Category Archives: Τεύχη

Ανατομία της ελληνικής κρίσης και προτάσεις για ανάπτυξη

Από τους Κώστα Αζαριάδη, Γιάννη Μ. Ιωαννίδη, Χριστόφορο Α. Πισσαρίδη

1.

[Περίληψη] Οι υπογράφοντες[1] το άρθρο αυτό πιστεύουν ότι τα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας και οικονομικής μεταρρύθμισης του Μνημονίου είναι απαραίτητα σαν πρώτο βήμα. Αλλά πρέπει να συνοδευθούν από ισχυρότατο πρόγραμμα αναπτυξιακής πολιτικής ώστε να απομακρύνουν τη χώρα από τον φαύλο κύκλο μειούμενης παραγωγής, αυξανόμενης ανεργίας και εξαπλούμενων χρεοκοπιών. Προτείνουμε λοιπόν δεκαεπτά μέτρα τα οποία θα έχουν διττό αποτέλεσμα. Πρώτο, θα αυξήσουν τον ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης κατά τουλάχιστον 4% τον χρόνο, επιτρέποντας έτσι στην Ελλάδα όχι μόνο να ικανοποιήσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, αλλά, κάνοντας βαθιές τομές, να βελτιώσει σημαντικά την παραγωγικότητα και τη διεθνή ανταγωνιστικότητά της και να μπει σε σταθερή τροχιά ευημερίας. Και, δεύτερον, θα αντιστρέψουν τις προσδοκίες και του ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινής γνώμης για το μέλλον της χώρας.

Ένας χρόνος Μνημόνιο

 Από τη ΜΙΡΑΝΤΑ ΞΑΦΑ
 
Ένα χρόνο μετά την υπογραφή του Μνημονίου η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να συνεχίσει τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, να θεσμοθετήσει ένα αυστηρό μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο, και να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και αξιοποίησης ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου ύψους 50 δισ. ευρώ.

Τεύχος 17ο – Απρίλιος 2011

Ο μονοπωλιακός συνδικαλισμός και η ωφελιμότητά του

ARB_17Από τον ΙΩΑΝΝΗ ΛΗΞΟΥΡΙΩΤΗ

ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΩΦΕΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ;

Ακόμη και η ίδια η διατύπωση του ερωτήματος ηχεί ως ύβρις. Στερεότυπα δεκαετιών έχουν εγκαθιδρύσει την αδιαπραγμάτευτη πεποίθηση ότι η συνδικαλιστική δράση είναι συστατικό στοιχείο της προόδου των εργαζομένων και διηνεκής κινητήρια δύναμη της βελτίωσης των αποδοχών και των λοιπών όρων εργασίας τους. Τα συνδικάτα, με τη συνέργεια του Κράτους, έχουν καταφέρει να πείσουν τους εργαζόμενους και σε μεγάλο βαθμό τους πολίτες, ακόμη και πολλούς από αυτούς που πλήττονται βάναυσα από τη δράση τους (άνεργους και άλλες επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες), ότι υπερασπιζόμενα την εργατική τάξη εκφράζουν ταυτόχρονα το «γενικό καλό» και ότι η θεσμική και νομοθετική ενίσχυση της δράσης τους ενεργεί θετικά προς τη βελτίωση της «κοινωνικής δικαιοσύνης». 

Φιλελευθερισμός τότε και τώρα

ARB_17pagoulatosΑπό τον ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟ
Μάρκος Δραγούμης, Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό, δεύτερη έκδοση βελτιωμένη, Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών και Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2010, σελ. 637

Η πρώτη έκδοση του εντυπωσιακού πονήματος του Μάρκου Δραγούμη Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό είχε εμφανιστεί το 1992, σε μια περίοδο κατά την οποία ένα δυναμικά ανερχόμενο ιδεολογικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία, και ιδίως στη νεότερη γενιά, αναζητούσε έκφραση και πνευματική τροφή. Το μνημειώδες αυτό έργο απέκτησε γρήγορα status «κλασικού» συγγράμματος, με ό,τι αυτό σήμαινε (από το ότι θεωρήθηκε αναγκαίο απόκτημα οποιασδήποτε φιλελεύθερης βιβλιοθήκης μέχρι το ότι πολλοί το γνώριζαν αλλά λίγοι το είχαν πραγματικά διαβάσει). Είκοσι χρόνια αργότερα, η Πορεία επανεκδόθηκε από το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών και τις εκδόσεις Παπαζήση, εμπλουτισμένη με νέο επικαιροποιημένο επίμετρο από τον συγγραφέα. Η περιρρέουσα ιδεολογική ατμόσφαιρα στην Ελλάδα και στον κόσμο είναι πολύ διαφορετική, αλλά το βιβλίο διατηρεί στο ακέραιο την αρχική του προκλητικότητα και φρεσκάδα.

H «ιδρυτική διακήρυξη» της «Σπίθας»

και γιατί πρέπει να διαβαστεί
ARB_16_roΑπό την ΑΝΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ
Μίκης Θεοδωράκης, Σπίθα, χ.ε., Αθήνα 2010

Ο Μίκης Θεοδωράκης ανακοίνωσε την ίδρυση πολιτικού φορέα με την επωνυμία «Σπίθα»: Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών, σε δημόσιες εκδηλώσεις (1.12.2010 και 17.1.2011), όπου και μοιράστηκε η «ιδρυτική διακήρυξη» της κίνησης, μικρό βιβλίο 48 σελίδων, που παράλληλα αναρτήθηκε στο διαδίκτυο[1] και επίσης δημοσιεύθηκε ολόκληρο (παράξενο για εφημερίδα) στην Ελευθεροτυπία 4.12.2010.
Αυτή η διακήρυξη πρέπει οπωσδήποτε να διαβαστεί. Όλα δείχνουν ότι κανένας δεν τη διάβασε μέχρι τώρα και αυτό είναι πολιτικά επικίνδυνο.
Φαίνεται ότι δεν τη διάβασαν οι δημοσιογράφοι[2]. Εάν, για παράδειγμα, την είχε διαβάσει ο συντάκτης του σύντομου στην Ελευθεροτυπία σημειώματος που προλογίζει τη μακροσκελέστατη για εφημερίδα δημοσίευσή της, θα δίσταζε να ονομάσει τη διακήρυξη «υποθήκη» και μάλιστα για «κάθε Έλληνα και για κάθε άνθρωπο όπου γης»[3]. Τα λοιπά σύντομα σημειώματα στον Τύπο μνημονεύουν από τα περιεχόμενα της ιδρυτικής διακήρυξης μόνο την καταγγελία της κυβέρνησης και του μνημονίου, την «ανυπακοή» που προτείνει για να μην περάσουν τα σχετικά μέτρα, και αναπαράγουν μια φράση περί «σπίθας» που φαίνεται την εξέλαβαν σαν ποιητική.

Φάρος, μοντέλο ή εξαίρεση;

Οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο και η Αίγυπτος

Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟ

I awakened to the cry
that the people / have the power
to redeem / the work of fools
upon the meek / the graces shower
it’s decreed / the people rule.