213 νύχτες αριστερών φαντασιώσεων

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Από το σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ στο σύμφωνο Τσακαλώτου – Ντάισελμπλουμ

ARB_65_editorial

Σχέδιο από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο

Επί Στάλιν, την εξόντωση των θυμάτων ακολουθούσε η εξαφάνισή τους από τις ομαδικές φωτογραφίες στις οποίες κάποτε εμφανίζονταν. Ο έλεγχος της Ιστορίας από τον Στάλιν με την επιβολή του πάνω στο κόμμα που εκπροσωπούσε την «ιστορική αναγκαιότητα» ήταν απόλυτη. Τα θύματά του πίστευαν σε κάποια ιδεολογικά προτάγματα, ενώ ο Στάλιν τα χρησιμοποιούσε για την προσωπική επιβολή του. Η Ιστορία άφησε πίσω της τις «ομολογίες» των Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, συντρόφων του Στάλιν που εκτελέστηκαν το 1936 γιατί δήθεν συνωμοτούσαν εναντίον της Επανάστασης. Στον ματωμένο κατάλογο: Μπουχάριν, Τρότσκι, Τουχατσέφσκι, Ρίκοφ…[1]

Όλιβερ Σακς

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Ένας ανθρωπολόγος στην ιατρική

Από τον ΓΙΩΡΓΟ Χ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ 

oliver-sacks5.9.15Όταν ο Μανώλης Βασιλάκης με παρακάλεσε για δεύτερη φορά να γράψω ένα κείμενο για τον Όλιβερ Σακς υπέκυψα στην ευγενική πίεσή του. Την επόμενη μέρα ο Σακς πραγματοποίησε δυστυχώς την προαναγγελθείσα έξοδό του από τον κόσμο που αγάπησε, και εμένα με ζώσανε τα διλήμματα. Τι να γράψεις για τον επιστήμονα σταρ των διεθνών μέσων ενημέρωσης και του Χόλυγουντ, με τα τόσα πρόσωπα; Τον γιο που άφησε την οικογενειακή ασφάλεια και κηδεμονία των δύο γονιών γιατρών και των πολλών επιφανών εβραίων συγγενών και άλλαξε ήπειρο για να γνωρίσει ελευθερία και συγκινήσεις και να κερδίσει τη δική του αναγνώριση. Τον νευρολόγο-νευροανθρωπολόγο που επεδίωξε δημοσιότητα και ευαισθητοποίηση για διάφορες ιστορίες ασθενών, του εαυτού του συμπεριλαμβανόμενου.

«Αυτή δεν είναι η Ευρώπη στην οποία θέλω να ζήσω»

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

Από τον ΖΑΝ-ΚΛΩΝΤ ΓΙΟΥΝΚΕΡ

Jean-Claude-Juncker29.8.15

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ με τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες Αντόνιο Γκουτιέρες. © European Union, 2015

Το παρακάτω άρθρο του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Die Welt στις 23 Αυγούστου 2015. Ο Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ ασκεί κριτική στον λαϊκισμό των κρατών της ΕΕ και δηλώνει την αντίθεσή του σε λύσεις του προβλήματος σε εθνικό επίπεδο. Κάποια αποσπάσματα του άρθρου δημοσιεύθηκαν και στον ελληνικό Τύπο. Η ARB δημοσιεύει μεταφρασμένο το πλήρες κείμενο.

Η Ευρώπη ήταν και είναι για μένα μία κοινότητα αξιών. Γι’ αυτές τις αξίες μπορούμε να είμαστε περήφανοι, είμαστε όμως πλέον πολύ σπάνια. Διαθέτουμε στην Ευρώπη τα πιο υψηλά στάνταρτ για άσυλο στον κόσμο. Δεν θα διώχναμε ποτέ κάποιον που θα χρειαζόταν την προστασία μας. Αυτό είναι κατοχυρωμένο στους νόμους και τις συνθήκες μας. Όμως φοβούμαι ότι είναι όλο και λιγότερο θεμελιωμένο στις καρδιές μας.

Όταν μιλάμε για πρόσφυγες, μιλάμε για ανθρώπους, ανθρώπους όπως εσείς και εγώ – με την διαφορά ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζουν όπως εσείς και εγώ, γιατί δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν σε μια από τις πιο πλούσιες και πιο σταθερές περιοχές του κόσμου. Μιλάμε για ανθρώπους που προσπαθούν να διαφύγουν από τον πόλεμο στη Συρία, την τρομοκρατία του ISIS στη Λιβύη ή την δικτατορία στην Ερυθραία.

«Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

adiexoda3.8.15

Από τον ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ

Το αξίωμα του τίτλου αποδίδεται στον Παύλο Μπακογιάννη. Επαναλαμβάνεται κατά κόρον από πολιτικούς και λοιπούς σχολιαστές της επικαιρότητας. Σε ό,τι αφορά την ελληνική δημοκρατία, η ερμηνευτική του επάρκεια φαίνεται ότι φθίνει καθημερινά.

Μέσα στο κατακαλόκαιρο, σχολιαστές που δεν πείθονται για την επάρκεια ή και τις προθέσεις των κυβερνώντων, προβάλλουν μετ’ επιτάσεως το αίτημα για την ανάδειξη μιας νέας ηγεσίας, ώστε η χώρα να βρει, επιτέλους, τον ευρωπαϊκό βηματισμό της. Λες και είναι θέμα ηγεσίας. Λες και οι κάτοικοι αυτής της χώρας έχουν πειστεί για την αναγκαιότητα ενός ευρωπαϊκού βηματισμού που ελάχιστοι μπαίνουν στον κόπο να κατανοήσουν.

Ζωή Βισίνσκι

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ή Το πρόσωπο του καθ’ ημάς ολοκληρωτισμού

diki_mosxas12.7.15

σχέδιο του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου

Από τον ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

“η μομφή και καθαίρεση είναι η επιβαλλόμενη και επείγουσα λύση στο πρόβλημα της απαλλαγής του Κοινοβουλίου από αυτό το ολοκληρωτικών αντιλήψεων άτομο”

Αν ήθελε κανείς να ζωγραφίσει το σημερινό πρόσωπο του καθ’ ημάς ολοκληρωτισμού δεν θα είχε παρά να χρησιμοποιήσει ως ίνδαλμα ή μοντέλο το πορτρέτο της σημερινής Προέδρου της Βουλής. Εκτός όμως από το ιδανικό αυτό μοντέλο, η μέδουσα Πρόεδρος της Βουλής αποτελεί και το μέτρο της θλιβερής ανεπάρκειας και παθογένειας του σημερινού πολιτικού προσωπικού συνολικά.

Από την γενικευμένη ανεπαρκοπάθεια, με την ανοχή των εκτροπών, παρεκτροπών και τη συμμετοχή στις διαβόητες επιτροπές τις οποίες στήνει πολλές φορές αυθαίρετα, τα προαποφασισμένα πορίσματα των οποίων αποτελούν πιστοποιητικά εθνικής ψυχοπάθειας, από την αναξιοπρέπεια με την οποία την αντιμετωπίζουν οι πολιτικοί αντίπαλοι, με κάποιους «οικογενειακούς» καβγάδες όταν το «παρακάνει», καταλαβαίνει κανείς πώς φτάσαμε στον σημερινό εξ-ευτελισμό του κοινοβουλίου και των θεσμών.

«Σαβανωθήκαμε με το ψέμα»

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email

ARB_64_edito

Οι έλληνες ψηφοφόροι κλήθηκαν από την συγ-κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τη στήριξη της νεοναζιστικής «Χρυσής Αυγής», να πουν ένα ηχηρό «Όχι», μέσω ενός από κάθε άποψη άθλιου αντιευρωπαϊκού δημοψηφίσματος, στην πρόταση των εταίρων μας, την οποία η ελληνική κυβέρνηση είχε απορρίψει διακόπτοντας μονομερώς τις συνομιλίες και η οποία πρόταση είχε αποσυρθεί ήδη την ώρα που θα την απέρριπτε ο αείποτε «σοφός λαός» μας. Για να μη μείνουμε στο οικονομικό τέλμα η κυβέρνηση αυτή αποφάσισε να γκρεμιστούμε στην άβυσσο. Οι εγκληματικά ανεύθυνοι χειρισμοί της οδήγησαν στο κλείσιμο των τραπεζών και στις συνακόλουθες καταστροφές. Αλλά –όλα κι όλα!– η κυβέρνηση μιλούσε για «αξιοπρέπεια». Κι ο «σοφός λαός» στήθηκε σε ουρές τύπου υπαρκτού σοσιαλισμού, «με αξιοπρέπεια»! Και κάποιοι κυβερνητικοί έλεγαν πως «θα τις συνηθίσει» – γιατί έχει «αξιοπρέπεια»! Το όργιο ψέματος των αντιευρωπαϊστών της κυβέρνησης κορυφώθηκε στο… όνομα της Ευρώπης την οποία «θα αλλάξουμε» (διάβαζε: θα καταστρέψουμε). Η μαζική αυτή παράκρουση μόνο με εκείνη των «Σέρβων αδελφών μας» όταν δολοφονούσαν τη χώρα τους συγκρίνεται. Όσο πλησίαζε η καταστροφή τόσο αυξάνονταν τα κυβερνητικά ψέματα ότι δήθεν ήμασταν κοντά σε μια «έντιμη» και μάλλον ανώδυνη συμφωνία. Μόνο όπλο των αντιευρωπαϊστών βολονταριστών «διαπραγματευτών» το ασύστολο ψέμα.