Category Archives: Τεύχη

Ενιαίος φόρος ακινήτων: Αντιαναπτυξιακός, αδιαφανής, άδικος

Μποστ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Δεκατρία (13) εξωτερικά σκαλάκια, 8 μπαλκόνια, θολωτή είσοδος με κολώνες, 24 παράθυρα, εσωτερικός κήπος, 48 ακροκέραμα, 30 γλάστρες φυτευμένες,… Ύστερα από πολύπλοκους υπολογισμούς με βάση τις σαδιστικές επινοήσεις των φθονερών μπολσεβίκων του Υπουργείου Δημεύσεων Ακινήτων, ο Ρωμαίος την κοπάνησε κρίνοντας ασύμφορο το προικώο της Ιουλιέτας.

Μποστ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Δεκατρία (13) εξωτερικά σκαλάκια, 8 μπαλκόνια, θολωτή είσοδος με κολώνες, 24 παράθυρα, εσωτερικός κήπος, 48 ακροκέραμα, 30 γλάστρες φυτευμένες,… Ύστερα από πολύπλοκους υπολογισμούς με βάση τις σαδιστικές επινοήσεις των φθονερών μπολσεβίκων του Υπουργείου Δημεύσεων Ακινήτων, ο Ρωμαίος την κοπάνησε κρίνοντας ασύμφορο το προικώο της Ιουλιέτας.

Από τη ΜΙΡΑΝΤΑ ΞΑΦΑ

Ο Ενιαίος Φόρος Ακινήτων (ΕΝΦΑ), στην προτεινόμενη μορφή του, αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία που υπονομεύει την αναπτυξιακή προσπάθεια της Ελλάδας. Καμία χώρα του κόσμου, αναπτυγμένη ή μη, δεν έχει τόσο προοδευτική κλίμακα φορολογίας των ακινήτων, με 20 κλίμακες φορολογίας για τα ακίνητα και 25 κλίμακες για τα οικόπεδα. Το τελικό νομοσχέδιο που δόθηκε για διαβούλευση καθιστά τις κλίμακες πολύ πιο προοδευτικές από το προσχέδιο που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα, αυξάνοντας τον μέγιστο συντελεστή για τα ακίνητα στα 17 ευρώ ανά τετραγωνικό από 14 ευρώ στο προσχέδιο, και… οκταπλασιάζοντας τον μέγιστο συντελεστή στα οικόπεδα, στα 30 ευρώ το τετραγωνικό από 4 ευρώ στο προσχέδιο. Ιδιαίτερα στα οικόπεδα, η προοδευτικότητα της κλίμακας είναι παράλογα υψηλή: Τα ακριβότερα οικόπεδα φορολογούνται 1.500 φορές (!) περισσότερο από τα φθηνότερα ανά τετραγωνικό (30:0,02 = 1.500). Στην προσπάθειά της να εισπράξει 2,9 δισ. ευρώ που απαιτούνται για να «κλείσει» ο προϋπολογισμός του 2014, η κυβέρνηση επιδιώκει να βεβαιώσει φόρους ύψους 3,6 δισ. ευρώ (2% του ΑΕΠ), αναγνωρίζοντας ότι τουλάχιστον το ένα πέμπτο των πολιτών αδυνατεί να πληρώσει τον φόρο. Ούτε η σοσιαλιστική Γαλλία δεν έχει τόσο βαριά φορολογία ακινήτων!

Τεύχος 44ο, Οκτώβριος 2013

Οι εφημερίδες της κυβερνήσεως

ARB_44webΗ ιστορία των εφημερίδων της κυβερνήσεως χάνεται στα βάθη του χρόνου. Τα ψηφίσματα των αρχαίων ελληνικών πόλεων, οι Acta Diurna (ημερήσιες πράξεις που οι Ρωμαίοι αναρτούσαν σε δημόσιους χώρους), η εφημερίδα της Aυλής (Kaiyuan Za Bao), που τυπωνόταν σε μετάξι ήδη από τον 8ο αιώνα στην Κίνα, οι μηνιαίες Notizie scritte των Βενετών που τυπώνονταν σε χαρτί από τον 16ο αιώνα και κόστιζαν μια gazetta (βενετικό νόμισμα), τα επίσημα βρετανικά κυβερνητικά δελτία με πρώτη την London Gazette που εμφανίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα (αρχικά ως Oxford Gazette). Η λίστα είναι μακρά. Οι κυβερνώντες πάντα επιδίωκαν να επηρεάσουν τους υπηκόους τους ή την κοινή γνώμη και ο γραπτός λόγος, με το γόητρο που διαθέτει, ήταν ανέκαθεν ισχυρότατο όπλο για τον σκοπό αυτό. 

Η Ελλάδα μπροστά στον υποβιβασμό

Ένα κεντροαριστερό μανιφέστο

Από τον ΜΑΝΟ ΜΑΤΣΑΓΓΑΝΗ

Τάσος Γιαννίτσης, Η Ελλάδα στην κρίση, Πόλις, Αθήνα 2013, σελ. 275

 ARB_44_Matsagganis

1.

Η ουτοπία της Μεταπολίτευσης (και το αναπόφευκτο τέλος της)

Το 1975, ένα μόλις χρόνο μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το εθνικό εισόδημα της Ελλάδας (ανά κάτοικο, σε όρους ίσης αγοραστικής δύναμης) ήταν ίσο με το 88,5% του μέσου εισοδήματος των 15 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι το 2004 (δηλαδή πριν την διεύρυνση προς τις χώρες του πρώην «Ανατολικού μπλοκ», συν Μάλτα και Κύπρο). Με άλλα λόγια, το βιοτικό επίπεδο του μέσου Έλληνα ήταν μόλις 11,5% χαμηλότερο από αυτό του μέσου Δυτικοευρωπαίου.  

Τα άνθη του ανορθολογισμού

Από τον ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Φώτης Γεωργελές, Κρυμμένες αλήθειες και ψεύτικα διλήμματα, Μεταίχμιο, Αθήνα 2013, σ. 291
ARB_44_Xantzopoulos
α editorial του Φ. Γεωργελέ γράφονται για δημοσίευση στην Athens Voice. Για το βιβλίο του επέλεξε εκείνα που αφορούν την κρίση, η οποία ξέσπασε στη χώρα μας το 2009 και επισημοποιήθηκε με την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης στις 23 Απριλίου του 2010. Τα κείμενα που επέλεξε χρονολογούνται από το 2009 μέχρι το 2013, με την εξαίρεση ενός που δημοσιεύθηκε στις 19 Απριλίου 2007 και αναφέρει την άποψη αναγνώστη: «Τι ζόρι τραβάς ρε φίλε; Μια χαρά είναι η Ελλαδίτσα μας και αν δεν σ’ αρέσει να πας να ζήσεις αλλού».
Ο Φ. Γεωργελές έχει κατατάξει τα κείμενα που επέλεξε σε πέντε ενότητες, με πρώτη «Το χρονικό μιας προαναγγελθείσης χρεοκοπίας», στο οποίο εξηγεί με απλό και κατανοητό για έναν σκεπτόμενο άνθρωπο τρόπο το πώς φτάσαμε στη χρεοκοπία. Τα υπόλοιπα τέσσερα κεφάλαια περιγράφουν την ανορθολογική αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας: Η άρνηση της πραγματικότητας, Διάλεξε πραγματικότητα, Η κοινωνία της μελαγχολίας, Αναζητώντας ενόχους αντί για λύσεις.

Τεύχος 43ο, Σεπτέμβριος 2013

ARB_43webΣΥΡΙΖΑ, ο στυλοβάτης του συστήματος

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να στηρίζεις ένα σύστημα. Ο προφανής είναι να το υπηρετείς ευθέως και δημοσίως. Να κάνεις δηλαδή εμφανώς ό,τι μπορείς για να το διατηρήσεις. Να του δίνεις και να του παρατείνεις νέα δάνεια που δεν δικαιούται και αποζημιώσεις για έργα που δεν εκτελούνται. Να φροντίζεις να υπάρχει ένας και μοναδικός προσφέρων στους «διαγωνισμούς» των εθνικών προμηθευτών και στις ιδιωτικοποιήσεις. Να αναδιανέμεις δισεκατομμύρια τραπεζικού ενεργητικού χωρίς κανείς να μπορεί να αξιολογήσει ποιος πήρε τι, πόσα και γιατί. Να πουλάς το τραγελαφικό σου «success story» για να βολέψεις την εκλογική εκστρατεία των εξωχώριων ισχυρών. Να επιταχύνεις και να επιβραδύνεις τον πέλεκυ τής (πάντα ανεξάρτητης) Δικαιοσύνης, ώστε να κινείται –αναλόγως του επιπέδου πολιτικής προστασίας που διαθέτει ο ενδιαφερόμενος– από την ράθυμη ανικανότητα στην ακούραστη ενεργητικότητα.

Σκέψεις σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης

Ρίτσος: ασυμβίβαστος ποιητής ή δειλός κομφορμιστής;

Από τον ΧΑΡΗ ΒΛΑΒΙΑΝΟ 
 
 
«Ο Στάλιν μισούσε την ποίηση. Θεωρούσε τους ποιητές ενοχλητικές αλογόμυγες»
Νικίτα Χρουτσώφ
«Όχι, δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια. / Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις. Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε. Είναι παρών ο Στάλιν στο παγκόσμιο πόστο του. (…) Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου. / Όταν σβύνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου / Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν’ ανάψει
(Γιάννης Ρίτσος, «Για τον θάνατο του Στάλιν», 1953)
1.
Τα γνωστά και τετριμμένα
skilakakiARB_43Κάθε διανοούμενος, εφόσον έχει αποφασίσει να διαμορφώνει και να διατυπώνει απόψεις, είναι λογικό να φιλοδοξεί να τις καταστήσει ενεργές στο πλαίσιο της κοινωνίας στην οποία ζει και δραστηριοποιείται. Όποιος ισχυρίζεται ότι γράφει μόνο για τον εαυτό του (όπως σπεύδουν να μας υπενθυμίσουν με κάθε ευκαιρία κάποιοι γραφικοί «εστέτ» συγγραφείς μας), ή εν ονόματι της καθαρής γνώσης (ή της «καθαρής ποίησης»), δεν είναι διανοούμενος. Όπως έλεγε και ο Ζενέ, από τη στιγμή που δημοσιεύεις κριτικά κείμενα (κείμενα εν γένει θα πρόσθετα εγώ – άρα καιποιήματα), ή υποστηρίζεις μια θέση, έχεις μπει στον χορό της πολιτικής· αν, λοιπόν, αρνείσαι την πολιτική, αρνείσαι τον δημόσιο λόγο και τον ρόλο σου. (Βλέπε, για παράδειγμα, και την πρόσφατη διαμάχη στις στήλες του Βήματος ανάμεσα στον Γιώργη Γιατρομανωλάκη και τον Νίκο Μουζέλη, με αφορμή την επιστολή του Νάνου Βαλαωρίτη προς τον Α. Σαμαρά ή τις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δηλώσεις της Κικής Δημουλά για τους μετανάστες στην Κυψέλη. Είναι προφανές ότι οι ποιητές δεν περνούν όλη τη μέρα τους κλεισμένοι στον χρυσελεφάντινο πύργο της poésie, και άρα όταν γράφουν ή μιλούν για θέματα που δεν αφορούν αποκλειστικά την τέχνη τους κρίνονται όπως ο κάθε «άμουσος θνητός»).