Γιατί ζούμε σε μια Νέα Επίχρυση Εποχή

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Από τον ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ

Thomas Piketty, Το κεφάλαιο τον 21ο αιώνα, μτφρ. Ελίζα Παπαδάκη, Πόλις, Αθήνα 2014, σελ. 744

«…. Ο Πικετί τελειώνει το Κεφάλαιο τον 21o αιώνα καλώντας στα όπλα –καλώντας, συγκεκριμένα, για φόρους περιουσίας, παγκόσμιους αν είναι δυνατόν, για να αναχαιτιστεί η αυξανόμενη δύναμη του κληρονομημένου πλούτου. Είναι εύκολο να σταθεί κανείς κυνικά απέναντι στην προοπτική τέτοιων κινήσεων. Σίγουρα όμως η αριστοτεχνική διάγνωση από τον Πικετί, για το πού είμαστε και το πού πηγαίνουμε, τις καθιστά σημαντικά πιθανότερες. Το Κεφάλαιο τον εικοστό πρώτο αιώνα είναι λοιπόν από κάθε άποψη ένα εξαιρετικά σημαντικό βιβλίο. Ο Πικετί έχει μεταμορφώσει την οικονομική συζήτηση· ποτέ δεν θα ξαναμιλήσουμε για τον πλούτο και την ανισότητα όπως μιλούσαμε μέχρι τώρα.»
Διαβάστε το άρθρο του Πολ Κρούγκμαν όπως δημοσιεύθηκε στο τεύχος 52, Ιούνιος 2014 της ARB.

Περιεχόμενα 57ου τεύχους, Δεκέμβριος 2014

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
ARB_57-cover

κλικ-μεγέθυνση

Αλεξάνδρα Ρασιδάκη, Πρόσκληση στο εργαστήρι του ποιητή
Λίνα Πανταλέων, Η περιπέτεια ενός μπεστ-σέλερ
Μανιφέστο (Ελληνική πρωτοβουλία), Για την πολιτική ένωση της Ευρωζώνης
Τζορτζ Σόρος (George Soros), Ξύπνα, Ευρώπη
Λοΐκ Μαρκού (LoïcMarcou), Όταν το ωφέλιμο συναντά το τερπνό
Περικλής Σ. Βαλλιάνος, Η αναγέννηση του φιλελευθερισμού στη Γαλλία
Παύλος Κ. Σούρλας, Η εξέλιξη του νομικού θετικισμού μετά την κριτική του Ρόναλντ Ντουόρκιν (Ronald Dworkin)
Μανώλης Βασιλάκης, Η Χάνα Άρεντ και ο «Γκαλιτσιάνερ»
Νίκος Σταυρόπουλος, Τα θεμέλια του δικαίου
Δημήτρης Δημηρούλης, Ένας Θεσσαλός στην Αλεξάνδρεια του Καβάφη — Η περίπτωση του Δημήτρη Κ. Γαρουφαλιά
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Τα θέματα και οι μεταμορφώσεις τους
Λουσίλ Αρνού-Φαρνού (Lucile Arnoux-Farnoux), Το γαλλικό μυθιστόρημα της Μέλπως Αξιώτη

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ
Γιάννης Ο. Ιατρίδης (John O. Iatrides), Τα Δεκεμβριανά: Μια ανασκόπηση
Θανάσης Δ. Σφήκας, «Εάν ο αντίπαλος ήταν περισσότερο θρασύς…»: το ΚΚΕ στα Δεκεμβριανά
Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις: τα Δεκεμβριανά ως καταστροφή
Νίκος Μαραντζίδης, Δεκεμβριανά: Τα όρια της διπλής στρατηγικής
Ιωάννης Δ. Στεφανίδης, Η βρετανική πολιτική και η ελληνική κρίση του Δεκεμβρίου 1944 — , Μήπως για όλα φταίνε οι ξένοι;
Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, Η ελληνική οικονομία και τα Δεκεμβριανά
Σωτήρης Ριζάς, Η συμφωνία της Βάρκιζας
Ζωρζ Ντιντί-Ουμπερμάν (Georges Didi-Huberman), «Εξόδιος γαία»

 

Σχέδιο εξωφύλλου: Η απαγωγή της Ευρώπης από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο (βασισμένο στον ομώνυμο πίνακα του Τισιανού). 

Η Χάνα Άρεντ και ο «Γκαλιτσιάνερ»

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
ARB_57-hausner

Γκίντεον Χάουσνερ (Gideon Hausner)

Μια μεταφραστική αβλεψία στο άρθρο του Ρίτσαρντ Γουόλιν «Η κοινοτοπία του κακού: η κατάρρευση ενός μύθου» που δημοσιεύσαμε στο προηγούμενο τεύχος άλλαξε την ιδιότητα του Γκίντεον Χάουσνερ (Gideon Hausner), ο οποίος ήταν ο δημόσιος κατήγορος στη δίκη του Άιχμαν (11 Απριλίου έως 14 Αυγούστου 1961). Ωστόσο, με την ευκαιρία αυτής της διόρθωσης, παρατηρήσαμε κάτι το οποίο κρίνουμε ότι είναι αξιοσημείωτο. Η Χάνα Άρεντ, όπως τόνιζε ο Γουόλιν, απαξίωσε τον Γκίντεον Χάουσνερ περιγράφοντάς τον με απίστευτη περιφρόνηση ως εξής:

«τυπικός Γκαλιτσιάνερ Εβραίος (της Γαλικίας), χωρίς συμπόνια, βαρετός, ο οποίος διαρκώς κάνει λάθη. Πιθανώς ένας από τους ανθρώπους εκείνους που δεν γνωρίζουν καμιά γλώσσα».

Ξύπνα, Ευρώπη

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_53_sorosΑπό τον ΤΖΟΡΤΖ ΣΟΡΟΣ

Η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια πρόκληση από την πλευρά της Ρωσίας, η οποία απειλεί την ίδια της την ύπαρξη. Ούτε οι ευρωπαίοι ηγέτες αλλά ούτε και οι πολίτες τους αντιλαμβάνονται πλήρως την πρόκληση αυτή ή γνωρίζουν πώς να την αντιμετωπίσουν καλύτερα. Αυτό το αποδίδω κυρίως στο γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, γενικά, και η Ευρωζώνη, ειδικά, έχασαν τον προσανατολισμό τους μετά την οικονομική κρίση του 2008.

Δεκεμβριανά: Μήπως για όλα φταίνε οι ξένοι;

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
ARB_57_Churcill

Από την άφιξη του Τσώρτσιλ στην Αθήνα. Από το λεύκωμα Dmitri Kessel, Ελλάδα 1944, Άμμος, Αθήνα 1997.

Από τον ΙΩΑΝΝΗ Δ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ

Στο πλαίσιο έρευνας που διεξάγω σχετικά με την εικόνα που έχουν –ή δεν έχουν– για τα Δεκεμβριανά οι σημερινοί φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θεώρησα χρήσιμο να διαπιστώσω τι αναφέρεται στα εγχειρίδια Ιστορίας, τα οποία τους διανεμήθηκαν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα διδάχτηκαν κιόλας. Και τα δύο έργα κυκλοφόρησαν το 2007. Το κείμενο του εγχειριδίου της Γ΄ Λυκείου, το οποίο υπογράφει ο καθηγητής Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, περιέχει μια συνοπτική αναφορά στο θέμα χωρίς κάποια ιδιαίτερη πολιτική χροιά. Ακόμη συνοπτικότερη είναι η αναφορά στο εγχειρίδιο της Γ΄ Γυμνασίου, με τίτλο Νεότερη και σύγχρονη Ιστορία, το οποίο υπογράφουν η καθηγήτρια Ευαγγελία Λούβη και ο ιστορικός Δημήτριος Χρ. Ξιφαράς. Εκτός από την αναμενόμενη φωτογραφία θυμάτων του συλλαλητηρίου στην Πλατεία Συντάγματος, το κείμενο διανθίζει ένθετο, αχρονολόγητο «ντοκουμέντο» με τίτλο «Η αγγλική ανάμειξη στα Δεκεμβριανά». Διαβάζει ο αναγνώστης στη σελίδα 150:

Απολογισμός μιας πενταετίας κρίσης: ΤΙΝΑ και ξεΤΙΝΑ

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_57_Tina

Από την ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ και τον ΠΛΑΤΩΝΑ ΤΗΝΙΟ

Από τι θα κριθούν και τι θα κρίνουν οι επόμενες εκλογές; Όσο και να προσπαθούν τα παραπολιτικά να μας πείσουν για συνωμοσίες και κρυφούς άσσους, οι εκλογές θα κριθούν από καθαρές απαντήσεις στα μεγάλα θέματα. Αυτά, δηλαδή, που αντιμετωπίζονται με μισόλογα και υπεκφυγές στον καθημερινό πολιτικό λόγο είναι εκείνα που μετράνε και θα μετρήσουν και στην κάλπη.

Η αφετηρία του δικού μας προβληματισμού ήταν το ερώτημα ενός καλού φίλου, πολιτικού επιστήμονα (δηλαδή μη οικονομολόγου) που δεν ζει στην Ελλάδα αλλά παρακολουθεί τις συζητήσεις και τις εξελίξεις. Μας είπε: «Όλοι περίπου συμφωνούν πως η κατάσταση της Ελλάδας το 2009 δεν ήταν διατηρήσιμη. Για να ξεφουσκώσει η φούσκα, θα έπρεπε να φτωχύνει η χώρα κατά 30%. Αυτό έπρεπε να γίνει και αυτό ακριβώς έγινε. Ίσως όχι με τον καλύτερο τρόπο, πάντως τώρα μπορούμε πλέον να προχωρήσουμε». Κάτι δηλαδή σαν τον άγιο Χριστόφορο, ο οποίος πήρε στους ώμους του τον Χριστό από τη μια όχθη του αφρισμένου ποταμού και τον πέρασε απέναντι.