Τα σταλινίδια της «Αυγής» και οι υπηρεσίες του Ντένη Ζαχαρόπουλου

FacebookTwitterLinkedInGoogle+Email
Η απάντηση του Δημήτρη Χαντζόπουλου που δεν δημοσίευσε η "Αυγή"

Η απάντηση του Δημήτρη Χαντζόπουλου που δεν δημοσίευσε η «Αυγή»

Στην «Αυγή της Κυριακής» (31.7.2016) δημοσιεύθηκε άρθρο του ομότιμου καθηγητή της Ιστορίας της Τέχνης Νίκου Χατζηνικολάου με τίτλο: «Όταν το μίσος γίνεται εικόνα» εναντίον του γελοιογράφου Δημήτρη Χαντζόπουλου, ο οποίος στις 3.8.2016 έστειλε ως απάντηση την γελοιογραφία που δημοσιεύουμε. Το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του Σύριζα δεν την δημοσίευσε. Μια εβδομάδα μετά ο καλλιτέχνης την δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του.
Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Ν. Ξυδάκης από τις 10 Αυγούστου διαδίδει το άρθρο του Χατζηνικολάου με την επισήμανση ότι πρόκειται για… “Food for thought” (!), χωρίς βεβαίως καμιά αναφορά στην απάντηση του Δ. Χαντζόπουλου.
Αλλά απ’ όλες τις επιθέσεις εναντίον του Χαντζόπουλου που πυροδότησε το άρθρο στην «Αυγή» ξεχωρίζουμε, ώστε να μείνει ως μνημείο αηδιαστικής συμπεριφοράς, πανομοιότυπης με ανάλογες εκδηλώσεις στα σταλινικά καθεστώτα, το παρακάτω ζντανοφικό κείμενο του Ντένη Ζαχαρόπουλου:
«Denys Zacharopoulos o Kαμυ γράφει κάπου, πως ο φασισμός ξεκινά από την περιφρόνηση.. το πιστεύω και το έχω δει με τα μάτια μου, αν δεν περιφρονείς τον άλλο είναι αδύνατο να τον μισήσεις, να τον χειραγωγήσεις, να τον εντάξεις στο σκληρό κανόνα της με κάθε τρόπο απόκλισης του από την κοινωνική πραγματικότητα, να τον εξοστρακίσεις άκριτα, να τον υποβαθμίσεις– το είδαμε με τους Εβραίους που έγιναν εν γένη, στάνταρτ εικόνες δαιμονοποίησης και αποκλεισμού έως και εξόντωσής τους. Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα το έχει αποδείξει χρόνια τώρα και η φασιστική και ναζιστική γελοιογραφία που ακριβώς καταργεί κάθε ιστορικότητα, κάθε καθημερινοτητα και εικονογραφεί τον «εχθρό» που πρέπει κανείς να περιφρονήσει όχι για να τον νικήσει, αλλά για να τον εξοντώσει από προσώπου της γης… (και βάζω χωρίς να έχω απτά παραδείγματα και πολλές προφανώς σταλινικές πρακτικές ανάλογα). Ευχαριστώ το Νίκο Χατζηνικολάου για το άρθρο του που συμμερίζομαι, βρίσκω πως είναι όμως πολύ ανθρώπινος στον τρόπο που αντιμετωπίζει έναν προπαγανδιστή που καμμία σχέση δεν έχει με τους πολιτικούς γελοιογράφους, αλλά ανήκει στις υπηρεσίες προπαγάνδας χωρίς ίδιον λόγο, μόνο αναπαράγοντας τετριμμένα κλισέ και εικόνες που είναι όχι μόνον ατάλαντες, αλλά και ξεπατικοσούρες… όσοι ζωγραφίζαν σιλουέτες όπως λέει ο Ν Χ, δεν είχαν το photoshop για να τους βγάζει αβίαστα κάθε εικόνα κι απλά να βάζει έναν τίτλο πάλι γενικού περιεχομένου… Η προπαγάνδα από τη μια ή την άλλη πλευρά τις ξέρει αυτές τις πρακτικές… καμία σχέση δεν έχουν ούτε με το Ντωμιέ, ούτε με τον Χάρτφηλντ, ούτε καν με τη Λένι Ρήφεντσταλ… είναι αποτέλεσμα δουλειάς «γραφείου» και δη, πληροφοριών.. στην περίπτωση αυτή καταλαβαίνεις πως ο όρος intelligent μετατρέπεται σε πράκτορα κι όχι επινοητικό ή έξυπνο.»