική». Ακόμα κι όταν ο τσακωμός για την ποσοστωτική (κομματική) μοιρασιά των θέσεων γίνεται απροκάλυπτα και δημόσια (όπως στην περίπτωση των Εφοριών), η Αριστερά μιλά τόσο λίγο, τόσο ψιθυριστά και υπαινικτικά, που καλά-καλά δεν ακούγεται. Είναι άραγε η λέξη αξιοκρατία «αντιδημοκρατική» ή το μόνο πρόβλημα κάποιων είναι ότι το κομματικό κράτος δεν ανήκει ολοκληρωτικά στο «σωστό» κόμμα;
Αντίστοιχα παθητικός είναι ο ρόλος της στις πρακτικές απομύζησης του δημοσίου χρήματος από τουςδιαχρονικούς ολιγάρχες. Κι αυτό όχι γιατί το σύστημα δεν προσφέρει ευκαιρίες. Κάθε άλλο. Όλα συνεχίζουν να λειτουργούν «κανονικά», δηλαδή όπως τότε… Οι συμβάσεις κατ’ ανάθεση στους εθνικούς προμηθευτές λαμβάνουν την πολλοστή παράταση (ενώ εκκρεμούν ακόμα οι κακουργηματικές διώξεις για τις αρχικές συμβάσεις), οι χορηγίες εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ (πάνε οι καλές εποχές των εκατομμυρίων) αποσπώνται «νύχτα» αδιαφανώς από αποκρατικοποιούμενες εταιρείες και καταλήγουν στα μεγαλοδιαπλεκόμενα ΜΜΕ, δημόσια τραπεζική περιουσία αξίας δισεκατομμυρίων (αφού συνοδεύεται με αντίστοιχης αξίας ευρωπαϊκά ομόλογα που δανείζεται για λογαριασμό μας το Ελληνικό Δημόσιο) περνά με τις ευλογίες της Τρόικας χωρίς διαγωνισμό στα χέρια χρεοκοπημένων τραπεζιτών, κ.λπ. Είναι ενδεικτικό ότι το πρακτορείο Reuters και το περιοδικό Stern έχουν φτάσει να καταγγέλλουν τους ημεδαπούς ολιγάρχες και τις κυβερνητικές τους διαπλοκές με πολύ μεγαλύτερη ένταση από την ακροαριστερή αξιωματική αντιπολίτευση. Την ίδια έλλειψη αντανακλαστικών δείχνει η Αριστερά για τις υποθέσεις σκανδάλων και μαύρου χρήματος που μουχλιάζουν στα ντουλάπια της λεγόμενης Ελληνικής Δικαιοσύνης, με πιο διαβόητη την υπόθεση Siemens για την οποία οι τόσο δραστήριοι επ’ εσχάτων –συνδικαλιστικά μόνο, δυστυχώς– «λειτουργοί» της δεν έχουν ακόμα δώσει καμία σοβαρή συνέχεια, οκτώ χρόνια μετά την πρώτη δημόσια αποκάλυψή της.
Αντίστοιχα ισχύουν και στο μέγα θέμα της σκανδαλώδους τραπεζικής χρηματοδότησης των κομμάτων. Εδώ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν αποσπάσει, μέσω διαπλοκής και με βιασμό και των πιο στοιχειωδών τραπεζικών κριτηρίων, ως «δανεικά κι αγύριστα», διαχρονικά πάνω από 230 εκατομμύρια ευρώ. Τα δύο αυτά κόμματα έχουν χρεοκοπήσει οικονομικά και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία να στείλουν τον λογαριασμό στον φορολογούμενο, αφού το αποπειράθηκαν χωρίς επιτυχία προεκλογικά. Ενώ τα δύο κόμματα της «καταγγελτικής» αριστεράς έχουν κρατήσει στάση επαμφοτερίζουσα, μια που είχαν και αυτά επωφεληθεί από τις σχετικές πρακτικές για τις δικές τους ανάγκες, ως κόμματα και συνιστώσες.
Ταυτόχρονα συνεχίζουν να υλοποιούνται από την παρούσα κυβέρνηση οικονομικές πολιτικές προς όφελος των συντεχνιακών συμφερόντων και εις βάρος των παραγωγικών πολιτών, όπου η Αριστερά, που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται τον «κόσμο της εργασίας», όχι απλώς δεν υπερασπίζεται τους ασθενέστερους, αλλά στηρίζει εμμέσως την τρικομματική κυβέρνηση. Οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και τα θηριώδη εφάπαξ προς ανθρώπους που δεν έχουν πληρώσει ποτέ αντίστοιχες εισφορές συνεχίζονται απτόητα, αφού οι περικοπές ήταν για άλλη μια φορά απολύτως οριζόντιες και τα συντεχνιακά προνόμια διατηρούνται (εκ των πραγμάτων περιτετμημένα λόγω των δημοσιονομικά ακραίων περιστάσεων που βιώνουμε) εις βάρος των πληβείων του κόσμου της εργασίας, κυρίως του ιδιωτικού τομέα. Στο πεδίο αυτό, η Αριστερά με την συνολική άρνηση κάθε προσαρμογής, που και η ίδια ασφαλώς γνωρίζει ότι δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, στην ουσία προσφέρει ανεκτίμητη υπηρεσία στις συντεχνίες εις βάρος της μεγάλης πλειονότητας των μη-συνδικαλιστικά-καλυμμένων πολιτών. Γιατί όταν ούτε η Αριστερά –αυτή που τάχα εκφράζει το αιώνιο Καλό– δεν μιλά για τις πιο ακραίες αδικίες, τότε ποιος θα βρεθεί να υπερασπιστεί τους πιο αδύνατους;
Αντίστοιχα ισχύουν και στο εσωτερικό του δημόσιου τομέα, εις βάρος της υπαρκτής και αξιόλογης κατηγορίας υπαλλήλων που είχαν προσληφθεί και προοδεύσει αξιοκρατικά και υπηρετούν με εντιμότητα και αποτελεσματικότητα το δημόσιο συμφέρον κρατώντας ό,τι έχει απομείνει όρθιο στο κράτος. Παρά το υποτιθέμενο «ενιαίο μισθολόγιο», διατηρούνται κατηγορίες προνομιούχων εργαζομένων στο Δημόσιο (πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα οι ρουσφετολογικά διορισμένοι στην πλειονότητά τους υπάλληλοι της Βουλής, κυριολεκτικά τα δικά τους παιδιά, και οι φιλοξενούντες στους κόλπους τους την πιο εκτεταμένη κατά κεφαλήνδιαφθορά υπάλληλοι του Υπουργείου Οικονομικών). Η Αριστερά μάλλον υπερασπίζεται παρά καταγγέλλει τους υπαλλήλους δύο ταχυτήτων, αφού συνεχίζει με θρησκευτική πίστη να προπαγανδίζει την εκτός του κόσμου τούτου θεωρία της οικονομικής αναβάθμισης των πάντων προς τα πάνω. Σιωπηλή, και συνεργαζόμενη επί της ουσίας με την τρικομματική, παραμένει και στην υπόθεση των παλαιών πειθαρχικών συμβουλίων, τα οποία με συμμετοχή συνδικαλιστών συνέχιζαν μήνες μετά την νομοθετημένη κατάργησή τους να ξεπλένουν υποθέσεις διαφθοράς – ξεπλένουν ήταν ακριβώς η λέξη που χρησιμοποίησε ο ίδιος ο επιθεωρητής της Δημόσιας Διοίκησης χωρίς να συγκινήσει τις ιδιωτικές και δημόσιες «ΥΕΝΕΔ».
Πριν από ένα και πλέον χρόνο είχαμε αναφερθεί σε άλλες εκφάνσεις του ιδίου φαινομένου, επί κυβερνήσεως Γ.Α. Παπανδρέου, επισημαίνοντας την προκλητική ανοχή της Τρόικας σε όλα αυτά. Οι εκπρόσωποι των δανειστών μας σε τελική ανάλυση ενδιαφέρονται προπαντός να διαφυλάξουν κατά το δυνατόν τα δανεικά που έχουν πληρώσει τα αφεντικά τους και κυνικά προσαρμόζονται, όποτε και όσο τους είναι αναγκαίο για να το επιτύχουν, με τις αθλιότητες του ελληνικού συστήματος ηγεσίας. Η Αριστερά όμως γιατί ακριβώς συμβιβάζεται με αυτές τις πρακτικές; Από ιδεοληψία; Από άρνηση κατανόησης της δύναμης που της έδωσε ο ελληνικός λαός στη συγκυρία αυτή, για να προασπίσει τα συμφέροντα των αδυνάτων; Ή γιατί ποτέ δεν ήταν αυτό που η ίδια φαντασιωνόταν; Δηλαδή, απλώς έπαιζε (με την έννοια του «ρολίστα») τον ρόλο του «επαναστάτη» και του «προστάτη των αδυνάτων», ως μέρος αναπόσπαστο της υποκριτικής παράστασης της μεταπολίτευσης με τίτλο «Η αγαθοεργός Αριστερά», του «σοσιαλιστικού» καθεστώτος της διαφθοράς με ανθρώπινο πρόσωπο. Δυστυχώς όμως, όταν κλήθηκε να τον παίξει πραγματικά αποκαλύφθηκε και η δική της βαθιά συντηρητική και συστημική φύση.
— The Athens Review of Books

Copyright © 2011 Booksreview.gr.
All Rights Reserved.

Περιεχόμενα τεύχους

Το τεύχος Ιανουαρίου της Athens Review of Books είναι αφιερωμένο στον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Η ARB δημοσιεύει ένα άκρως αποκαλυπτικό και πυκνό δοκίμιο του Τόμας Σήχαν από το New York Review of Books με τίτλο «Μάρτιν Χάιντεγκερ: Ένας κανονικός Ναζί». Πρόκειται για ένα κείμενο αναφοράς στη διεθνή βιβλιογραφία περί του εν λόγω «φιλοσόφου». Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε, όπως παρατηρεί ο συγγραφέας, «πόσο στενά συνυφασμένη ήταν η φιλοσοφία του Χάιντεγκερ με την πολιτική του τοποθέτηση. Όπως και πόσο βαθιά και μακρόβια ήταν η αφοσίωσή του στην “εσώτερη αλήθεια και μεγαλοσύνη” του ναζιστικού κινήματος».

• Ο Τάσος Γιαννίτσης γράφει για το Κράτος, την Πολιτική και την Οικονομία με φόντο την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Για την αναγκαία επιστροφή της πολιτικής. Για την «άβυσσο μεταξύ της θεωρίας, της πολιτικής και των κατασκευασμάτων που κυκλοφορούν από τους πολλούςοικονομολόγατους που κατακλύζουν τη δημόσια συζήτηση».

• Το editorial της ARB έχει τίτλο «Αριστερή υποκρισία». Περιγράφει τι δεν καταγγέλλει η «καταγγελτική» Αριστερά και σε τι συνεργάζεται η «κυβερνώσα». Μια Αριστερά η οποία απλώς παίζει επί δεκαετίες (με την έννοια του «ρολίστα») τον ρόλο του «επαναστάτη» και του «προστάτη των αδυνάτων», ως μέρος αναπόσπαστο της υποκριτικής παράστασης της μεταπολίτευσης με τίτλο «Η αγαθοεργός Αριστερά». Διαθέσιμο στην ιστοσελίδα μας:http://www.booksreview.gr/

• Η Μερόπη Αναστασιάδου, ο Εργκούν Όζμπουντουν και ο Χρήστος Ροζάκης γράφουν για το σύνδρομο της αντιδιαστολής στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, τις Μεγάλες Ιδέες των καλών γειτόνων και τη δύσκολη ταύτιση του εθνικού κράτους με τον χώρο του.

• Ο Νικόλαος Α.Ε. Καλοσπύρος και ο Σάββας Μιχαήλ γράφουν για το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη «Η Αδερφή μου».

• Ο Πέτρος Μαρτινίδης γράφει για το ψηφιδωτό της γυναικείας χειραφέτησης.

• Ο Μίλτος Φραγκόπουλος γράφει για την ελληνική μεταπολεμική και σύγχρονη τέχνη, για το τοπικό και το παγκόσμιο στην τέχνη.

• Ο Δημήτρης Καλοκύρης γράφει για τον Μαγικό σουΡεαλισμό (επειδή πάντα η ουρά βρίσκεται πίσω).

• Ο Λεωνίδας Λουλούδης γράφει για το πριόν(ι) στο πιάτο.

• Η Αντρέα Σροθ γράφει για τον Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ – για την εκταφή των αναμνήσεων που κουβαλούσε μετά την εκδίωξη της οικογένειάς του από τους Μπολσεβίκους, αναμνήσεις τις οποίες ο χρόνος και η ιστορία είχαν προσπαθήσει να θάψουν ζωντανές.

Ακόμη:
• Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Κοινοβουλευτισμός και κρίση. Μια επίκαιρη συζήτηση του Μεσοπολέμου
• Σωτήρης Ριζάς, Άνοδος ή δοκιμασία της δημοκρατίας; Από δυο παγκοσμίους πολέμους στην εποχή της ευημερίας
• Μαρία Αθανασοπούλου, Η περιπέτεια της θηλύτητας ως περιπέτεια της γραφής
• Πέτρος Δήτσας, Η βασίλισσα των επιστημών, οι ιχνηλάτες φυσικοί και ο Καστοριάδης
• Λίνα Πανταλέων, Οι βλαβερές συνέπειες της εικονολατρίας
• Χάρης Βλαβιανός, Ανθολογία Ερωτικής Ποίησης 11
• Κώστας Παπαγεωργίου, Μέτρα ύπνου. Νερό δεν υπάρχει. Ποιήματα

Τεύχος 35ο – Δεκέμβριος 2012

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

EditorialARB_35_Web

Νο Europe, no party!

Τι συμβολίζει ο βιβλικός μύθος του πύργου της Βαβέλ; Ο συνειρμός που αυτόματα έρχεται πρώτος στο μυαλό μας είναι η ασυνεννοησία. Αν μας υποχρέωναν να κατασκευάσουμε μια γραπτή γλώσσα με δυτικά ιδεογράμματα, έναν τέτοιο πύργο, υπερφίαλο, μισοκατασκευασμένο και μισογκρεμισμένο, θα χρησιμοποιούσαμε.

Αν μας ζητούσε κάποιος να περιγράψουμε σήμερα την κατάσταση της «Ενωμένης Ευρώπης», πάλι το ίδιο πυργοειδές σύμβολο θα χρησιμοποιούσαμε. Και θα ήταν εντελώς ταιριαστό, τόσο από πλευράς αντίληψης όσο και από πλευράς πρακτικών αποτελεσμάτων. Πώς αλλιώς να περιγράψεις αντιλήψεις και προσεγγίσεις τόσο διαφορετικές όσο ο μίζερος Βορειοευρωπαϊκός εγωισμός, η ανορθολογική προδιάθεση του Νότου να αρνείται τη δική του ολέθρια πραγματικότητα, ο Βρετανικός αυτισμός και η αλαζονεία της ευρωπαϊκής Ανατολής, που φαντασιώνεται ότι έγινε κάτι σαν Δανία, ενώ παραμένει ακόμα αταβιστικά επηρεασμένη από τις ασθένειες της Σοβιετο-ανατολικής της κληρονομιάς;

Περιεχόμενα 35ου τεύχους, Δεκέμβριος 2012

ARB_35_Web
FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email