Ο Περί Τύπου Τρομονόμος

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
©Δημήτρης Χατζόπουλος

©Δημήτρης Χαντζόπουλος

To σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου περιγράφει τέλεια το αυριανικό θράσος. Ωστόσο, μετά και το τελευταίο κρούσμα εναντίον του Ανδρέα Πετρουλάκη, το μόνο που αναρωτιόμαστε είναι πότε η «εφημεριδοσύνη» (που «τα ξέρει όλα») θα καταλάβει ότι υπάρχει ο Περί Τύπου Νόμος, με αρχιτέκτονα τον Ευ. Βενιζέλο (ο πραγματικός Τρομονόμος), ο οποίος είναι η πηγή του κακού και όπλο στα χέρια κάθε αυριανιστή, κάθε τραμπούκου, κάθε φανατικού, κάθε εκβιαστή; Ούτε τα μέχρι τώρα θύματά του δείχνουν να το έχουν συνειδητοποιήσει. Ακόμη και όσοι νομίζουν ότι πρωτοστατούν για την ελευθερία της έκφρασης δεν έχουν κατανοήσει ότι εκεί βρίσκεται η πηγή του κακού. Με την ελπίδα ότι θα προσπαθήσουν να το καταλάβουν αυτή τη φορά και ότι, επιτέλους, θα κινηθούν δραστήρια για την κατάργησή του…

 

The Athens Review of Books

Για να τελειώνουμε με τη συκοφαντία

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
Ensor16.11.14

Του James Ensor

Ένα ανύπαρκτο θέμα που δημιούργησε πλανόδιος επιστολογράφος εμφανίστηκε ως υπαρκτό. Θα το αγνοούσαμε ως ανάξιο λόγου, αν δεν το διακινούσε ψευδώνυμος συντάκτης της εφημερίδας Τα Νέα, στοχεύοντας στην ιδιοτελή συκοφάντηση της Athens Review of Books. Δυστυχώς το κακοστημένο δημοσίευμα διέφυγε της προσοχής της διεύθυνσης της εφημερίδας. Ωστόσο, όσοι επιθυμούν να πληροφορηθούν τα της εν λόγω αθλιότητος, μπορούν να διαβάσουν την απάντηση της ARB, όπως δημοσιεύθηκε από Τα Νέα του Σαββάτου 15 Νοεμβρίου. Δεν συνιστούμε την ανάγνωσή της. Την αναρτούμε όμως για λόγους «αρχείου», δηλαδή για προστασία μας από μελλοντικούς κακόβουλους διακινητές αυτών ή παρόμοιων ψευδών.

Διάλογος: Ισραηλινο-παλαιστινιακό ζήτημα

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
Χειραψία των Γιτζάκ Ράμπιν και Γιάσερ Αραφάτ υπό το βλέμμα του αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον μετά την υπογραφή των συμφωνιών του Όσλο στον Λευκό Οίκο, 13 Σεπτεμβρίου 1993. Ο Γιάσερ Αραφάτ ποτέ δεν σταμάτησε την τρομοκρατία, ακόμα και σε περιόδους διαπραγματεύσεων ειρήνης με το Ισραήλ. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν (Ιτσχάκ Ραμπίν) δολοφονήθηκε από εξτρεμιστή ισραηλινό ακροδεξιό που ήταν ενάντιος στις ειρηνευτικές προσπάθειες. Πηγή: U.S. Government Printing Office.

Χειραψία των Γιτζάκ Ράμπιν και Γιάσερ Αραφάτ υπό το βλέμμα του αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον μετά την υπογραφή των συμφωνιών του Όσλο στον Λευκό Οίκο, 13 Σεπτεμβρίου 1993. Ο Γιάσερ Αραφάτ ποτέ δεν σταμάτησε την τρομοκρατία, ακόμα και σε περιόδους διαπραγματεύσεων ειρήνης με το Ισραήλ. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν (Ιτσχάκ Ραμπίν) δολοφονήθηκε από εξτρεμιστή ισραηλινό ακροδεξιό που ήταν ενάντιος στις ειρηνευτικές προσπάθειες. Πηγή: U.S. Government Printing Office.

Χρήσιμες θα ήταν ίσως ορισμένες σύντομες παρατηρήσεις στο άρθρο των Καρίνας Λάμψα και Ιακώβ Σιμπή “Ισραηλινο-παλαιστινιακό ζήτημα” (ARB, τχ. 55, Οκτ. 2014, σ. 26-30). Επισημαίνω εξ αρχής ότι δεν έχω καμία ειδική γνώση και τεχνική αρμοδιότητα για το θέμα, ζω όμως μεγάλα διαστήματα του χρόνου στην Ιερουσαλήμ κι έχω σχηματίσει μια εμπειρία από την οποία απορρέουν οι παρατηρήσεις που ακολουθούν.

Δεδομένου ότι από το Όσλο κι έπειτα έχει ξεκινήσει η συζήτηση μεταξύ των δύο πλευρών η οποία συνεχιζόταν ως πριν από μερικούς μήνες και θα συνεχιστεί οπωσδήποτε στο μέλλον, αν θέλουμε να φτάσουμε σε λύση, πρέπει να στεκόμαστε στα τέσσερα θέματα της διαπραγμάτευσης δηλαδή το εδαφικό, την ασφάλεια του Ισραήλ, το θέμα των προσφύγων και το καθεστώς της Ιερουσαλήμ. Αναγωγή του προβλήματος σε «βαθύτερες» αιτίες, εγγραφή του σε «ευρύτερα» πλαίσια μπορεί μεν να μην είναι χωρίς νόημα αλλά κινδυνεύει να οδηγήσει σε, σχεδόν επ’ αόριστον, αναβολή της λύσης έως ότου διευθετηθεί το, κατά την κρίση και την επιθυμία του καθενός, «ευρύτερο» ή «βαθύτερο» πλαίσιο. Στα σημερινά συμφραζόμενα, η αναβολή ευνοεί εκείνους που ονειρεύονται είτε το μεγάλο Ισραήλ είτε, στην απέναντι πλευρά, τη διαγραφή του από το χάρτη και χρησιμοποιούν το επιχείρημα του «βάθους» για να νομιμοποιήσουν τη χρήση της βίας. Οι άνθρωποι της ειρήνης όμως οφείλουν να μένουν προσηλωμένοι στη συζήτηση για τις λεπτομέρειες των επιμέρους τεσσάρων θεμάτων –η οποία μπορεί να προσκρούει σε σκοπιμότητες και να διακόπτεται κάθε τόσο, αφήνει όμως κάθε φορά μια παρακαταθήκη από την οποία ξεκινά ο επόμενος γύρος. Η διαπραγμάτευση δεν είναι μάταιη· είναι μια μακρά, επίπονη, ασυνεχής – πλην σωρευτική διαδικασία.[1]

Πώς γεννήθηκε η Athens Review of Books

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_56_Mark_Lilla-webΗ οφειλή μας στον Μαρκ Λίλα

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που φίλος καθηγητής μού έδωσε ένα άρθρο του Μαρκ Λίλα προτρέποντάς με να το διαβάσω. Η γοητευτική και διαυγής γραφή του Λίλα ήταν που μου «άνοιξε τα μάτια» ολοσχερώς και συνειδητοποίησα ότι έως τότε δεν παρακολουθούσα, όπως νόμιζα, την κίνηση των ιδεών, αλλά ζούσα σε μια κοινωνία ανίδεων και χορτάτων, επιτήδειων όμως. Όπως αχόρταγα διάβαζα τον Ιούλιο Βερν παιδί, έτσι άρχισα να διαβάζω γνήσιους στοχαστές απορρίπτοντας από τους εγχώριους τους καταφερτζήδες φιλοτύραννους «διανοούμενους».

Γεωπολιτική της λογοτεχνίας και τέχνη της συνέντευξης

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_56_Martinidi-Eco-Herta

Από τον ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΔΑ

Ανταίος Χρυσοστομίδης, Οι κεραίες της εποχής μου ΙΙ. Ταξιδεύοντας με άλλους 30+1 διάσημους συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο, Καστανιώτη, Αθήνα 2013, σελ. 640

Η τέχνη της συνέντευξης είναι από τις πιο δύσκολες και γοητευτικές εκδοχές δημοσιογραφίας. Αναφέρομαι, προφανώς, όχι στις διεκπεραιωτικές, επικαιρικές και κοινότοπες συνεντεύξεις που καθημερινά κατακλύζουν περιοδικά έντυπα και εφημερίδες, αλλά σε εκείνες τις σπάνιες, απαιτητικές και απολαυστικές συζητήσεις με πρόσωπα της τέχνης, της διανόησης ή της πολιτικής, που έχουν το χάρισμα με τη λοξή ματιά τους να χρωματίζουν τον κόσμο και με τον λόγο τους να επαναμαγεύουν την ανθρώπινη συνθήκη. Αμετάδοτη τέχνη η συνέντευξη, το πιο «μεταφυσικό» κεφάλαιο των πανεπιστημιακών εγχειριδίων στις σχολές δημοσιογραφίας, προϋποθέτει, εκ μέρους του δημοσιογράφου, την οικειοθελή παράδοσή του στην καθοδήγηση του ενστίκτου και της διαίσθησης, αλλά κι έναν συνδυασμό γνωστικής επάρκειας, ευαισθησίας και σεβασμού προς τον συνομιλητή· ίσως, ακόμη, ένα χάρισμα στην προσέγγιση των ανθρώπων.

Περιεχόμενα 56ου τεύχους, Νοέμβριος 2014

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
ARB_56-cover

κλικ-μεγέθυνση

Μανώλης Βασιλάκης, Πώς γεννήθηκε η Athens Review of Books. Η οφειλή μας στον Μαρκ Λίλα
Ιωάννης Δ. Στεφανίδης, Επετειακός αναθεωρητισμός — Η τρέχουσα συζήτηση για τα αίτια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Τζον Μακρέι (JohnMcCrae), Στης Φλάνδρας τους αγρούς. Ποίημα (μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός)
Θάνος Βερέμης, Η αρχή του τέλους της ευρωπαϊκής υπεροχής
Πέτρος Μαρτινίδης, Εικόνα – Λέξεις: σημειώσατε 2
Νίκος Μουζέλης, Το τέλος του καπιταλισμού;
Ρίτσαρντ Γουόλιν (RichardWolin), Η κοινοτοπία του κακού: η κατάρρευση ενός μύθου
Σταύρος Ζουμπουλάκης, Τερπνές και ωφέλιμες διακοπές
Αντρέα Σροθ (AndreaSchroth), Άγρια πλάσματα
ARB, Η εκπαίδευση των δικαστών: ζήτημα παιδείας — Συζήτηση του Διευθυντή της Εθνικής Σχολής Δικαστικών Λειτουργών Μιχάλη Ν. Πικραμένου με τον Νικηφόρο Ξιφιλίνο
Άννα Φραγκουδάκη, Ένα απαράδεκτα αντιφεμινιστικό βιβλίο
Αλέξανδρος Δ. Μπαζούκης, Υπέρ πατρίδος, λόγος επιμνημόσυνος και παραμυθητικός
Φιλιππομαρία Ποντάνι (Filippomaria Pontani), «Η γυμνή, άνυδρη αλήθεια»…
Ρόμπερτ Φ. Γουόρθ (Robert F. Worth), Οι στυλοβάτες του αραβικού δεσποτισμού. (Από την New York Review of Books)
Μιχαήλ Πασχάλης, Η σμίκρυνση του Kαβάφη
Αντώνης Χατζημωυσής, Ένας κόσμος με νόημα
Ελευθέριος Μακεδόνας, «Βία» και βία, στο πρώιμο έργο του Μάρκες
Κλαίτη Σωτηριάδου, Η πρώτη γνωριμία
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Μπλακαμάν, ο Καλός, πωλητής θαυμάτων

Σχέδιο εξωφύλλου: Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο