Category Archives: τεύχος74

Περιεχόμενα 74ου τεύχους, Ιούνιος 2016

ARB_74-cover-Web

κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Μποέμ (Δημήτρης Χατζόπουλος), Μια συνέντευξη του Κωστή Παλαμά
Άντονι Γκότλιμπ (Anthony Gottlieb), Ποιος ήταν ο Ντέιβιντ Χιουμ;
Εμμανουήλ Ροΐδης, Χρήσιμα Ελαττώματα. (Επιλεγόμενα: Σωτήρης Τσέλικας)
Σωκράτης Τιτούρης, Μια αυτοκτονία οφειλόμενη δήθεν στην «Πάπισσα Ιωάννα» του Ροΐδη
Πέτρος Μαρτινίδης, Φωνές βοώντων
Γιώργος Αντωνίου, Με τα μάτια του Χίτλερ
Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης, Οι νέου τύπου άνθρωποι
Σάμιουελ Φρήμαν (Samuel Freeman), Οι εχθροί του Ρότζερ Σκρούτον
Βίκτωρ Ιβάνοβιτς, Πτώσεις που δεν μειώνουν. Αίας και Δον Κιχώτης
Θανάσης Αγάθος, Tα κρητικά μυθιστορήματα του Καζαντζάκη. Ο διακειμενικός θησαυρός
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Ο Ποιητής και η Πολιτεία. — Θητεία στο «Σύσσημον» του Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου
Νικήτας Σινιόσογλου, Οι Μαύρες Διαθήκες της Φιλοσοφίας 2: Μάρτιν Χάιντεγκερ
Χριστίνα Μπάνου, Αναγνώσεις σε διαδοχικές κλεψύδρες. — Διερευνώντας το νόημα της βιβλιοθήκης
Δημήτρης Κόκορης, Επανασύνδεση με τον Γιώργο Κοτζιούλα
Διονύσης Καββαθάς, Η φαντασίωση της αυτογένεσης
Παναγής Βουρλούμης, Μαθήματα από την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ

Σχέδιο εξωφύλλου: Ο Ντέιβιντ Χιουμ από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο

Χρήσιμα Ἐλαττώματα

Ένα αθησαύριστο κείμενο του Εμμ. Ροΐδη

ARB_74-roides

Εμμανουήλ Ροΐδης, σκίτσο του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου

Τοῦ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΪΔΗ

Ἄξιον τῷ ὄντι σημειώσεως εἶναι, ὅτι μόνον εἰς τὰς ὑψηλὰς θέσεις δύναται νὰ εὕρῃ ἄσυλον ἡ βλακεία. Ἀδύνατον λ.χ. εἶναι νὰ ἐκπληρώσῃ τις τὰ καθήκοντα εἰρηνοδίκου, ἂν δὲν εἶναι ἱκανὸς νὰ μοιράσῃ δύο ἀντιδίκων ἄχυρα καὶ νὰ συντάξῃ ἀπόφασιν ἐκ τοῦ προχείρου, κάλλιστα ὅμως δύναται ὁ τυχὼν νὰ προσθέσῃ τὴν τιμημένην ὑπογραφήν του εἰς ἀπόφασιν τοῦ Ἀρείου Πάγου. Διὰ νὰ διδάξῃ τις ὡς ἑλληνοδιδάσκαλος ἢ σχολάρχης πρέπει νὰ γνωρίζῃ τουλάχιστον τὰ στοιχεῖα τῆς γραμματικῆς καὶ τῆς ὀρθογραφίας, ἐνῷ πρὸς πλήρωσιν πανεπιστημιακῆς θέσεως, ἀρκεῖ νὰ ἠξεύρῃ ν᾽ ἀναγινώσκῃ ἓν οἷον δήποτε τετράδιον ἀπὸ τοῦ ὕψους καθηγητικῆς ἕδρας ἢ ὅσην ὁ μακαρίτης [Νικόλαος] Κοτζιᾶς φιλοσοφίαν.

πάρχει ἀλήθειά τις, τὴν ὁποίαν οὐδεὶς μὲν ὁμολογεῖ, ἀλλὰ καὶ δὲν δύναται εἰλικρινῶς καὶ ἀμερολήπτως ἐξετάζων τὰ πράγματα νὰ μὴν ἀναγνωρίσῃ. Εἶναι δὲ αὕτη, ὅτι εἰς τὸν κοινωνικὸν βίον ἐπιτυγχάνει τις καὶ προάγεται διὰ τῶν ἐλαττωμάτων πολὺ μᾶλλον ἢ διὰ τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἀξίας αὐτοῦ.

Ἂν τοῦτο ἀληθεύῃ, ὡς θ᾽ ἀποδείξωμεν εὐθὺς κατωτέρω, οὐδεμία ἄλλη ὑπάρχει τόσον ἀσύμφορος μωρία, ὅσον νὰ ζητῇ τις νὰ διορθώσῃ τὰ χρήσιμα ἐλαττώματά του, ἀφοῦ τοῦτο πράττων στειρεύει τὴν πηγὴν πάσης ἐπιτυχίας, χάνει τὴν ἐφ᾽ ἑαυτὸν πεποίθησιν καὶ κατέρχεται ἄοπλος εἰς τὸν βιωτικὸν ἀγῶνα.