Category Archives: τεύχος47

Λύση η (δημιουργική) καταστροφή;

Ίσως καταντούμε μονότονοι επαναλαμβάνοντας τα αυτονόητα

κλικ-μεγέθυνση

κλικ-μεγέθυνση

O αυστριακός οικονομολόγος Γιόζεφ Σουμπέτερ, ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, εισήγαγε στα οικονομικά τον όρο δημιουργική καταστροφή, για να περιγράψει τη μεγαλύτερη ικανότητα του καπιταλιστικού συστήματος, την ικανότητά του να ανανεώνεται μέσα από τη δυναμική της καινοτομίας και του ανταγωνισμού. Έγραφε: «…αδυσώπητα καταστρέφοντας το παλιό, αδυσώπητα δημιουργώντας το καινούργιο. Αυτή η διαδικασία της Δημιουργικής Καταστροφής είναι το θεμελιώδες δεδομένο του καπιταλισμού». Πράγματι, μεγάλες επιχειρηματικές συλλογικότητες του παρελθόντος που κυριάρχησαν στις αγορές επί πολλές δεκαετίες εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγα χρόνια, όταν το περιβάλλον μέσα στο οποίο ανέπτυσσαν δεξιότητες και επιχειρηματική κουλτούρα ανατράπηκε ολοσχερώς.

Ο χαρτογράφος των αδιεξόδων μας

Από τον ΠΕΤΡΟ ΜΑΡΤΙΝΙΔΗ

Δημήτρης Χαντζόπουλος, Στο τούνελ. Σκίτσα 2010-2013, Άγρα, Αθήνα 2013, σελ. 264

ARB_47_xantz19a

Ό,τι συνιστά στοιχειώδη υποχρέωση μιας παρουσίασης βιβλίου ακυρώνεται στην περίπτωση ενός άλμπουμ γελοιογραφιών. Όποιος δοκιμάσει να ανατάμει κάποια μέρη του έργου για να διερμηνεύσει το σύνολο, όπως θα όφειλε σε ένα δοκίμιο, σε ένα μυθιστόρημα ή μια ποιητική συλλογή, οδηγείται στη ματαιοπονία ή στην απρέπεια. Μια γελοιογραφία σαρώνεται με το πρώτο βλέμμα. Οι εξηγήσεις, είτε περιττεύουν (εξ ου η ματαιοπονία) είτε αποκαλύπτουν ως ελλιπούς ευφυΐας όποιον τις χρειάζεται για να αντιληφθεί το χιούμορ της (εξ ου η απρέπεια). Η ανατομή της, όπως με κάθε ανατομή, συνεπάγεται τη θανάτωσή της.

Μια συνταγή αφανισμού: Η αγάπη για τη λογοτεχνία και την τέχνη

Από την ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

ЛюдмилаУлицкая, Зеленыйшатер(Λουντμίλα Ουλίτσκαγια, Η πράσινη σκηνή),Эксмо, Μόσχα 2010, σελ. 592

Ljudmila Ulickaja, Das grüne Zelt, μτφρ. στα γερμανικά Ganna-Maria Braungardt, Carl Hanser Verlag, Μόναχο 2012, σελ. 592

ARB_47_ljudmilla

Τρεις νέοι άνθρωποι γοητεύονται τόσο από τον φιλόλογό τους στο γυμνάσιο ώστε αφιερώνονται στην λογοτεχνία και την τέχνη, καταλήγουν «αντιφρονούντες», αναλαμβάνουν παράνομη δράση και διαλύουν τις ζωές τους. Τόσο απλά. Καταστρέφονται γιατί αγαπούν με πάθος τη λογοτεχνία και την τέχνη. Στην ΕΣΣΔ των δεκαετιών 1950, ’60, ’70 επικεντρώνεται η δράση του μυθιστορήματος Zelenyj šater(Η πράσινη σκηνή) της από χρόνια αναγνωρισμένης συγγραφέως Λουντμίλα Ουλίτσκαγια. Η Ουλίτσκαγια, στο ογκώδες και λεπτομερέστατο αυτό μυθιστόρημά της, επιχειρεί να παρακολουθήσει την ιστορία των αντιφρονούντων διανοουμένων στην ΕΣΣΔ, να καταγράψει τις προσωπικές πορείες των ελεύθερων πολιορκημένων της φιμωμένης σοβιετικής διανόησης – της πραγματικής διανόησης του τόπου.

Περιεχόμενα 47ου τεύχους, Ιανουάριος 2014

κλικ-μεγέθυνση

ARB, Λύση η (δημιουργική) καταστροφή;

Περικλής Σ. Βαλλιάνος, Η απούσα σοσιαλδημοκρατία

Μ. Ζ. Κοπιδάκης, Στενή οδός και τεθλιμμένη, η απάγουσα εις την ζωήν

Λίνα Πανταλέων, Το όνειρο ενός ανήλικου χρόνου