Αποχαιρετισμός στον Κώστα Ζούρλα

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Paremvasseis-zourlasΑπό τον ΒΙΚΤΩΡΑ ΙΒΑΝΟΒΙΤΣ

Στις 15 Μαρτίου 2014 άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα ο γλύπτης, χαράκτης και ζωγράφος Κώστας Ζούρλας. Ο καλλιτέχνης είχε γεννηθεί το 1942, στο Τοιχιό Καστοριάς, αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στην Ρουμανία. Στην χώρα αυτήν, όπου εξάλλου διένυσε το πρώτο μέρος της σταδιοδρομίας του, το όνομα του Κώστα Ζούρλα μνημονεύεται σε εγκυκλοπαίδειες και βιβλία αναφοράς περί σύγχρονης τέχνης, στα οποία εξαίρεται η πρωτότυπη αντίληψή του για το ανθρώπινο σώμα.

Μπορεί η τεχνολογία να λύσει το πανεπιστημιακό ζήτημα;

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
Το αναγνωστήριο της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Το αναγνωστήριο της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Από τον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ Μ. ΣΟΦΟΥΛΗ*

Σε πολύ ενδιαφέρον άρθρο του (ARΒ, τχ. 46, Δεκ. 2013) ο καθηγητής Αντώνης Εφραιμίδης (στο εξής A.E.), με τίτλο “Το (αναπόφευκτο) μέλλον της τριτοβάθμιας παιδείας”, επίκαιρα επισημαίνει την μεγάλη αλλαγή που επέρχεται αθόρυβα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με την λειτουργία των MOOC ή, κατά την ελληνική εκδοχή τους, «μαζικών ανοικτών διαδικτυακών μαθημάτων (ΜΑΔΙΜ)». Δεν αρκείται απλώς στην διαπίστωση των επερχόμενων αλλαγών αλλά προβαίνει και σε σύντομες εκτιμήσεις των τελικών επιπτώσεών τους.

Δανιήλ Ιακώβ

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_52_Iakov

Ο Δανιήλ Ιακώβ σπούδασε στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και απoφοίτησε με άριστα από την Κλασική Ειδίκευση του Τμήματος το 1972. Τον Απρίλιο του 1973 διορίστηκε βοηθός στην τρίτη τακτική Έδρα αρχαίας ελληνικής φιλολογίας που κατείχε ο αείμνηστος καθηγητής Στυλιανός Καψωμένος, ο πρώτος Πρόεδρος του νεοσύστατου Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Με εκπαιδευτική άδεια μετεκπαιδεύθηκε επί διετία (1974-76) ως υπότροφος της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών στην Τυβίγγη της Γερμανίας κοντά στον διαπρεπή μελετητή της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας Richard Kannicht, προετοιμάζοντας τη διδακτορική του διατριβή με θέμα την ενότητα του χρόνου στην αρχαία ελληνική τραγωδία.

Υπάρχει ελληνικό DNA;

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_52_DNA-1

Στο τεύχος 50 (Απριλίου) της ARB δημοσιεύθηκε η κριτική του αναπληρωτή καθηγητή Σπύρου Σφενδουράκη για το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη, Η Γενετική Ιστορία της Ελλάδας. Το DNA των Ελλήνων. Η κριτική δεν άρεσε στον κ. Τριανταφυλλίδη. Μας έστειλε επιστολή, την οποία δημοσιεύσαμε στο επόμενο τεύχος, Νο 51 (Μαΐου), με ένα συνοδευτικό σημείωμα το οποίο ζητούσε τη δημοσίευση της επιστολής του («Ύστερα από τα παραπάνω και για αποκατάσταση της τιμής μου και της επιστημονικής αξιοπρέπειάς μου και προκειμένου να αποκατασταθεί η αλήθεια από τη μη αντικειμενική παρουσίαση του περιεχομένου του βιβλίου μου από τον κ. Σφενδουράκη»).

Ο Πάνος Ιωαννίδης και η αθέατη όψη της Κύπρου

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_51_Ioannidis

Από την ΦΡΑΓΚΙΣΚΗ ΑΜΠΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

Το 1964, τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα ο Κύπριος συγγραφέας Πάνος Ιωαννίδης με μια συλλογή διηγημάτων που έφερε τον εμβληματικό τίτλο Στην Κύπρο την αέρινη…, από τον γνωστό στίχο του Κωστή Παλαμά. Το βιβλίο βγήκε στις εκδόσεις Φέξη και το προλόγιζε η Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ, η οποία σημείωνε: «Στην Κύπρο πάνε κιόλας πολλά χρόνια που οι νέοι άνθρωποι παλεύουν για την ελευθερία τους· με την ίδια πίστη πολεμάνε και εργάζονται και με το ίδιο πάθος αγωνίζονται να εκφραστούν και να ζήσουν. Θαρρώ πως μέσα στα διηγήματα του Ιωαννίδη, τέτοια βιώματα κυριαρχούν, τέτοιες διεκδικήσεις αποτολμιούνται και πως σ’ ένα αστραφτερό σκληρό σταυροδρόμι σμίγουν την τέχνη με τη ζωή».

Οι διαλογισμοί του Κάφκα

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
Σχέδιο του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου

Σχέδιο του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου

Από τον ΔΑΝΙΗΛ Ι. ΙΑΚΩΒ

Φραντς Κάφκα, Αφορισμοί, μετάφραση και εισαγωγικό σημείωμα: Σπύρος Δοντάς, επιμέλεια σειράς: Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, Στιγμή, Αθήνα 2012, σελ. 90

Ο διαλογισμός διαθέτει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά με την ποίηση: τη νοηματική πυκνότητα και, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, την ειρωνεία και την αμφισημία, οπότε απαιτεί την ερμηνευτική παρέμβαση του αναγνώστη. Οι διαλογισμοί του Κάφκα ανήκουν ακριβώς σε αυτήν την κατηγορία και μοιάζουν με τους χρησμούς του μαντείου των Δελφών, οι οποίοι, κατά τον Ηράκλειτο, δεν αποκρύπτουν ούτε αποκαλύπτουν, αλλά απλώς σημαίνουν. Με άλλα λόγια, δεν εξασφαλίζουν ευθεία και απρόσκοπτη επικοινωνία με τον δέκτη τους εν είδει έκλαμψης, αλλά τον προσκαλούν να συνδιαμορφώσει το νόημά τους.