Category Archives: Τεύχη

We have the Troika we deserve!

Greece, two years after the agreement on the conditionality program, is closer to bankruptcy than ever, while at the same time all economic initiative is simply frozen. The responsibility of the government that has procrastinated and not done what it had to do for months, is obvious, as is the responsibility of the opposition that undermined in every possible way the fiscal consolidation efforts and the structural reforms. But a substantial responsibility also lies with the troika. Not only towards the European (mainly) taxpayers, whose money it administers, but also towards those Greek citizens who were hoping that the troika would act as a type of catalyst to rid the country from a state-sponsored, vicious and corrupt governance system. This system of governance was fed with European money and it grew to marginalize the healthy and productive powers of the country, in every aspect of the economic, social and intellectual life of the country, during the past thirty years.
Which were the main mistakes of the troika?
Regarding economics, the fundamental mistakes were the duration of the program, the balance between tax increases and expenditure cuts and the fact that the money of the European, mainly, taxpayers was used to keep financing consumption, rather than investment. The assertion that the deficit was so big that it had to be cut slowly during a four year period turned the program into a Chinese torture that multiplied uncertainty and that led to a further increase in the public sector debt which was allowed to soar to uncontrollable levels. With what logic could the bankrupt Greek state justify primary deficits that financed consumption of almost 20 billion Euros in 2010 and 2011? And since the main aim of the program was to restore confidence, why had this to happen in 2012 rather than in 2010? In a country that had the lowest investment rate among all Southern European countries (30% less as a percentage of GDP than Spain and Italy) and the largest extent of overconsumption, the troika did not finance investment but sustained excessive public consumption.
At the same time, and in spite of the fact that the troika publicly argued for the need to emphasize expenditure cuts rather than tax increases in order to reduce the deficit, it accepted the opposite policy that the government pursued. Repeated increases in tax rates, given the corrupt tax-collecting mechanism and the widespread social acceptance of tax-evasion, strangulated the productive private economy, supported the relative competitiveness of the systematic tax-evaders and undermined the productive and competitive law-abiding companies.
Finally, the way the privatization program is advanced is irrational from an economic perspective and irresponsible. It is a program with unrealistic expected returns and a time-frame which lacks careful preparation. Nobody knows or can explain where the famous 50 billion will come from, since nobody has bothered to look what the market would be willing to pay for the assets the government is going to offer. It is a letter to Santa Claus that simply aims to fool the markets and to buy time.
The fundamental failing of the troika though is its complete inability to fathom the political and social dimension of the project it took on. Even though the initial conditionality program clearly states that “the government will ensure a fair allocation of the adjustment cost”, the troika accepted a bluntly unfair allocation that aimed to maintain the privileges of the political parties and the elite of the political governance system, as well as the protection of the vicious and corrupt clientelist relationships they had developed during the past decades. Liquidity was sucked dry from companies via the banks that are completely dependent on the European Central Bank (to which they owe almost 100 billion Euros), but the connected and powerful of the system (like political parties and media groups) maintained their access to finance in violation of all banking criteria. The case of the two political parties of PASOK and New Democracy is the most telling and provocative. They owe more than 250 million Euros and offer as collateral only the stream of annual government subsidies they expect to receive for long after the mandate of the current parliament expires. The troika and ECB did nothing to start the austerity program with the implementation of serious lending criteria to the political parties. As a matter of fact, they left them completely untouched.
They also accepted the choice of the government to protect the government’s employees, a large proportion of whom has been hired regardless of merit, with non-transparent procedures, burdening the employees of the private sector. While they all accept that the Greek public sector is bloated and unproductive, they troika allowed hiring in the public sector to continue, while hundreds of thousands employees in the private sector were, and are, losing their jobs because of the persistence of the high deficits of the government’s budget.
Similarly, the troika acted to the benefit of the public sector and the clientelist party system in the pension reform. In theory the reform of the pension system aimed to raise the retirement age, especially for the privileged employees of state owned, or previously state owned, companies, as well as other professional groups. In reality, even though this was legislated to happen in the medium and long term, gates were left wide open for those who could rush into early retirement, which was additionally subsidized with even more privileges. As a result tens of thousands government employees retired early –at their 50s– receiving at the same time the related retirement cash-bonuses (which one should note are exempt from all taxes!). The same applies to the members of the privileged and protected professional groups (by the way, the 20% tax on all advertisement that subsidizes the retirement fund of journalists still persists as it always did), who share such privileges. That is, privileges that private sector employees can only dream of given that they retire after the age of 65 and after paying exorbitant social security contributions. All that to the cheers of the troika!
Regarding politics, the troika assumed that its activities were clearly technical and not political. In reality though it acted politically to undermine the supporters of reforms, and to the advantage of their worst enemies. Their handling of A. Samaras is indicative. Initially he attacked the conditionality program in every conceivable way and tried to convince that he could implement an alternative policy with additional money that he would secure after a re-negotiation with the troika. While the troika examined this program and found it completely unrealistic, it never informed the Greek public about its exact content of this program. And while it steadily meets with A. Samaras and his collaborators striving to achieve a broad political consensus, offering him public relations successes and status, it does not inform the Greek people about the chances that his unrealistic proposals can get implemented. Thus uncertainty and confusion increases and the supporters of reforms are further undermined politically. That is, the few that are still among the ranks of the opposition as well as those that are in the government or present within the wider political scene.
How can someone interpret this behavior? Evidently, it is not a result of bad intentions. The Europeans and the other officials in charge have no motive to make the program fail. To explain this behavior one has to examine also psychological factors as well as institutional traditions. Some French politeness and Central-European self constraint, a bureaucratic risk–aversion and a little emphasis to save the “ownership” of the program that the IMF advances (that is that those that implement it must feel that it is “their” program). But mainly their inability to fathom how the Greek political system really works and their naiveté to believe that the power system of Greece will want to apply a program to save the county, while the participants of the power game look for ways to save themselves regardless of the wider repercussions. Thus the troika, instead of forging an alliance with the Greek people, and while it offers huge sums of aid money, ended up hurting those it should support, undermining the supporters of reforms and supporting the sworn opponents of reforms. This is happening to such extent that we can honestly wonder “if we have the troika we deserve”.
— The Athens Review of Books


Τεύχος 21ο – Σεπτέμβριος 2011

ARB_21_WebΟ νόμος για τα πανεπιστήμια: Φαινόμενα και Νοούμενα

Η υπουργός Παιδείας ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής. Στο αριστερό της χέρι κρατάει έναν ογκώδη φάκελο: αυτό είναι το νομικό πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση που καταργείται σήμερα· στο δεξί, μια δεσμίδα χαρτιών: αυτός είναι ο νέος νόμος. Τα μάτια των βουλευτών και των τηλεθεατών δεν μπορεί να τους γελούν. Η νομοθεσία απλοποιήθηκε, η υπόσχεση για ένα «λιτό νόμο» τηρήθηκε. Βέβαια, το δεξί χέρι της υπουργού δεν κρατάει ακόμα τα κείμενα των προεδρικών διαταγμάτων και των υπουργικών αποφάσεων που το νομοσχέδιο προβλέπει να εκδοθούν. Αλλά ακόμα κι έτσι, η ζυγαριά θα ανέβαζε ψηλά το νέο νομοθέτημα και το παλιό θα κατακαθόταν. Η ελλείπουσα μάζα του χαρτιού θα συμπληρωθεί από κάθε πανεπιστήμιο ξεχωριστά, όταν συνταχθούν και κυρωθούν ο Οργανισμός και ο Εσωτερικός Κανονισμός ενός εκάστου. Και πάλι, από την αυτοψία συνάγεται η τήρηση μιας υπόσχεσης: τα πανεπιστήμια θα αυτενεργήσουν και θα διαμορφώσουν τη φυσιογνωμία τους μέσα στα περιθώρια που ορίζει ο νόμος. 

Δέκα χρόνια από την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου

Η Ανθούλα Κατσιματίδη, αδελφή του Γιάννη Κατσιματίδη που σκοτώθηκε στις 11/9, με τον Πρόεδρο Ομπάμα, κατά την εκδήλωση προς τιμήν της μνήμης των 3.000 θυμάτων της μαζικής δολοφονίας που έγινε στο Ground Zero, στις 4 Μαΐου 2011. THE HELLENIC TIMES

Η Ανθούλα Κατσιματίδη, αδελφή του Γιάννη Κατσιματίδη που σκοτώθηκε στις 11/9, με τον Πρόεδρο Ομπάμα, κατά την εκδήλωση προς τιμήν της μνήμης των 3.000 θυμάτων της μαζικής δολοφονίας που έγινε στο Ground Zero, στις 4 Μαΐου 2011.

Τα ονόματα των 49 νεκρών ομογενών στους Δίδυμους Πύργους


Η δέκατη επέτειος από την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου βρίσκει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν νεκρό. Με την ευκαιρία της εξόντωσής του δημοσίευσα στην β΄ έκδοση της ARB(τχ. 18, Μάιος 2011) το κείμενο με τίτλο «OBITUARY. Οι Έλληνες αντιιμπεριαλιστές πενθούν». Αναφερόμουν σε όλους εκείνους που πανηγύριζαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, με τα «καλά να πάθουν!», «καλά τους κάνανε», «τους άξιζε», «η Αμερική θέρισε αυτά που έσπειρε», χτυπήθηκε «η αυτοκρατορία του κακού» κ.τ.τ., και ρητόρευαν για την «εκδίκηση των καταπιεσμένων», τη «Νέμεση», τη «θεία δίκη», που αμφισβητούσαν ακόμη και την ενοχή του Λάντεν[1], ενώ το 42% των Ελλήνων πίστευε ότι την τρομοκρατική επίθεση την έκαναν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ή του Ισραήλ. Τώρα, καθώς όλοι οι τύραννοι που θαύμαζαν λιγοστεύουν, έμελλε να μείνουν ορφανοί και απ’ τον «Κανάρη» και να καταγγέλλουν την… παράνομη εισβολή στο Πακιστάν και τη διατάραξη της οικογενειακής ειρήνης του Μπιν Λάντεν από τους Αμερικανούς, που «δολοφόνησαν» έναν «άοπλο» ο οποίος περιβαλλόταν από «αμάχους».

Γενιά του Τριάντα: ωραία… σαν μύθος;

ARB_21_tziovas1Από την ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΛΑΒΑΚΗ*
 Δημήτρης Τζιόβας, Ο μύθος της γενιάς του Τριάντα. Νεοτερικότητα, ελληνικότητα και πολιτισμική ιδεολογία, Πόλις, Αθήνα 2011, σελ. 588
Τα «Επιλεγόμενα» στο βιβλίο του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ Δημήτρη Τζιόβα Ο μύθος της γενιάς του Τριάντα. Νεοτερικότητα, ελληνικότητα και πολιτισμική ιδεολογία περιέχουν έναν αφορισμό που δρα τόσο σε κυριολεκτικό όσο και μεταφορικό επίπεδο, και ο οποίος, «παίζοντας» με την εγνωσμένη υπερβολή του διάσημου «Δεν συνέβη ποτέ» του Ζαν Μποντριγιάρ για τον Πόλεμο στον Κόλπο (1991),[1] φανερώνει τμήμα της ουσίας του «θορύβου» που έχει προκαλέσει η αντιφατική πρόσληψη της επονομαζόμενης Γενιάς του Τριάντα από τη δεκαετία που πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα μέχρι τις μέρες μας. Αναλαμβάνοντας να εξετάσει με πολιτισμικούς όρους τον «μύθο» μιας «γενιάς που δεν υπήρξε ποτέ», ο Δημήτρης Τζιόβας ελέγχει και αναθεωρεί με τρόπο πρωτότυπο, τεκμηριωμένο και εποικοδομητικό για την ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας –και όχι μόνο– δύο από τις μεγαλύτερες κατηγορίες που προσάπτουν στη γενιά του Τριάντα οι πολέμιοί της: πρώτον, ότι αποτελεί μία κλίκα «ατσαλάκωτων» αστών, που με τη βοήθεια παραγόντων κατόρθωσε να αποκτήσει ένα απαράμιλλο εκτόπισμα στην ελληνική γραμματολογία, που δεν δικαιολογείται, ωστόσο, από τα λογοτεχνικά επιτεύγματά της, και, δεύτερον, ότι ο όρος «γενιά του Τριάντα» δεν αντιστοιχεί σε πρακτικές έγκυρης λογοτεχνικής ή ιστορικής περιοδολόγησης, στον βαθμό που η συνοχή της γενιάς έχει αμφισβητηθεί ακόμη και εκ των ένδον.

Περιεχόμενα 21ου τεύχους, Σεπτέμβριος 2011


Τεύχος 20ό, Ιούλιος-Αύγουστος 2011

ARB_20_WebΗ πατριδότσαρκα του Sir Basil

Προάγεται σε Λόρδο της Κοινοτοπίας

Βασίλειος Μαρκεζίνης, Η Ελλάδα των κρίσεων. Ένα προσωπικό δοκίμιο, Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα 2011, σελ. 432
«Η πλήρης ανάκαμψη της Ρωσίας, όμως, θα περιλάμβανε (…) την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής».
Β. Μαρκεζίνης
[Πρεμιέρα στο Σερ-άι] Η πρώτη επίσημη εμφάνιση του Νέου Αγαθάγγελου, του 65χρονου τότε «Sir Basil», έγινε με μια «ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ» της εφημερίδας Το Βήμα, της 29ης Μαρτίου 2009, με τίτλο: «Σε αναζήτηση του νέου [sic] και των νέων. Μια επισκόπηση ζωτικών θεμάτων της εποχής μας». Επρόκειτο για ένα ένθετο 32 σελίδων (!), περίληψη του οποίου είχε παρουσιάσει ο πονήσας στο Megaron Plus δέκα ημέρες νωρίτερα, σε ομιλία του την οποία «[τ]ου ανέθεσε ο Χρήστος Λαμπράκης»[1]. Αποκαλυπτικό της γλώσσας του είναι ότι μίλησε επανειλημμένως για «τη χώρα μου»!