Category Archives: τεύχος26

Ο απίστευτος Oυμπέρτο Έκο

ARB_26_WebΟ μεσαιωνολόγος Έκο, ο σημειολόγος Έκο, ο φιλόσοφος και δημοσιογράφος, ο βιβλιοσυλλέκτης και βιβλιοφάγος, ο θεωρητικός της λογοτεχνίας και ο λογοτέχνης Έκο συναντιούνται, εν τέλει, σ’ έναν άνθρωπο που διψά να «καταπιεί» τον κόσμο· να χωρέσει στο κεφάλι του ει δυνατόν όλα τα ανθρώπινα πεπραγμένα (σαν σε ένα απέραντο, νοερό Wunderkammern[1]) και να τα ξαναβγάλει σε κείμενα. Να τα αριθμήσει κι ας παραμένουν αναρίθμητα, να τα ταξινομήσει κι ας είναι χαοτικά, να τα ξαναπεί κι ας υπερβαίνουν την εγγενώς ελλιπή λειτουργία των λέξεων – ικανών μεν να αναπληρώνουν την απουσία, αλλά όχι και την αμεσότητα.

Λέει και προσθέτει κι αναδιατυπώνει ο Έκο, υπό το φως νέων αναγνώσεων, όσα δεν ολοκληρώθηκαν σε προηγούμενα κείμενά του. Επανέρχεται, ξανά και ξανά, σαν η προσπάθειά του να μπορεί να έχει μια κατάληξη. Σαν να είναι δυνατόν να εντοπίσει εκείνο το σημείο που, όπως Το Άλεφ του Μπόρχες, θα περιέχει όλα τα σημεία, θα είναι ο τόπος των τόπων.

«Ο ΠΡΟΠΟΜΠΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟΥ»!

Avriani1987-web

Ποιος ήταν ο «προπομπός του νεοναζισμού», σύμφωνα με το προπαγανδιστικό όργανο του ΠΑΣΟΚ; «ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ: Ο ΠΡΟΠΟΜΠΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟΥ», έγραφε στην πρώτη της σελίδα στις 8 Σεπτεμβρίου 1987 η «εφημερίδα της κυβερνήσεως» του ΠΑΣΟΚ και του Καθεστώτος του Υπαρκτού Λαϊκισμού της δεκαετίας του 1980, η «Αυριανή» – την οποία ο Ανδρέας Παπανδρέου χαρακτήρισε «υπόδειγμα δημοσιογραφίας». Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι, η εφημεριδοσύνη ούτε γράφει ούτε λέει λέξη για τις διώξεις που υπέστη από το Καθεστώς του Ολοκληρωτικού Τριτοκοσμισμού του Ανδρέα Παπανδρέου καθ’ όλη τη δεκαετία του ’80.

Τεύχος 26ο – Φεβρουάριος 2012

Τα εν πολλαίς αμαρτίαις…

ARB_26_WebΗ συμμετοχή της πλειονότητας των ελληνικών μέσων μαζικής «ενημέρωσης» στην καταστροφή της χώρας –και προπαντός των τέως ισχυρών και κυρίαρχων ενώπιον των οποίων έτρεμε μέχρι πρότινος το φυλλοκάρδι των ιθαγενών πολιτικών– θυμίζουν το τροπάριο της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης γυναικός. Δυστυχώς όμως χωρίς το τμήμα του που αφορά την γεμάτη δάκρυα μετάνοια, έναντι της οποίας η γυνή αναμένει –εις μάτην βεβαίως!– την ευαγγελική συγχώρεση. Αντίθετα, τόσο τα κατορθώματά τους του παρελθόντος όσο και η παρούσα συμπεριφορά τους θυμίζουν περισσότερο τις επόμενες φράσεις του τροπαρίου: «Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας, ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας».