Απολογισμός μιας πενταετίας κρίσης: ΤΙΝΑ και ξεΤΙΝΑ

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_57_Tina

Από την ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ και τον ΠΛΑΤΩΝΑ ΤΗΝΙΟ

Από τι θα κριθούν και τι θα κρίνουν οι επόμενες εκλογές; Όσο και να προσπαθούν τα παραπολιτικά να μας πείσουν για συνωμοσίες και κρυφούς άσσους, οι εκλογές θα κριθούν από καθαρές απαντήσεις στα μεγάλα θέματα. Αυτά, δηλαδή, που αντιμετωπίζονται με μισόλογα και υπεκφυγές στον καθημερινό πολιτικό λόγο είναι εκείνα που μετράνε και θα μετρήσουν και στην κάλπη.

Η αφετηρία του δικού μας προβληματισμού ήταν το ερώτημα ενός καλού φίλου, πολιτικού επιστήμονα (δηλαδή μη οικονομολόγου) που δεν ζει στην Ελλάδα αλλά παρακολουθεί τις συζητήσεις και τις εξελίξεις. Μας είπε: «Όλοι περίπου συμφωνούν πως η κατάσταση της Ελλάδας το 2009 δεν ήταν διατηρήσιμη. Για να ξεφουσκώσει η φούσκα, θα έπρεπε να φτωχύνει η χώρα κατά 30%. Αυτό έπρεπε να γίνει και αυτό ακριβώς έγινε. Ίσως όχι με τον καλύτερο τρόπο, πάντως τώρα μπορούμε πλέον να προχωρήσουμε». Κάτι δηλαδή σαν τον άγιο Χριστόφορο, ο οποίος πήρε στους ώμους του τον Χριστό από τη μια όχθη του αφρισμένου ποταμού και τον πέρασε απέναντι.

Ο Περί Τύπου Τρομονόμος

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
©Δημήτρης Χατζόπουλος

©Δημήτρης Χαντζόπουλος

To σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου περιγράφει τέλεια το αυριανικό θράσος. Ωστόσο, μετά και το τελευταίο κρούσμα εναντίον του Ανδρέα Πετρουλάκη, το μόνο που αναρωτιόμαστε είναι πότε η «εφημεριδοσύνη» (που «τα ξέρει όλα») θα καταλάβει ότι υπάρχει ο Περί Τύπου Νόμος, με αρχιτέκτονα τον Ευ. Βενιζέλο (ο πραγματικός Τρομονόμος), ο οποίος είναι η πηγή του κακού και όπλο στα χέρια κάθε αυριανιστή, κάθε τραμπούκου, κάθε φανατικού, κάθε εκβιαστή; Ούτε τα μέχρι τώρα θύματά του δείχνουν να το έχουν συνειδητοποιήσει. Ακόμη και όσοι νομίζουν ότι πρωτοστατούν για την ελευθερία της έκφρασης δεν έχουν κατανοήσει ότι εκεί βρίσκεται η πηγή του κακού. Με την ελπίδα ότι θα προσπαθήσουν να το καταλάβουν αυτή τη φορά και ότι, επιτέλους, θα κινηθούν δραστήρια για την κατάργησή του…

 

The Athens Review of Books

Για να τελειώνουμε με τη συκοφαντία

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
Ensor16.11.14

Του James Ensor

Ένα ανύπαρκτο θέμα που δημιούργησε πλανόδιος επιστολογράφος εμφανίστηκε ως υπαρκτό. Θα το αγνοούσαμε ως ανάξιο λόγου, αν δεν το διακινούσε ψευδώνυμος συντάκτης της εφημερίδας Τα Νέα, στοχεύοντας στην ιδιοτελή συκοφάντηση της Athens Review of Books. Δυστυχώς το κακοστημένο δημοσίευμα διέφυγε της προσοχής της διεύθυνσης της εφημερίδας. Ωστόσο, όσοι επιθυμούν να πληροφορηθούν τα της εν λόγω αθλιότητος, μπορούν να διαβάσουν την απάντηση της ARB, όπως δημοσιεύθηκε από Τα Νέα του Σαββάτου 15 Νοεμβρίου. Δεν συνιστούμε την ανάγνωσή της. Την αναρτούμε όμως για λόγους «αρχείου», δηλαδή για προστασία μας από μελλοντικούς κακόβουλους διακινητές αυτών ή παρόμοιων ψευδών.

Διάλογος: Ισραηλινο-παλαιστινιακό ζήτημα

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
Χειραψία των Γιτζάκ Ράμπιν και Γιάσερ Αραφάτ υπό το βλέμμα του αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον μετά την υπογραφή των συμφωνιών του Όσλο στον Λευκό Οίκο, 13 Σεπτεμβρίου 1993. Ο Γιάσερ Αραφάτ ποτέ δεν σταμάτησε την τρομοκρατία, ακόμα και σε περιόδους διαπραγματεύσεων ειρήνης με το Ισραήλ. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν (Ιτσχάκ Ραμπίν) δολοφονήθηκε από εξτρεμιστή ισραηλινό ακροδεξιό που ήταν ενάντιος στις ειρηνευτικές προσπάθειες. Πηγή: U.S. Government Printing Office.

Χειραψία των Γιτζάκ Ράμπιν και Γιάσερ Αραφάτ υπό το βλέμμα του αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον μετά την υπογραφή των συμφωνιών του Όσλο στον Λευκό Οίκο, 13 Σεπτεμβρίου 1993. Ο Γιάσερ Αραφάτ ποτέ δεν σταμάτησε την τρομοκρατία, ακόμα και σε περιόδους διαπραγματεύσεων ειρήνης με το Ισραήλ. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν (Ιτσχάκ Ραμπίν) δολοφονήθηκε από εξτρεμιστή ισραηλινό ακροδεξιό που ήταν ενάντιος στις ειρηνευτικές προσπάθειες. Πηγή: U.S. Government Printing Office.

Χρήσιμες θα ήταν ίσως ορισμένες σύντομες παρατηρήσεις στο άρθρο των Καρίνας Λάμψα και Ιακώβ Σιμπή “Ισραηλινο-παλαιστινιακό ζήτημα” (ARB, τχ. 55, Οκτ. 2014, σ. 26-30). Επισημαίνω εξ αρχής ότι δεν έχω καμία ειδική γνώση και τεχνική αρμοδιότητα για το θέμα, ζω όμως μεγάλα διαστήματα του χρόνου στην Ιερουσαλήμ κι έχω σχηματίσει μια εμπειρία από την οποία απορρέουν οι παρατηρήσεις που ακολουθούν.

Δεδομένου ότι από το Όσλο κι έπειτα έχει ξεκινήσει η συζήτηση μεταξύ των δύο πλευρών η οποία συνεχιζόταν ως πριν από μερικούς μήνες και θα συνεχιστεί οπωσδήποτε στο μέλλον, αν θέλουμε να φτάσουμε σε λύση, πρέπει να στεκόμαστε στα τέσσερα θέματα της διαπραγμάτευσης δηλαδή το εδαφικό, την ασφάλεια του Ισραήλ, το θέμα των προσφύγων και το καθεστώς της Ιερουσαλήμ. Αναγωγή του προβλήματος σε «βαθύτερες» αιτίες, εγγραφή του σε «ευρύτερα» πλαίσια μπορεί μεν να μην είναι χωρίς νόημα αλλά κινδυνεύει να οδηγήσει σε, σχεδόν επ’ αόριστον, αναβολή της λύσης έως ότου διευθετηθεί το, κατά την κρίση και την επιθυμία του καθενός, «ευρύτερο» ή «βαθύτερο» πλαίσιο. Στα σημερινά συμφραζόμενα, η αναβολή ευνοεί εκείνους που ονειρεύονται είτε το μεγάλο Ισραήλ είτε, στην απέναντι πλευρά, τη διαγραφή του από το χάρτη και χρησιμοποιούν το επιχείρημα του «βάθους» για να νομιμοποιήσουν τη χρήση της βίας. Οι άνθρωποι της ειρήνης όμως οφείλουν να μένουν προσηλωμένοι στη συζήτηση για τις λεπτομέρειες των επιμέρους τεσσάρων θεμάτων –η οποία μπορεί να προσκρούει σε σκοπιμότητες και να διακόπτεται κάθε τόσο, αφήνει όμως κάθε φορά μια παρακαταθήκη από την οποία ξεκινά ο επόμενος γύρος. Η διαπραγμάτευση δεν είναι μάταιη· είναι μια μακρά, επίπονη, ασυνεχής – πλην σωρευτική διαδικασία.[1]

Πώς γεννήθηκε η Athens Review of Books

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_56_Mark_Lilla-webΗ οφειλή μας στον Μαρκ Λίλα

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που φίλος καθηγητής μού έδωσε ένα άρθρο του Μαρκ Λίλα προτρέποντάς με να το διαβάσω. Η γοητευτική και διαυγής γραφή του Λίλα ήταν που μου «άνοιξε τα μάτια» ολοσχερώς και συνειδητοποίησα ότι έως τότε δεν παρακολουθούσα, όπως νόμιζα, την κίνηση των ιδεών, αλλά ζούσα σε μια κοινωνία ανίδεων και χορτάτων, επιτήδειων όμως. Όπως αχόρταγα διάβαζα τον Ιούλιο Βερν παιδί, έτσι άρχισα να διαβάζω γνήσιους στοχαστές απορρίπτοντας από τους εγχώριους τους καταφερτζήδες φιλοτύραννους «διανοούμενους».

Γεωπολιτική της λογοτεχνίας και τέχνη της συνέντευξης

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_56_Martinidi-Eco-Herta

Από τον ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΔΑ

Ανταίος Χρυσοστομίδης, Οι κεραίες της εποχής μου ΙΙ. Ταξιδεύοντας με άλλους 30+1 διάσημους συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο, Καστανιώτη, Αθήνα 2013, σελ. 640

Η τέχνη της συνέντευξης είναι από τις πιο δύσκολες και γοητευτικές εκδοχές δημοσιογραφίας. Αναφέρομαι, προφανώς, όχι στις διεκπεραιωτικές, επικαιρικές και κοινότοπες συνεντεύξεις που καθημερινά κατακλύζουν περιοδικά έντυπα και εφημερίδες, αλλά σε εκείνες τις σπάνιες, απαιτητικές και απολαυστικές συζητήσεις με πρόσωπα της τέχνης, της διανόησης ή της πολιτικής, που έχουν το χάρισμα με τη λοξή ματιά τους να χρωματίζουν τον κόσμο και με τον λόγο τους να επαναμαγεύουν την ανθρώπινη συνθήκη. Αμετάδοτη τέχνη η συνέντευξη, το πιο «μεταφυσικό» κεφάλαιο των πανεπιστημιακών εγχειριδίων στις σχολές δημοσιογραφίας, προϋποθέτει, εκ μέρους του δημοσιογράφου, την οικειοθελή παράδοσή του στην καθοδήγηση του ενστίκτου και της διαίσθησης, αλλά κι έναν συνδυασμό γνωστικής επάρκειας, ευαισθησίας και σεβασμού προς τον συνομιλητή· ίσως, ακόμη, ένα χάρισμα στην προσέγγιση των ανθρώπων.