Category Archives: τεύχος57

Για την πολιτική ένωση της Ευρωζώνης

ARB_57-europe1

Τον περασμένο Απρίλιο δημοσιεύσαμε το κείμενο της Ελληνικής πρωτοβουλίας «Για μια πολιτική ένωση της Ευρωζώνης»[1], με το οποίο οι υπογράφοντες δεν εδήλωναν απλώς ότι στηρίζουν τις πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν από Γερμανούς και Γάλλους συναδέλφους τους, αλλά ότι θα συνεισφέρουν με τη σειρά τους με προτάσεις χρήσιμες στην κοινή προσπάθεια. Σήμερα η ARB, η οποία υιοθέτησε και στήριξε αυτή την προσπάθεια από την αρχή, δημοσιεύει ολόκληρο το κείμενο με αυτές τις προτάσεις της ελληνικής πλευράς.

Υπογράφουμε το κείμενο αυτό με σκοπό να συνεισφέρουμε στον διάλογο που έχουν ξεκινήσει Γάλλοι και Γερμανοί επιστήμονες με τρία Μανιφέστα για την πολιτική ένωση της Ευρωζώνης.[2] Υπογράφουμε ως πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μιας χώρας που υφίσταται τις σκληρότερες συνέπειες από την κρίση, για την οποία η ίδια δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Με βάση την παρόμοια εμπειρία και άλλων χωρών της Ευρώπης, το κείμενό μας προτείνει κυρίως τις πολιτικές που θεωρούμε αναγκαίες προκειμένου να αντιστραφεί η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση που σήμερα απειλεί με διάλυση την Ευρωπαϊκή Ένωση και να περιοριστούν στο μέλλον τα σφάλματα που την επέφεραν.

Τα θεμέλια του δικαίου

Ρόναλντ Ντουόρκιν (R. Dworkin)

ARB_57_Dworkin

Ρόναλντ Ντουόρκιν, σκίτσο του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου

Από τον ΝΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟ

Ο Έλμερ Πάλμερ γνώριζε ότι ο παππούς του, Φράνσις Πάλμερ, είχε συντάξει διαθήκη με την οποία τον όριζε κληρονόμο του, αφήνοντάς του το μεγαλύτερο τμήμα της αξιόλογης περιουσίας του. Επειδή ανησυχούσε ότι ο παππούς του θα άλλαζε τη διαθήκη, και ήθελε σε κάθε περίπτωση να αποκτήσει αμέσως την περιουσία, ο Έλμερ σκότωσε τον παππού με δηλητήριο. Στην περίφημη ιστορική υπόθεση Ριγκς κατά Πάλμερ[1] –την οποία διδάσκονται και σήμερα όλοι οι φοιτητές νομικής στην Αμερική– το Εφετείο της Νέας Υόρκης κλήθηκε να κρίνει αν η κληρονομιά είχε νομίμως περιέλθει στον Έλμερ με το θάνατο του παππού του.

Περιεχόμενα 57ου τεύχους, Δεκέμβριος 2014

ARB_57-cover

κλικ-μεγέθυνση

Αλεξάνδρα Ρασιδάκη, Πρόσκληση στο εργαστήρι του ποιητή
Λίνα Πανταλέων, Η περιπέτεια ενός μπεστ-σέλερ
Μανιφέστο (Ελληνική πρωτοβουλία), Για την πολιτική ένωση της Ευρωζώνης
Τζορτζ Σόρος (George Soros), Ξύπνα, Ευρώπη
Λοΐκ Μαρκού (LoïcMarcou), Όταν το ωφέλιμο συναντά το τερπνό
Περικλής Σ. Βαλλιάνος, Η αναγέννηση του φιλελευθερισμού στη Γαλλία
Παύλος Κ. Σούρλας, Η εξέλιξη του νομικού θετικισμού μετά την κριτική του Ρόναλντ Ντουόρκιν (Ronald Dworkin)
Μανώλης Βασιλάκης, Η Χάνα Άρεντ και ο «Γκαλιτσιάνερ»
Νίκος Σταυρόπουλος, Τα θεμέλια του δικαίου
Δημήτρης Δημηρούλης, Ένας Θεσσαλός στην Αλεξάνδρεια του Καβάφη — Η περίπτωση του Δημήτρη Κ. Γαρουφαλιά
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Τα θέματα και οι μεταμορφώσεις τους
Λουσίλ Αρνού-Φαρνού (Lucile Arnoux-Farnoux), Το γαλλικό μυθιστόρημα της Μέλπως Αξιώτη

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ
Γιάννης Ο. Ιατρίδης (John O. Iatrides), Τα Δεκεμβριανά: Μια ανασκόπηση
Θανάσης Δ. Σφήκας, «Εάν ο αντίπαλος ήταν περισσότερο θρασύς…»: το ΚΚΕ στα Δεκεμβριανά
Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις: τα Δεκεμβριανά ως καταστροφή
Νίκος Μαραντζίδης, Δεκεμβριανά: Τα όρια της διπλής στρατηγικής
Ιωάννης Δ. Στεφανίδης, Η βρετανική πολιτική και η ελληνική κρίση του Δεκεμβρίου 1944 — , Μήπως για όλα φταίνε οι ξένοι;
Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, Η ελληνική οικονομία και τα Δεκεμβριανά
Σωτήρης Ριζάς, Η συμφωνία της Βάρκιζας
Ζωρζ Ντιντί-Ουμπερμάν (Georges Didi-Huberman), «Εξόδιος γαία»

 

Σχέδιο εξωφύλλου: Η απαγωγή της Ευρώπης από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο (βασισμένο στον ομώνυμο πίνακα του Τισιανού). 

Η Χάνα Άρεντ και ο «Γκαλιτσιάνερ»

ARB_57-hausner

Γκίντεον Χάουσνερ (Gideon Hausner)

Μια μεταφραστική αβλεψία στο άρθρο του Ρίτσαρντ Γουόλιν «Η κοινοτοπία του κακού: η κατάρρευση ενός μύθου» που δημοσιεύσαμε στο προηγούμενο τεύχος άλλαξε την ιδιότητα του Γκίντεον Χάουσνερ (Gideon Hausner), ο οποίος ήταν ο δημόσιος κατήγορος στη δίκη του Άιχμαν (11 Απριλίου έως 14 Αυγούστου 1961). Ωστόσο, με την ευκαιρία αυτής της διόρθωσης, παρατηρήσαμε κάτι το οποίο κρίνουμε ότι είναι αξιοσημείωτο. Η Χάνα Άρεντ, όπως τόνιζε ο Γουόλιν, απαξίωσε τον Γκίντεον Χάουσνερ περιγράφοντάς τον με απίστευτη περιφρόνηση ως εξής:

«τυπικός Γκαλιτσιάνερ Εβραίος (της Γαλικίας), χωρίς συμπόνια, βαρετός, ο οποίος διαρκώς κάνει λάθη. Πιθανώς ένας από τους ανθρώπους εκείνους που δεν γνωρίζουν καμιά γλώσσα».

Δεκεμβριανά: Μήπως για όλα φταίνε οι ξένοι;

ARB_57_Churcill

Από την άφιξη του Τσώρτσιλ στην Αθήνα. Από το λεύκωμα Dmitri Kessel, Ελλάδα 1944, Άμμος, Αθήνα 1997.

Από τον ΙΩΑΝΝΗ Δ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ

Στο πλαίσιο έρευνας που διεξάγω σχετικά με την εικόνα που έχουν –ή δεν έχουν– για τα Δεκεμβριανά οι σημερινοί φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θεώρησα χρήσιμο να διαπιστώσω τι αναφέρεται στα εγχειρίδια Ιστορίας, τα οποία τους διανεμήθηκαν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα διδάχτηκαν κιόλας. Και τα δύο έργα κυκλοφόρησαν το 2007. Το κείμενο του εγχειριδίου της Γ΄ Λυκείου, το οποίο υπογράφει ο καθηγητής Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, περιέχει μια συνοπτική αναφορά στο θέμα χωρίς κάποια ιδιαίτερη πολιτική χροιά. Ακόμη συνοπτικότερη είναι η αναφορά στο εγχειρίδιο της Γ΄ Γυμνασίου, με τίτλο Νεότερη και σύγχρονη Ιστορία, το οποίο υπογράφουν η καθηγήτρια Ευαγγελία Λούβη και ο ιστορικός Δημήτριος Χρ. Ξιφαράς. Εκτός από την αναμενόμενη φωτογραφία θυμάτων του συλλαλητηρίου στην Πλατεία Συντάγματος, το κείμενο διανθίζει ένθετο, αχρονολόγητο «ντοκουμέντο» με τίτλο «Η αγγλική ανάμειξη στα Δεκεμβριανά». Διαβάζει ο αναγνώστης στη σελίδα 150:

Απολογισμός μιας πενταετίας κρίσης: ΤΙΝΑ και ξεΤΙΝΑ

ARB_57_Tina

Από την ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ και τον ΠΛΑΤΩΝΑ ΤΗΝΙΟ

Από τι θα κριθούν και τι θα κρίνουν οι επόμενες εκλογές; Όσο και να προσπαθούν τα παραπολιτικά να μας πείσουν για συνωμοσίες και κρυφούς άσσους, οι εκλογές θα κριθούν από καθαρές απαντήσεις στα μεγάλα θέματα. Αυτά, δηλαδή, που αντιμετωπίζονται με μισόλογα και υπεκφυγές στον καθημερινό πολιτικό λόγο είναι εκείνα που μετράνε και θα μετρήσουν και στην κάλπη.

Η αφετηρία του δικού μας προβληματισμού ήταν το ερώτημα ενός καλού φίλου, πολιτικού επιστήμονα (δηλαδή μη οικονομολόγου) που δεν ζει στην Ελλάδα αλλά παρακολουθεί τις συζητήσεις και τις εξελίξεις. Μας είπε: «Όλοι περίπου συμφωνούν πως η κατάσταση της Ελλάδας το 2009 δεν ήταν διατηρήσιμη. Για να ξεφουσκώσει η φούσκα, θα έπρεπε να φτωχύνει η χώρα κατά 30%. Αυτό έπρεπε να γίνει και αυτό ακριβώς έγινε. Ίσως όχι με τον καλύτερο τρόπο, πάντως τώρα μπορούμε πλέον να προχωρήσουμε». Κάτι δηλαδή σαν τον άγιο Χριστόφορο, ο οποίος πήρε στους ώμους του τον Χριστό από τη μια όχθη του αφρισμένου ποταμού και τον πέρασε απέναντι.